Μοιραστείτε τη γνώση.

  • Ο σκοπός του Our Voice και όλων όσων βοηθάνε στην σωστή λειτουργία και ανανέωση της ιστοσελίδας, είναι να μοιραζόμαστε τις γνώσεις μας με όλους τους επισκέπτες.
  • Μπορείτε και εσείς να συμβάλλετε σε αυτόν τον σκοπό κοινοποιώντας τα άρθρα που σας αρέσουν χρησιμοποιόντας τα social links που υπάρχουν σε κάθε κείμενο.
Λίλα Πολίτη

Λίλα Πολίτη

Η γοητεία πηγάζει από την αλήθεια…
ποτέ μην εμπιστεύεσαι την επιφάνεια…

  • Αυτό που σίγουρα μπορεί να πει κάποιος για την εποχή μας είναι ότι δίνεται πολλή σημασία στην εξωτερική εμφάνιση και πιο συγκεκριμένα στην ομορφιά. Αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια τα γυμναστήρια, τα ινστιτούτα αισθητικής, οι πλαστικοί χειρουργοί κάνουν χρυσές δουλειές και η συντριπτική πλειοψηφία αντρών και γυναικών ξοδεύουν τεράστια ποσά  σε ρούχα, παπούτσια και λοιπά αξεσουάρ. Από όλους αυτούς πόσοι είναι αυτοί που μπορούν να γοητεύσουν πραγματικά; Λίγοι, για να μην πω ελάχιστοι…
  • Υπάρχουν άνθρωποι που ναι, σε εντυπωσιάζουν με την ομορφιά, την κομψότητα, τους λεπτούς τρόπους τους αλλά αρκούν λίγα λεπτά μαζί τους και όλο αυτό εξαφανίζεται. Αντιθέτως, υπάρχουν άλλοι που αυτό που σε τραβάει δεν είναι η ομορφιά τους, αλλά κάτι πολύ μικρό, ένα βλέμμα, μία κίνηση, μία λάμψη στα μάτια, που διεγείρουν ένα ανεξερεύνητο μέχρι εκείνη τη στιγμή συναίσθημα το οποίο ενώ νομίζεις ότι θα καταλαγιάσει όση περισσότερη ώρα περνάς μαζί τους εντείνεται. Ακόμα και η σεξουαλική έλξη, αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε σεξ απίλ, δεν είναι αρκετή. Ναι είναι μέρος του παιχνιδιού της γοητείας αλλά μόνη της δε φτάνει.  
  • Η γοητεία είναι μία μορφή μαγνητισμού, μία έλξη που βασίζεται όχι στην εξωτερική εμφάνιση που σου προσδίδουν τα ρούχα, το μακιγιάζ τα προσποιητά χαμόγελα και οι στημένες πόζες, αλλά στην εσωτερική εμφάνιση που στοιχειοθετείται από την αντανάκλαση αυτού που έχεις μέσα σου. Και ακριβώς το ίδιο ισχύει και για την ερωτική έλξη. Σε μια ταινία του 1955 που λέγεται Πικνίκ, ένας περιπλανώμενος φτάνει σε μία μικρή πόλη της Αμερικής και κάνει ότι δουλειά βρει για να ζήσει. Η εμφάνισή του είναι κάτι περισσότερο από ταπεινή αλλά ο τρόπος που κινείται και μιλάει ασκούν απίστευτη έλξη στις γυναίκες. Σχεδόν καμία δεν μπορεί να του αντισταθεί, κι αυτό γιατί απλά διαισθάνονται ότι είχε έντονη ζωή, ότι έχει γνωρίσει τον κόσμο όπως δεν θα τον γνωρίσουν ποτέ εκείνες, ότι μπορεί να καταλάβει την ψυχή τους. Είναι το παρελθόν του αυτό που τον κάνει να φαίνεται γεμάτος σήμερα, αυτό που τον κάνει ότι είναι σήμερα. Η Δυσδαιμόνα ερωτεύεται τον Οθέλλο μόνο τη στιγμή που της διηγείται τη ζωή του, η Ναυσικά τον Οδυσσέα όταν καταλαβαίνει ότι η ψυχή του βασανίζεται, η Μέριλιν δεν έπαιζε ρόλους αλλά πρόβαλλε την προσωπικότητά της.
  • Η γοητεία ξεκινά να αναπτύσσεται όταν το άτομο που έχεις απέναντί σου αφήσει να φανεί κάτι που εξιτάρει τη δική σου φαντασία. Αλλά αυτό το κάτι πρέπει να είναι αληθινό, πρέπει να είναι το εσωτερικό αυτού του ατόμου. Η γοητεία δεν μπορεί να υπάρξει όταν κάποιος χρησιμοποιεί τεχνητά μέσα ή όταν προσποιείται, ούτε καν αν είναι καλός ηθοποιός. Γεννιέται μόνο τη στιγμή που αυτό που λέει ή δείχνει ένας άνθρωπος αντικατοπτρίζει αυτό που έχει μέσα του. Τελικά ναι, η γοητεία είναι παιδί της αλήθειας…
Τρίτη, 09 Απριλίου 2013 19:17

Αχ καημένο ραδιόφωνο!

Θυμάμαι ένα καλοκαίρι, κάποιο της δεκαετίας του ’90, που είχα γράψει πάνω από 80 κασέτες, ήταν το download της εποχής αυτό.

  • Ο πρώτος ραδιοσταθμός στην Ελλάδα εγκαινιάστηκε από το δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά στις 25 Μαρτίου 1938, βλέπετε η κυβέρνηση είχε ανάγκη από ένα μέσο για να διαχέει την προπαγάνδα της. Η πρώτη εκπομπή της Υπηρεσίας Ραδιοφωνικών Εκπομπών (ΥΡΕ) πραγματοποιήθηκε δύο μήνες μετά και ήταν τρίωρης διάρκειας. Μετά το πρόγραμμα ξεκινούσε στις 12:30 το μεσημέρι, διακόπτονταν στις 15:00, ξανάρχιζε στις 18:30 και συνέχιζε ως τις 12:30 το βράδυ. Το 1940 οι Γερμανοί σφράγισαν το ραδιοσταθμό της Αθήνας με αποτέλεσμα οι Έλληνες να ακούνε τις εκπομπές του BBC από παράνομες συσκευές θέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο. Μετά την απελευθέρωση θεσμοθετήθηκε το κρατικό μονοπώλιο και ιδρύθηκε η ΕΙΡ (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας), αποτέλεσμα αυτού ήταν να περάσει στα χέρια του κράτους ο μοναδικός ιδιωτικός σταθμός, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και των Βαλκανίων, που υπήρχε στη Θεσσαλονίκη και ανήκε σε κάποιον Τσιγγαρίδη. Και σαν να μην έφτανε αυτό ξεσπά ο εμφύλιος, και τότε είναι που αρχίζουν να φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια οι στρατιωτικοί σταθμοί. Χρόνια πληγιασμένα για το ραδιοφωνάκι που καρτερικά περίμενε καλύτερες μέρες. Κι οι καλύτερες μέρες άρχισαν να ξημερώνουν τη δεκαετία του ’50, τότε που ιδρύθηκε το Δεύτερο Πρόγραμμα και τα ραδιοκύματα άρχισαν να μεταδίδουν «πνεύμα»! Ολόκληρη η ιντελιγκέντσια της χώρας πέρασε από εκείνες τις εκπομπές: Οδυσσέας Ελύτης, Μάριος Πλωρίτης, Μήτσος Λυγίζος, Τόνια Καράλη και πολλοί άλλοι που, ζητώ συγνώμη, αλλά μου διαφεύγουν τώρα. Τη δε δεκαετία του ’60 το ελληνικό ραδιόφωνο δοξάζεται, κι εκείνη η μαγική συσκευή που ονομάστηκε τρανζίστορ, και δε χρειαζόταν ρεύμα παρά μόνο μπαταρίες για να λειτουργήσει έκανε τις μεταλλικές φωνές να φτάσουν ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες επαρχίες. Κι εκεί που όλα πάνε καλά, και το ραδιόφωνο είναι πια μέσο πληροφόρησης, ψυχαγωγίας, ανάδειξης νέων ταλέντων έρχεται η χούντα. Κι οι Έλληνες γυρνάνε πάλι στην παράνομη ακρόαση των ξένων σταθμών για να μαθαίνουν τι τους ξημερώνει…
  • Τελικά η δημοκρατία αποκαθίσταται και το ραδιόφωνο γίνεται πάλι ελεύθερο μέσο, λίγο αποδυναμωμένο γιατί είχε μπει στο παιχνίδι και η τηλεόραση αλλά ελεύθερο. Κι αρχίζει να παίζει μουσική… πολλή μουσική! Τα χρόνια πέρασαν, οι ραδιοσταθμοί αυξήθηκαν μέχρι που φτάσαμε στο σημείο ανάλογα με το είδος που άκουγες να είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε 5-6. Έξυπνοι και ετοιμόλογοι τύποι κάθονταν πίσω από τα μικρόφωνα, έβαζαν ωραίες μουσικές και ο κόσμος τους άκουγε φανατικά. Το κοινό έπαιρνε τηλέφωνα, ζητούσε τραγούδια, έκανε αφιερώσεις. Ο κόσμος διασκέδαζε! Και αυτοί που έκαναν εκπομπές αλλά και αυτοί που τις άκουγαν. Και μάθαινες από το ραδιόφωνο, αν αγαπούσες τη μουσική είχες πολλά να μάθεις. Θυμάμαι ένα καλοκαίρι, κάποιο της δεκαετίας του ’90, που είχα γράψει πάνω από 80 κασέτες, ήταν το download της εποχής αυτό: πάταγες το rec κι έγραφες, ήταν το saveστιγμών και συναισθημάτων.  Πρόσφατα έβαλα να τις ακούσω για να δω τι μπορώ να σώσω και με έκπληξη συνειδητοποίησα ότι πολύ λίγες φορές ακούγονταν τα ίδια τραγούδια, σε αντίθεση με τώρα…
  • Και με τούτα και με ‘κείνα φτάνουμε στο σήμερα. Κι έχω μόνο μια ερώτηση να κάνω: Που πήγε το ραδιόφωνο; Που εξαφανίστηκε εκείνο το μαγικό, ταξιδιάρικο, χαβαλετζίδικο κι ονειροπόλο μέσο των προηγούμενων δεκαετιών;  Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό σαν απάντηση είναι πάλι χούντα! Αυτή τη φορά όμως μασκαρεμένη. Ονομάζεται marketing «καλλιτεχνών», δημόσιες σχέσεις, δισκογραφικές εταιρείες. Το «ελεύθερο» σύγχρονο ραδιόφωνο πρέπει να κινηθεί σε συγκεκριμένα γρανάζια γιατί αλλιώς το «τέρας» που λέγεται  διαφήμιση δε θα του δώσει λεφτά και δε θα επιβιώσει! Έχω όλη την περασμένη βδομάδα που κάνω ένα πείραμα: ακούω κάθε μέρα, όλη μέρα χωρίς να αλλάξω, έναν από τους σταθμούς που ακούω συνήθως και καταγράφω το πόσες φορές ακούστηκε ένα τραγούδι. Είδα λοιπόν ότι υπάρχουν κάποια κομμάτια, που οι δισκογραφικές αποφάσισαν ότι θα πουλήσουν, που παίζουν συνέχεια, ασταμάτητα. Το καινούργιο των Rolling Stones ας πούμε, που κατά την ταπεινή μου άποψη δεν ακούγεται, σήμερα σε έναν από τους αγαπημένους μου σταθμούς έπαιξε 14 φορές. Σε έναν άλλο που άκουγα χτες άλλες τόσες. Γενικά κάθε μέρα ακούγονται ακριβώς τα ίδια με διαφορετική σειρά. Καμία πρωτοτυπία, καμία έκπληξη! Αν θες να ακούσεις κάτι άλλο μόνη σου λύση το YouTube. Πρόγραμμα τόσο ίδιο που πραγματικά με κάνει να απορώ γιατί κάθονται άνθρωποι πίσω από τις κονσόλες. Για να ακούμε που και που ένα καλημέρα, ένα καλησπέρα και να παραμυθιαζόμαστε ότι κάποιος διαλέγει τη μουσική που ακούμε. Ή μάλλον κάποιος τη διαλέγει, απλά δεν είναι ο παραγωγός. Είναι η δισκογραφική.
  • Κι έτσι σιγά – σιγά καθημερινά όλο και περισσότερος κόσμος κλείνει τις συσκευές και ψάχνει να ξαναβρεί τις κασέτες του μπας και νιώσει λίγη από εκείνη τη μαγεία που υπήρχε κάποτε. Αχ καημένο ραδιόφωνο, πολύπαθο μέσο που πια έχεις στρατευτεί και άθελά σου υπηρετείς τη μουσική της κονσέρβας που είναι πολύ κοντά στο να λήξει…
Σάββατο, 06 Απριλίου 2013 15:18

Θέλει θάρρος να μένεις στην Ελλάδα…

«Γιατί εγώ κορίτσι μου είμαι ένας από τους πυλώνες που στηρίζουν αυτό το τίποτα, ένας από τους δεινόσαυρους που εσύ θα έχεις να αντιμετωπίσεις αν μείνεις εδώ, δεν έχει νόημα να πάω πουθενά».

 Θέλει θάρρος να μένεις στην Ελλάδα… 

«Σε αυτή τη χώρα δε μπορεί να ζήσει κανένας πια!» Πόσες φορές ακούσαμε αυτή τη φράση και μάλιστα συνοδευόμενη από μια άλλη, «το μόνο που μένει στους νέους που μπορούν ακόμα είναι να σηκωθούν να φύγουν, για οπουδήποτε εκτός από δω». Η πολιτική σκηνή είναι ανεπαρκής, κανείς δεν κάνει τίποτα σοβαρό για να αλλάξει τα πράγματα και όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Έτσι μόνη λύση μένει η αυτοεξορία. Προς άγνωστη κατεύθυνση αρκεί να μας εξασφαλιστούν τα απαραίτητα ή τουλάχιστον αυτά που ο καθένας θεωρεί απαραίτητα, όλα αόριστα αλλά ακόμα πιο αόριστος ο ρόλος του καθένα σ’αυτό το παιχνίδι. Αν οι μισοί από όσους το λένε το έκαναν κιόλας, ο πληθυσμός της Ελλάδας θα είχε μειωθεί στο μισό τουλάχιστον.

Κάποτε ένας καθηγητής στο πανεπιστήμιο μου είπε:

  • «Θες να κάνεις καριέρα; Έχεις όνειρα, έχεις φιλοδοξίες; Τότε φύγε από ‘δω όσο πιο γρήγορα μπορείς. Εδώ δεν έχει απομείνει τίποτα πια».
  • «Αν είναι έτσι εσείς γιατί δε φεύγετε;»
  • «Γιατί εγώ κορίτσι μου είμαι ένας από τους πυλώνες που στηρίζουν αυτό το τίποτα, ένας από τους δεινόσαυρους που εσύ θα έχεις να αντιμετωπίσεις αν μείνεις εδώ, δεν έχει νόημα να πάω πουθενά».
  • Τότε δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε, αλλά άρχισα να το νιώθω όσο περνούσαν τα χρόνια.

Όπως πολλοί, έτσι κι εγώ δελεάστηκα πολλές φορές από τη φυγή, να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου μήπως και καταφέρω να ξανακερδίσω τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά μου, αλλά αυτό θα σήμαινε ότι ζω χωρίς να κάνω τίποτα για να αλλάξω την κατάσταση των πραγμάτων. Ναι σε αυτή τη χώρα δεν έχουν απομείνει πια πολλά, οι πηγές λιγοστεύουν μέρα με τη μέρα και ο κόσμος πληρώνει το υψηλότατο τίμημα της κακής διαχείρισης, των λαθών. Η πρώτη σκέψη που περνάει από το μυαλό μου είναι ότι είμαστε ολομόναχοι! Μόνοι μέσα σε ένα κόσμο που καταρρέει όσο περνάει ο χρόνος, μόνο που εμείς θα πέσουμε πρώτοι. Μία χώρα στην οποία δεν υπάρχει καμία ευκαιρία, που κανείς δε μπορεί να εξελιχτεί, που δεν υπάρχει παιδεία, που οι πιο απλές ανθρώπινες αξίες έχουν βιώσει την πλήρη αποσύνθεση και που για να βρεις δικαιοσύνη, αν τη βρεις, θα πρέπει να περιμένεις χρόνια, με ανεπαρκείς πηγές, με ανεπαρκείς νόμους, με ανεπαρκείς κυβερνήσεις και χωρίς καθόλου ιδέες.


Κι έτσι ξαναπερνάει από το μυαλό μου η αυτοεξορία. Ωστόσο, κάθε φορά που δοκίμασα να την κάνω πράξη, και δε μιλάω ρομαντικά αυτή τη στιγμή, ένιωσα ένα συναίσθημα προσωπικής ανεπάρκειας, κάτι έλειπε πάντα και κάτι με ενοχλούσε πολύ! Γιατί τελικά τι έκανα; Απλά το έσκαγα, και αυτός δεν ήταν, ούτε θα είναι ποτέ ο τρόπος να αντιμετωπίζεις μία κατάσταση. Έτσι προτίμησα να κάνω ακριβώς το αντίθετο. Να πιστέψω στον εαυτό μου και ζώντας στο μικρόκοσμό μου να παλεύω για να αλλάξω όσα πάνε λάθος. Κι όσοι έχουν μείνει τελικά αυτό προσπαθούν και πρέπει να κάνουν. Ο καθένας σύμφωνα με τις δυνατότητες και τις κλίσεις του.


Και τελικά μένω εδώ, όχι γιατί θέλω να κάνω την ηρωίδα και μετά από χρόνια να διηγούμαι στα παιδιά μου το πόσο δύσκολα πέρασα και τους αγώνες που έδωσα τότε, στην κατοχή του 2013, αλλά γιατί πραγματικά πιστεύω ότι μπορώ να αλλάξω τις συνθήκες της ζωή μου. Γιατί δεν είναι δυνατόν μία Ελλάδα που θέλει να λέγεται δημοκρατική, που εφεύρε τη δημοκρατία να συνεχίσει να παρακμάζει έτσι. Και γιατί αν φύγω θα έχω χάσει για πάντα να κάνω κάτι, κι αυτό ίσως να μη μπορέσω να μου το συγχωρέσω ποτέ. Γιατί δε δέχομαι να χάσω και την τελευταία ελευθερία που μου έχει απομείνει. Αυτή του να διαλέγω που θα είναι το σπίτι μου. Μένω γιατί εδώ είναι το σπίτι μου και τ’ αγαπάω. Και ταξιδεύω συχνά, πάντα όμως πια με εισιτήριο με επιστροφή, γιατί όπου κι αν πάω κουβαλάω μαζί μου και αφήνω σε κάθε τόπο ένα κομμάτι αυτής της αντιδημοκρατικής πια χώρας που όλοι μαζί πρέπει να ξανακάνουμε υγιή και ηλιόλουστη.

Λίλα Πολίτη

Σχόλια Επισκεπτών

Απόψεις Επισκεπτών