Μοιραστείτε τη γνώση.

  • Ο σκοπός του Our Voice και όλων όσων βοηθάνε στην σωστή λειτουργία και ανανέωση της ιστοσελίδας, είναι να μοιραζόμαστε τις γνώσεις μας με όλους τους επισκέπτες.
  • Μπορείτε και εσείς να συμβάλλετε σε αυτόν τον σκοπό κοινοποιώντας τα άρθρα που σας αρέσουν χρησιμοποιόντας τα social links που υπάρχουν σε κάθε κείμενο.
Τρίτη, 27 Μαΐου 2014 19:31

Διαγωνισμός καφρίλας

Αυτό συμβαίνει στη χώρα μας και πλέον πανευρωπαϊκά: Διαγωνισμός καφρίλας. Οι τόσα χρόνια επιχειρηματίες κάφροι της πολιτικής υποχρεούνται σήμερα να τα βάλουν με τους νεοεμφανιζόμενους - επανεμφανιζόμενους
Δεν έχουμε σπουδάσει κάποιοι από εμάς το επιχειρείν στην απόλυτη καφρίλα. Αλλά στην πολιτική σκηνή της χώρας το έργο στο δια ταύτα εξελίσσεται εδώ και πολλά χρόνια κυρίως ως προς το ποιός θα γίνει πιο κάφρος από τον άλλον.

Ψηφίζοντας συνεχώς στη βουλή νόμους που να ευνοούν όλο και πιο εύκολα την πολιτική αυθαιρεσία, για την ακρίβεια να ευνοούν τους πολιτικούς και τους πελάτες τους, φτάσαμε να ψάχνουμε τα δισεκατομμύρια στην Ελβετία, και τα χρέη στις τράπεζες, το κράτος και τους εταίρους.

Η Εκκλησία δεν πληρώνει φόρους, οι εφοπλιστές το ίδιο, αλλά π.χ. το ΣΚΑΪ σε συνεργασία με την Εκκλησία σήμερα κάνει αγαθοεργίες με τον τίτλο «Όλοι μαζί μπορούμε», εννοώντας πως όλοι μαζί μπορούμε να ελεούμε τους άπορους, και όχι όλοι μαζί μπορούμε π.χ. να απαιτήσουμε να πέσουν οι τιμές –από το πετρέλαιο μέχρι το γάλα και το ψωμί, μέχρι το ηλεκτρικό και το χαρτί υγείας, που έχει φτάσει μαζί με τα τσιγάρα να αποτελεί το ακριβότερο είδος πολυτελείας…

Τρία εκατομμύρια άνθρωποι είναι ανασφάλιστοι και δεν μπορούμε όλοι μαζί να απαιτήσουμε το δικαίωμά τους στην υγεία και ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι, που ίσως να έχει φτάσει τουλάχιστον τα δύο, μαζί με τους υποαπασχολούμενους, αλλά δεν μπορούμε να απαιτήσουμε όλοι μαζί το δικαίωμά τους στην εργασία.

Φτάσαμε σήμερα να βλέπουμε την κυρία «Ολυμπιακοί Αγώνες της μεγαλύτερης αρπαχτής», να επιτίθεται στον επιχειρηματία πίσω από τον εκλεγμένο Δήμαρχο του Πειραιά που υποστηρίζεται και από την Χρυσή Αυγή, και τον ίδιο σύντομα να ανταπαντά με άλλη φραστική καφρίλα, και έχουμε να περιμένουμε τα χειρότερα.

Όταν όμως κάποιος κάνει ή πει μια καφρίλα, υπάρχουν πολλοί που χαίρονται όταν κάποιοι άλλοι του απαντήσουν –κυριολεκτικά, μεταφορικά ή πρακτικά- με μία μεγαλύτερη καφρίλα. Αυτό συμβαίνει στη χώρα μας και πλέον πανευρωπαϊκά: Διαγωνισμός καφρίλας.

Οι τόσα χρόνια κάφροι της πολιτικής υποχρεούνται σήμερα να τα βάλουν με τους νεοεμφανιζόμενους…

Έκαναν πολλές προσπάθειες κάποιοι από τους κάφρους της ελληνικής κυβέρνησης να βάλουν τους κάφρους Χρυσαυγίτες να συγκρουστούν μόνο με τους Αριστερούς, αλλά δεν τους έγινε η χάρη γιατί δεν διαθέτουν οι Αριστεροί τόση καφρίλα.

Οι κάφροι αναζητούν διακαώς εξίσου ή μεγαλύτερους κάφρους για να τα βάλουν. Και σε καμία περίπτωση η καφρίλα που κυκλοφορεί πλέον σχεδόν ανενόχλητη, δεν αφορά αριστερούς που ποτέ δεν κυβέρνησαν, και το πολύ πολύ να πήραν καμιά θέση σε κανέναν δήμο, που στη συνέχεια τον έχασαν σε πολλές περιπτώσεις, ακριβώς γιατί μεταλλάχθηκαν κάποιοι από αυτούς σε βολεμένους δημοσίους υπαλλήλους. Αλλά μικρό το κακό, μικρή και η καφρίλα. Εδώ μιλάμε, όπως είπαμε, για τον απόλυτο διαγωνισμό υπερκαφρίλας.

Όσο στην Ελλάδα δεν κάθονται στο σκαμνί τόσοι και τόσοι μάστερ καφρίλας, που έφαγαν με χρυσά κουτάλια και αντίθετα περιφέρονται ως άσπιλοι σωτήρες της χώρας, ή κρύβονται από δω και από κει, τόσο θα ξετσουτσουνιάζουν ακόμα μεγαλύτεροι κάφροι για να τα βάλουν δήθεν μαζί τους. Διότι η καφρίλα γεννά καφρίλα. Απλά μαθηματικά.

Να έχουν ξεφτιλίσει κάθε ιδέα, κάθε αξία, κάθε αρχή, κάθε ιδεώδες Ελληνικό και Ευρωπαϊκό ή απλά ανθρώπινο και κοινωνικό, να έχουν ξεπεράσει κάθε μέτρο καφρίλας, και να τους κάνει εντύπωση και να εξανίστανται για την νέα πανκαφρίλα που σταθερά αυξάνεται...

Μα στις παράλογες καταστάσεις οι παράλογες αντιδράσεις είναι φυσιολογικότατες! Περισσότερη καφρίλα απέναντι στην καφρίλα. Περισσότερος Εθνικισμός απέναντι στο χλόμιασμα των εθνικών ταυτοτήτων(φυσικών και πολιτισμικών), περισσότερος φασισμός στον τόσα και τόσα χρόνια κεκαλυμμένο φασισμό.

Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος λέει ο λαός, και σήμερα το κάνει πράξη, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτά δείχνουν οι κάλπες. Και δυστυχώς κάθε φορά που πίπτει ράβδος είναι δεδομένο ότι θα την πληρώσουν και ξώφαλτσα αθώοι και τις περισσότερες φορές θα την πληρώσουν μόνο αυτοί.

Γιατί η καφρίλα δεν έχει έλεος. Όποιον πάρει ο χάρος. Ε, σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε.

Και όλα αυτά, με τα απολιτίκ καφροφρικιά που περιφέρονται μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό καφρίλας να κοιτάνε μόνο τα πορτοφόλια τους, οι κάθε λογής επιχειρηματίες! Χειρότεροι και από τον χειρότερο κάφρο.

Ας καταλάβουν οι αθώοι που βρίσκονται στη μέση του ρινγκ, ότι εάν δεν πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, μη λαμβάνοντας μέρος στον Μέγα αυτόν διαγωνισμό Γιουροβίζιον, και εάν δεν καταλάβουν ότι όλοι μαζί μόνο μπορούν να τα βάλουν με την γενικευμένη καφρίλα απαντώντας με αγώνες και διεκδικώντας τα δικαιώματά τους, τότε ας μην κάθονται σύντομα να κλαίνε πάνω από το χυμένο γάλα αγώνων στους αιώνες, με την καφρίλα για άλλη μια φορά Νικητή...-

Πηγή: tvxs.gr

Κατηγορία Επίκαιρα
Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013 10:49

Οι καλοσυνάτες υποχθόνιες γιαγιάδες

  • Το παραμύθι έχει τελειώσει. Δεν υπάρχουν, πια, αθώοι. Η χθεσινή δολοφονία έσβησε τα τελευταία άλλοθι. Όσοι δεν είχαν πειστεί από τα ανοιγμένα κεφάλια μεταναστών και Αριστερών, τα παραστρατιωτικά τάγματα εφόδου και τους ναζιστικούς τραμπουκισμούς στο Κοινοβούλιο, χτες κέρδισαν μια τελευταία, ποτισμένη με το αίμα ενός αθώου, ευκαιρία.
  • Μαζί με τον Παύλο Φύσσα πέθαναν και οι παραπλανημένες γιαγιάδες που ζητούσαν λίγη προστασία, οι φοβισμένοι οικογενειάρχες που ένιωσαν ξαφνικά ασφάλεια, οι αποκλεισμένοι νέοι που έψαχναν ομάδα, οι απληροφόρητοι φτωχοί άνθρωποι που κοιτάγανε τη δουλειά τους, οι αγανακτισμένοι με τους κλέφτες πολιτικούς που ήθελαν εκδίκηση, οι άνεργοι που συντάχθηκαν με τον τιμωρό της κακής τους μοίρα. Αυτοί που έμειναν μετά τη χτεσινή μέρα είναι οι δυνάμει και οι ενσυνείδητοι φασίστες.
  • Οι καημένες καλοσυνάτες γιαγιούλες που δεν ανατριχιάζουν με το άγριο κυνηγητό των μεταναστών ίσως να μην είναι τόσο ενάρετες χριστιανές όσο πιστεύουμε. ΄Ισως να υπήρξαν και οι ίδιες θύτες των παιδιών τους, καταπιεστικές, στενόμυαλες και θρησκόληπτες, ίσως μεγάλωσαν κι αυτές ενοχικά κορίτσια και ευνουχισμένα αγόρια. Οι φιλήσυχοι οικογενειάρχες που δεν φοβούνται τα περιφερόμενα μπράτσα μπορεί και οι ίδιοι να κανοναρχούν την ενδοοικογενειακή βία και αγριότητα και να παραδίδουν στην κοινωνία παιδιά γεμάτα θυμό, περιφερόμενες βόμβες γηπέδων και δρόμου. Ο νέοι που σιχαίνονται τους πολιτικούς, το κράτος και τους ισχυρούς πιθανόν να σιχαίνονται πρώτα την αδυναμία τους, την καταγωγή τους, τα παιδικά τους χρόνια, τους γονείς τους. Όποιος δεν αποστρέφεται τη βία την κουβαλά μέσα του.
  • Ας σταματήσουμε να εξωραΐζουμε την κοινωνία μας. Ας πούμε ωμά ότι έχει ένα σκοτεινό κομμάτι. Το είχε πάντα και δεν είναι μικρό. Έναν άσβεστο πυρήνα φασισμού που φούντωνε όταν το ευνοούσαν οι εποχές και λούφαζε σε έναν καθωσπρεπικό συντηρητικό μικροαστισμό όταν απειλείτο. Είναι αυτό που πύκνωσε τα τάγματα εφόδου του Μεταξά, τους Ταγματασφαλίτες, τους Χίτες και τους δοσίλογους της κατοχής, τους παρακρατικούς της μετεμφυλιοπολεμικής Ελλάδας, τους έφεδρους ΕΣΑτζήδες βασανιστές της Χούντας. Στα μεσοδιαστήματα γινόταν αυστηρών ηθικών αρχών, πήγαινε στην εκκλησία τακτικά, έβγαζε λόγους υπέρ πατρίδος και κοίταζε τη δουλειά του. Ας το ξαναγνωρίσουμε λοιπόν αυτό το κομμάτι της κοινωνίας μας που θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή μετά τη χθεσινή δολοφονία.
  • Μαζί με αυτό ας ξαναγνωρίσουμε και τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους και τους καλλιτέχνες που θα συνεχίζουν και αύριο να αμβλύνουν και να ασαφοποιούν τα όρια της Χρυσής Αυγής από τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου, είτε γιατί γλυκοκοιτάζουν τους ψηφοφόρους της, είτε γιατί έχουν μάθει να κολακεύουν πάντα τον σοφό λαό, είτε γιατί ψάχνουν πελατεία στο 13%, είτε επειδή οι ίδιοι είναι δυνάμει φασίστες. Οι υπόλοιποι πρέπει να ξεμάθουμε τον τρόπο που μιλάμε. Όσοι έχουν δημόσιο λόγο πρέπει να βρίσκουν τη δύναμη να καταγγέλλουν το κομμάτι του λαού που παράγει, υποθάλπει και ενθαρρύνει τη ναζιστική βία. Η Χρυσή Αυγή δεν γεννήθηκε από παρθενογένεση ούτε έπεσε από τον Άρη.

Πηγή: protagon.gr

Κατηγορία Επίκαιρα
Σάββατο, 08 Ιουνίου 2013 11:11

Δημιουργείται Αστυνομία Τροφίμων...

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΠΑ: ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΚΑΛΛΙΕΡΗΓΣΕΙ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΑΧΑΝΙΚΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ...!!!

Αποσπάσματα της FDA θα συλλαμβάνουν τον οποιοδήποτε επιχειρήσει να καλλιεργήσει τα δικά του λαχανικά στον κήπo του. Η είδηση Αστυνομίας Τροφίμων στις Η.Π.Α. πέρασε απαρατήρητη από τον Ελληνικό Τύπο (και τους πολιτικούς μας) παρ’ όλο που θα έπρεπε όλοι μας να έχουμε αντιληφθεί, πώς ο λαός των Η.Π.Α. αποτελεί τον «πιλότο» όπου δοκιμάζονται και πρωτοεμφανίζονται όλα όσα θα επιβληθούν αργότερα παγκοσμίως.

Όταν διορθωθούν οι ατέλειες που θα παρατηρηθούν κατά την εφαρμογή των νέων μέτρων, τότε περνούν στην Ευρώπη και λίγο αργότερα έρχονται και σε μας. Η ιδιαιτερότητα που παρουσιάζει η Ελλάδα, εν σχέσει με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, είναι ότι καθυστερεί (ή και ματαιώνεται) η εφαρμογή των μέτρων.

Μετά από αυτά, θα περιμένουμε πότε θα έρθει στην Ελλάδα η νέα «εφεύρεση», που σκοπό έχει την μεγαλύτερη εξάρτηση από τις λίγες μεγάλες πολυεθνικές τροφίμων. Πρόκειται για τον «Νόμο S 510, για απαγόρευση ελεύθερων καλλιεργειών»! Οι μικροκαλλιεργητές και οι ιδιώτες, δεν θα μπορούν να διατηρούν και φυσικά να φυτεύουν σπόρους, κατ’ αρχήν σε λαχανόκηπους.

Ύστερα από καθυστέρηση ενός έτους η αμερικανική γερουσία ψήφισε το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο «S 510» για την… προστασία του καταναλωτικού κοινού και που αφορά τη βιομηχανία τροφίμων στις ΗΠΑ. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε με ψήφους 73 ψήφους έναντι 25 και συγκέντρωσε τις θετικές ψήφους τόσο των δημοκρατικών όσο και των ρεπουμπλικάνων.

Ο νέος νόμος ουσιαστικά παρέχει πλήρη εξουσία στην αμερικανική υπηρεσία φαρμάκων και τροφίμων (FDA) στις διαδικασίες παραγωγής και διάθεσης τροφίμων στις ΗΠΑ, στο 80% περίπου της παραγωγής. Ο νέος νόμος πρόκειται να εστιάσει στην πρόληψη πάσης φύσεως επιδημιών που μπορεί να προκύπτουν στην διαδικασία παραγωγής τροφίμων, στον εντοπισμό τους και την αντιμετώπισή τους (όλα για το καλό μας).

Οι αντιδράσεις που προκάλεσε το νομοσχέδιο αφορούσαν τα τρόφιμα που παράγονται από μικρούς παραγωγούς τόσο για εμπόριο όσο και για ιδία κατανάλωση, μιλώντας για σενάρια όπου αποσπάσματα της FDA θα συλλαμβάνουν τον οποιοδήποτε επιχειρήσει να καλλιεργήσει τα δικά του λαχανικά στον κήπo του. Στο τροποποιημένο κείμενο που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, που αυτοαναιρούνται από άλλα άρθρα.

Η FDA έτσι εκτός του ότι καθίσταται το κύριο όργανο στην παραγωγή τροφίμων μπορεί να υπαγορεύει οποιαδήποτε στιγμή το πώς παράγονται τα τρόφιμα, με ποιες διαδικασίες και ποια φάρμακα πιθανόν κρίνει ότι πρέπει να εντάσσονται στην διαδικασία της παραγωγής. Ένας νόμος αναμφισβήτητα που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής, καθώς είναι πολύ πιθανό να δούμε σύντομα και την ευρωπαϊκή εκδοχή του.

Καθίσταται φανερό, ότι οσημέραι και περισσότεροι έλεγχοι θα καθορίζουν τον τρόπο της ζωής μας, ο οποίος θα εξαρτάται από τις αποφάσεις των ισχυρών.

Αναρωτιέται κάποιος αν ξαναγυρίζουμε κάποιες χιλιάδες χρόνια πίσω, όπου το είδος της ελευθερίας του ανθρώπου βρισκόταν σε άμεση εξάρτηση από τις επιθυμίες του άρχοντα. Εμείς οι Έλληνες βέβαια, το έχουμε αντιληφθεί, αφού τα τελευταία χρόνια αποφασίζουμε «ελεύθερα», ό,τι επιθυμεί η Τρόικα..

Πηγή: katohika.gr

Κατηγορία Επίκαιρα

Οι Τούρκοι εξεγέρθηκαν για να βάλουν φρένο στον κατήφορο και την οπισθδρόμηση της κοινωνίας αλλά και στην εκποίηση της πατρίδας τους από την εκλεγμένη φασιστική κυβέρνηση Ερντογάν.

  • Οι Έλληνες ακόμα κάθονται και κοιτούν με αδιαφορία τον δικό τους κατήφορο και την δική τους οπισθοδρόμηση που προωθεί και χτίζει μέρα με την ημέρα η εκλεγμένη φασιστική κυβέρνηση Σαμαρά Κουβέλη Βενιζέλου.
  • Διότι ο κατήφορος και η οπισθδρόμηση δεν εκφράζονται μόνο με εξισλαμισμό, με κράτος μαντήλας, με ανέγερση τζαμιού στο Ταξίμ. Εκφράζονται κατ’ αναλογίαν και με την εμφυλιοπολεμική νοοτροπία και δράση της δεξιάς, με την άνοδο και την υποστήριξη των ναζιστών και κάθε είδους παρόμοιων αποβρασμάτων τα οποία έχουν ακόμα και θέσεις δίπλα στον Πρωθυπουργό, με την υποβάθμιση της Παιδείας, με την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και πόρων, με την εμφανέστατη προπαγάνδα μέσω του ελέγχου των ΜΜΕ, με την εμφανέστατη επίσης άσκηση ελέγχου και επιρροής επί των δικαστικών λειτουργών, την έλλειψη δικαιοσύνης δηλαδή, με τον αναχρονιστικό διαχωρισμό των ανθρώπων σε νοικοκυραίους και σε αυτούς που απειλούν το νοικοκυριό των άλλων, με την στοχοποίηση των γκέι, των πορνών, των αναπήρων, των αρρώστων, των ανέργων, των μαύρων κ.α., με την επικράτηση ενός βαθιά πουριτανικού, ίδιο σε αναχρονιστικότητα με το ισλαμικό των γειτόνων μας κράτος στην Ελλάδα.
  • Δεν έχει καμιά διαφορά η Τουρκία που ονειρεύεται ο Ερντογάν από την Ελλάδα που ονειρεύεται ο Σαμαράς κι ο Κουβέλης. Διότι όλων αυτών τα όνειρα τα κατευθύνουν άλλοι. Οι μαριονέτες δεν ονειρεύονται.
  • Χτίζουν οι πολυεθνικές δυο αντίπαλους ακραίους κόσμους ξανά στις δυο όχθες του Αιγαίου, αρκετή ήταν όσο διήρκησε η περίοδος ηρεμίας και προσέγγισης, αρχίζουν πάλι να πολώνουν το κλίμα. Με φανατικούς πουριτανούς νοικοκυραίους κι από τις δυο μεριές.
  • Οι εκλεγμένες φασιστικές κυβερνήσεις των πολυεθνικών συμφερόντων στις δυο όχθες του Αιγαίου δουλεύουν πυρετωδώς για την αποσταθεροποίηση της περιοχής, μέσω της συντηριτικοποίησης, της οπισθδρόμησης, της εξαθλίωσης των κοινωνιών Ελλήνων και Τούρκων.
  • Οι Τούρκοι, ως ίδιας πάστας άνθρωποι με εμάς, προτού όμως εμείς γίνουμε ισοπεδωμένοι ευρωπαίοι, ιδιώτες, πλαδαροί καταναλωτές, ξεσηκώθηκαν και φυσούν τη σπίθα κατά δω μπας και αρπάξει η φλόγα τώρα που είναι καλοκαίρι και τα ξερά πληθύνανε. Η εκτίμησή μου είναι ότι δεν πρόκειται να μεταδοθεί στην Ελλάδα των παχυδέρμων idiots η σπίθα, δυστυχώς, ακόμα κι αν πέσει ο Ερντογάν και δούνε πως όλα είναι εφικτά τελικά στη ζωή.
  • Η Ελλάδα των μουλάδων, το Αφγανιστάν της Ευρώπης, η Ελλάδα της μετεμφυλιακής δεξιάς βρίσκεται ήδη σε άγρυπνο κώμα. Κι αν ποτέ επανέλθει στη ζωή, θα δει πως βρίσκεται στην καρδιά του Μεσαίωνα.

Πηγή: tvxs.gr 

Κατηγορία Επίκαιρα
  • Πολύς ο καιρός και λίγος ταυτόχρονα απ’ το ξημέρωμα της πρωτομαγιάς του 1976… Πολύς, γιατί οι αριθμοί είναι αμείλικτοι:τρεισήμισι δεκαετίες… Λίγος, γιατί ο Αλέκος και όσα εκπροσωπεί – ναι, συνειδητά χρησιμοποιώ ενεστώτα – είναι περισσότερο από ποτέ άλλοτε επίκαιρος και σύγχρονος.Ο Αλέξανδρος Παναγούλης δεν ήταν απλώς ένα προϊόν της εποχής του. Κατάφερε να γίνει αυτός ο ίδιος η εποχή του. Δεν έμεινε όμως εκεί. ΄Απλωσε ρίζες σαν το δέντρο και “αγκάλιασε”το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συναιρώντας τα με έναν τρόπο μοναδικό.
  • ΄Ηταν το 1968. ΄Ενας νέος άνθρωπος τότε, εμφορούμενος από ιδανικά και αξίες, θα ορθώσει το ανάστημά του απέναντι σε μια τυραννία. Την ώρα που οι πολλοί χάνονταν στη θεωρητικολογία και στην αμπελοφιλοσοφία – οποία ομοιότης με το σήμερα! -  επιβεβαιώνοντας μόνο την “αφασία” τους μπροστά στο καθεστώς της 21ης Απριλίου που είχε μόλις πριν από ένα χρόνο εγκαθιδρυθεί, αυτός, ο “ένας”, θα αποπειραθεί να εξοντώσει το δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο και το καθεστώς του.
  • Και όλα αυτά, χωρίς τη βοήθεια που του είχαν υποσχεθεί κάποιοι που αργότερα έκαναν “καριέρα αγωνιστή ενάντια στη χούντα”… Θα αποτύχει ως προς το εγχείρημά του… Θα πετύχει όμως να αφυπνίσει για πρώτη φορά τις κοιμισμένες ελληνικές συνειδήσεις και θα “χαλάσει” διεθνώς την εικόνα που το καθεστώς επιμελώς τεχνουργούσε, ότι δήθεν δηλαδή η Χούντα ήταν μια επανάσταση που είχε την αποδοχή της πλειονότητας του ελληνικού λαού…Θα συλληφθεί. 
  • Θα περάσει πέντε χρόνια κρατούμενος στις φυλακές, υφιστάμενος βασανισμούς πρωτοφανούς αγριότητας και “διεστραμμένης φαντασίας”. Δε θα υποκύψει, δε θα παρακαλέσει, δε θα συμβιβαστεί ποτέ. Η προσωνυμία “ο ανίκητος”, που του είχαν δώσει οι σύντροφοί του, θα βρει τον ιδανικότερο εκφραστή της… Μαζί με αυτόν θα βασανιστούν και τα μέλη της οικογένειάς του. Ποιος απ’ τους παλαιότερους δε θυμάται τη μητέρα του Αθηνά, αυτό  το αιώνιο σύμβολο της ελληνίδας μάνας…Το ίδιο και τον αδελφό του Στάθη, ο οποίος γνώρισε και αυτός τις “περιποιήσεις” της διαβόητης ΕΣΑ…
  • Ο Αλέξανδρος Παναγούλης θα ζήσει. Το 1974 θα πολιτευθεί. Θα βροντοφωνάξει ότι η Δημοκρατία μπορεί να ζήσει χωρίς τάφους και δε θα εκδηλώσει σε καμιά περίπτωση τάσεις εκδίκησης… Διψά μόνο για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη. Θα αγωνιστεί με το ίδιο πάθος για να σταθεί η νεότευκτη μεταχουντική δημοκρατία στα πόδια της. Θα θελήσει  να ρίξει όμως και άπλετο φως στα σκοτεινά σημεία του πρόσφατου χουντικού παρελθόντος… Και ξαφνικά, το τέλος… Τα ξημερώματα της πρωτομαγιάς του 1976 θα βρει τραγικό θάνατο σε ένα ύποπτο τροχαίο ατύχημα. ΄Ενα τροχαίο που ποτέ δε φωτίστηκε επαρκώς και που, ακόμη και σήμερα, προκαλεί συζητήσεις και ερωτηματικά. Ατύχημα ή δολοφονία;  Το σίγουρο είναι ότι εκείνο το βράδυ στη λεωφόρο Βουλιαγμένης  σταμάτησε μια πορεία αρετής προς την αληθινή, ατόφια δημοκρατία…  Πέθανε μια δημοκρατική συνείδηση που είχε γεννηθεί πολύ πριν το 1968 στους κόλπους της νεολαίας της ΄Ενωσης Κέντρου και που το 1976 θα λέγαμε ότι πλέον είχε “ενηλικιωθεί” και μεστώσει…
  • Ο Αλέκος Παναγούλης, ο “Αλέξανδρός μας” είναι όμως νεκρός μόνο βιολογικά.  Η ανάμνησή του μας εμπνέει και μας οδηγεί. Και σίγουρα, μας λείπει… Κάποιους τους ενοχλεί γι’ αυτό και επεδίωξαν να τον ρίξουν στα τάρταρα της λήθης.Μόλις δύο γραμμές στο σχολικό βιβλίο της ιστορίας της Γ΄ Λυκείου, έτσι ώστε οι μαθητές να μην τον γνωρίσουν… Σε όλους αυτούς έχω να πω ότι ματαιοπονούν. Γιατί τον Παναγούλη θα τον βρεί εκείνος που το θέλει, Ποιός ξέρει; Πολλοί από εμάς ίσως να κουβαλάμε ένα μικρό κομμάτι του μέσα μας. Πώς να το κάνουμε; Δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχει το φως, υπάρχει και το σκοτάδι. Υπάρχουν οι κολοσσοί, υπάρχουν και οι “νάνοι”. Υπάρχει η αρετή, υπάρχει και η ποταπότητα. Οι ΄Ελληνες μπορεί να κυλάμε προς τα κάτω αλλά τρέφουμε διαχρονικά μια απεριόριστη εκτίμηση προς το “υψηλό”. Και αυτό το “υψηλό” συνδέθηκε άρρηκτα με τον τιτάνιο αυτό αγωνιστή.
  • ΄Ισως γι’ αυτό και φέτος θα τον θυμηθούμε πιο έντονα από κάθε άλλη φορά. Γιατί ο Αλέκος ήταν το μέτρο και ο ορθός λόγος στην νεοελληνική αμετροέπεια και στον παραλογισμό, ήταν η απάντηση στο “τις πταίει” για το κατάντημα της “ελληνικής πολιτείας”, ήταν το γόνιμο “γιατί;” στην πλάνη της μακαριότητάς μας. Γι’ αυτό και ταπεινότητά μου ένιωσε το χρέος να γράψει αυτές εδώ τις γραμμές. Γι’ αυτό τον τιμά, τον αγαπά και με συγκίνηση και σεβασμό κλίνει το γόνυ μπροστά στο μεγαλείο του.

Πηγή: 

Δείτε σπάνιο Video πιο κάτω - Δείτε Αρχείο ΕΡΤ: Κηδεία Αλέκου Παναγούλη Εδώ 

 

Κατηγορία Πρόσωπα

Στις 14 Ιουλίου του 1789, με την πτώση της Βαστίλης, ξεκίνησε η Γαλλική Επανάσταση, που έμελλε να αλλάξει το ρου της ιστορίας για ολόκληρη την Ευρώπη σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο.

  • Η Γαλλική Επανάσταση σήμανε την κατάργηση της απόλυτης μοναρχίας στην Ευρώπη και την αντικατάσταση του φεουδαρχικού συστήματος από το δημοκρατικό, θέτοντας, παράλληλα, τις βάσεις για τη δημιουργία του σύγχρονου κοινοβουλευτικού αστικού κράτους. H 14 Ιουλίου αποτελεί Εθνική Εορτή της Γαλλίας, η οποία γιορτάζεται από το 1880. Ξεκίνησε με την άλωση της φυλακής της Βαστίλης, η οποία ήταν από τον 17ο αιώνα φυλακή πολιτικών και ποινικών κρατουμένων, με την κατάληψή της να έχει κυρίως συμβολικό χαρακτήρα, αφού στις 14 Ιουλίου υπήρχαν μόλις επτά κρατούμενοι, αλλά ήταν ένα είδος προπυργίου για το καθεστώς.
  • Στη Βαστίλη κρατούνταν όσοι αμφισβητούσαν το βασιλιά, ακόμα και ευγενεις. Ο Βολταίρος αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα εκπροσώπου του Διαφωτισμού, ο οποίος φυλακίστηκε εκεί. Η απαρχή της Γαλλικής Επανάστασης εξέφρασε την επιθυμία των γάλλων πολιτών για αλλαγή του καθεστώτος της απόλυτης μοναρχίας, με τον Λουδοβίκο τον ΙΣΤ' να είναι ο εκφραστής του ως ο τότε βασιλιάς. H ανερχόμενη αστική τάξη, με σύνθημα "Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη", ήταν ο εκφραστής της Επανάστασης, η οποία συμπεριελάμβανε εμπόρους, τραπεζίτες, υπαλλήλους και βιομηχάνους επιχειρηματίες. H oικονομική κρίση, η οποία βάρυνε ιδιαίτερα τα χαμηλότερα στρώματα του πληθυσμού των πόλεων, καθώς και οι ιδέες η φιλοσοφία του Διαφωτισμού, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με την υπάρχουσα κατάσταση ήταν δύο σημαντικότατοι παράγοντες για την εξέγερση. Ο Διαφωτισμός έκανε λόγο για τα ατομικά δικαιώματα, για ελευθερία και ισότητα, έννοιες που ως τότε ήταν άγνωστες κάτω από τον ζυγό του απολυταρχικού καθεστώτος.
  • Το άτυπο ξεκίνημα της Επανάστασης έλαβε χώρα μερικές εβδομάδες νωρίτερα, με την σύγκληση των Γενικών Τάξεων. Επειδή οι περισσότεροι εκπρόσωποι του κλήρου και των ευγενών αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, οι εκπρόσωποι της Τρίτης Τάξης αποφάσισαν να προχωρήσουν μόνοι τους και ανακήρυξαν τη συνέλευση των τάξεων Εθνική Συντακτική Συνέλευση, την οποία όμως ο Λουδοβίκος δεν αναγνώρισε. Ακολούθησε ο όρκος του Σφαιριστηρίου στις 20 Ιουνίου, με τους αντιπροσώπους της Τρίτης Τάξης να συμφωνούν να μην κάνουν πίσω εάν δε δώσουν Σύνταγμα στη Γαλλία. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ' και η γυναίκα του βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα αποκεφαλίστηκαν το 1793 στην γκιλοτίνα.

Πηγή: tvxs.gr 

Κατηγορία Ιστορία

Γρηγόρης ΛαμπράκηςΟ Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις 3 Απρίλη του 1912. Αγωνιστής της Αντίστασης, αργότερα βουλευτής της ΕΔΑ, υφηγητής της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, παλιός βαλκανιονίκης, υπήρξε ειρηνιστής, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Βαλκανική Συνεννόηση, ενώ μετά από δική του πρωτοβουλία του ιδρύθηκε η Eλληνική Eπιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (EEΔYE). Στις 21 Aπριλιου 1963 το ελληνικό Kίνημα Eιρήνης οργανώνει την πρώτη Mαραθώνια Πορεία Eιρήνης παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Καραμανλή φροντίζει να την απαγορεύσει. Παράλληλα η Αστυνομία και η Χωροφυλακή ανακοινώνουν ότι για τις 21 Απριλίου, ημέρα που θα πραγματοποιούνταν η πορεία, απαγορευόταν κάθε συγκέντρωση σε ανοιχτό χώρο, σε ολόκληρη τη χώρα. Η πορεία πραγματοποιείται και ο ειρηνιστής Γρηγόρης Λαμπράκης πρωτοστατεί.

Σύμφωνα με το τότε ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» την 21η Απριλίου του 1963 η πρωτεύουσα βρισκόταν «επί ποδός πολέμου», ενώ «διά πρώτην φοράν τα περίφημα Τάγματα Ασφαλείας ενεφανίσθησαν επισήμως εις διαφόρους περιοχάς περί τον Μαραθώνα, έτοιμα προς δράσιν εις περίπτωσιν ανάγκης. Ακόμα και ναύται του Λιμενικού εχρησιμοποιήθησαν διά τη φρούρησιν της παραλίας του Μαραθώνος, διά τον φόβον προφανώς... αποβάσεως των οπαδών του Συνδέσμου "Μπέρτραντ Ράσελ"». Επί ποδός βρίσκονται συνολικά 10.000 άνδρες της Aστυνομίας, της Xωροφυλακής, του Λιμενικού Σώματος. Oι προσβάσεις προς τον Mαραθώνα αποκλείονται.

Ο κύριος όγκος των «οδοιπόρων της ειρήνης», περιγράφει ο Tύπος της εποχής, περί τους 3.000, αναχαιτίζεται, απωθείται, διαλύεται στους Aμπελόκηπους στο ύψος της Αγίας Tριάδας και στον Άγιο Δημήτριο, στην οδό Πανόρμου. Συλλαμβάνονται 628, ανάμεσά τους ο Mίκης Θεοδωράκης, ο Mίνως Aργυράκης, ο Aλέκος Aλεξανδράκης, η Aλίκη Γεωργούλη και πρώην βουλευτές και υποψήφιοι του κόμματος της Eνιαίας Δημοκρατικής Aριστεράς (EΔA).

Στον Tύμβο του Mαραθώνα μπόρεσαν να φτάσουν τέσσερις. Ανάμεσα τους ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Aπό τον Tύμβο θα ξεκινήσει την πορεία που θα μείνει στην ιστορία του ελληνικού ειρηνιστικού κινήματος ως η Πρώτη Πορεία Eιρήνης. Kρατάει στα υψωμένα χέρια του ένα απλό πανό με τη λέξη EΛΛAΣ και με το σύμβολο του «Συνδέσμου Eιρήνης Mπέρτραντ Pάσελ», τον κύκλο με τον τσακισμένο σταυρό, παγκόσμιο σύμβολο της ειρήνης. Θα διανύσει έτσι πέντε χιλιόμετρα προς την Αθήνα.

Στη Ραφήνα οι αρχές ασφαλείας θα επιχειρήσουν να τον σταματήσουν και να τον σύρουν στο δάσος. Θα αποτύχουν μετά από την επέμβαση κατοίκων της περιοχής και όσων συνοδεύουν το Λαμπράκη. Οι τελευταίοι θα συλληφθούν κοντά στο Πικέρμι. Ο ίδιος ο Λαμπράκης θα συλληφθεί κοντά στο Χαρβάτι.

Οι αρχές ασφαλείας τον επιβιβάζουν σε ένα όχημα και αφού τον περιφέρουν για τρεισήμισι ώρες των εγκαταλείπουν στη Νέα Ιωνία. «Η πορεία ειρήνης, έστω και συμβολικά έγινε, μολονότι η κυβέρνησις έλαβε μέτρα που ούτε στην κατοχή είχαμε γνωρίσει. Ακολουθώντας πολιτική βάσεων και πυρηνικών υποβρυχίων "Πολάρις" δε θέλησε να επιτρέψει στο λαό να εκδηλώσει τη θέληση του για ειρήνη. Δεν το κατόρθωσε» θα δηλώσει ο Λαμπράκης στον τύπο.

Η δολοφονία Λαμπράκη

Ένα σχεδόν μήνα αργότερα, στις 22 Μάη 1963 και ώρα 22:15, κοντά στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού στη Θεσσαλονίκη, ο Γρηγόρης Λαμπράκης δέχτηκε δολοφονική επίθεση και τραυματίστηκε θανάσιμα. Μετά τις εκλογές του 1961, γνωστές ως εκλογές «βίας και νοθείας» καθώς, όπως έμεινε στην ιστορία «ψήφισαν και τα δέντρα», το πολιτικό σύστημα της χώρας βρισκόταν σε οξεία κρίση και επικρατούσαν κοινωνικές αναταραχές. Κάθε φιλειρηνική κίνηση ήταν απαγορευμένη. Η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη, ήταν σχεδόν παράνομη και το κλίμα ψυχροπολεμικό.

Σε αυτές τις συνθήκες, ο Γρ. Λαμπράκης θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να μιλήσει σε συγκέντρωση της Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη με θέμα: «Ειρήνη και αφοπλισμός διά τον κόσμον ολόκληρον και διά την Ελλάδα» που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος.

Την ώρα που ο Λαμπράκης κατευθύνεται προς τα γραφεία για την έναρξη της εκδήλωσης βρίσκεται σε εξέλιξη αντισυγκέντρωση. Πλήθος παρακρατικών και αστυνομικών με πολιτικά είχαν καταλάβει τα γειτονικά πεζοδρόμια, φωνάζοντας συνθήματα και προπηλακίζοντας όσους προσέρχονταν στην αίθουσα. Αν και μεγάλος αριθμός ένστολων αστυνομικών βρίσκεται γύρω από το χώρο που πραγματοποιείται η συγκέντρωσή, παρά τις διαμαρτυρίες των οργανωτών και του ίδιου του Λαμπράκη δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο για την απώθηση των παρακρατικών.

Στην είσοδο του κτιρίου ένας από αυτούς επιτίθεται στο Λαμπράκη και τον χτυπά στο κεφάλι. Αυτό το τραύμα είναι ελαφρύ. Σοβαρά τραυματίζεται ο αριστερός βουλευτής, Γιώργος Τσαρουχάς. Οι παρακρατικοί προσπαθούν να μπουν στο κτίριο και η αστυνομία δεν κάνει καμία προσπάθεια να τους εμποδίσει.

Τα μέλη της Επιτροπής με δυσκολία καταφέρνουν να κλείσουν την πόρτα. Όταν αρχίζει την ομιλία του και ακούγεται από τα μικρόφωνα, οι παρακρατικοί αρχίζουν να πετάνε πέτρες στο κτίριο Τα τζάμια σπάνε και πέφτουν στα κεφάλια των ομιλητών και των παρευρισκομένων. «Κάτω η ειρήνη», «Θέλουμε πόλεμο» «Λαμπράκη θα πεθάνεις» είναι σύμφωνα με το Ριζοσπάστη τα συνθήματα που ακούγονται, ενώ Λαμπράκης διακόπτει την ομιλία του: «Προσοχή, προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Ως εκπρόσωπος του έθνους και του λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονικής απόπειρας εναντίον μου και καλώ τον υπουργό Βορείου Ελλάδας, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή Αστυνομίας Πόλεων, τον διοικητή Ασφαλείας Θεσσαλονίκης να προστατεύσουν τη ζωή των συγκεντρωμένων φίλων της ειρήνης και τη ζωή μου...»

Με την ολοκλήρωση της εκδήλωσης, ο Λαμπράκης εγκατέλειψε την αίθουσα για να γυρίσει στο ξενοδοχείο του. Τον ακολούθησαν μόνο δύο σύντροφοί του, καθώς η αστυνομία απέκλεισε το κοινό της εκδήλωσης στο εσωτερικό της αίθουσας, απαγορεύοντας προσωρινά την έξοδο. Στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Ελ. Βενιζέλου και παρά το γεγονός ότι η αστυνομία είχε αποκλείσει όλους τους δρόμους, ένα τρίκυκλο εμφανίστηκε από το πουθενά, πλησίασε το Λαμπράκη με μεγάλη ταχύτητα. Ο ένας από τους δύο επιβαίνοντες του επέφερε ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι με λοστό. Κανείς αστυνομικός δεν κινήθηκε για να εμποδίσει το τρίκυκλο πριν το χτύπημα, να συλλάβει τον οδηγό του μετά, ή ακόμα και να βοηθήσει τον αιμόφυρτο Λαμπράκη.

Ο παριστάμενος, Μανώλης Χατζηαποστόλου, γνωστός και με το παρατσούκλι «Τίγρης» κινήθηκε αστραπιαία πηδώντας στην καρότσα του τρίκυκλου. Για ένα περίπου χιλιόμετρο το τρίκυκλο έτρεχε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης χωρίς κανένα αστυνομικό ή άλλο όχημα να το καταδιώκει. Ο Χατζηαποστόλου εξουδετέρωσε μετά από σκληρή πάλη το μοναδικό επιβάτη της καρότσας, Μανόλη Εμμανουηλίδη και κατόπιν υποχρέωσε τον οδηγό Σπύρο Γκοτζαμάνη να σταματήσει.

Ακολούθησε νέα πάλη αυτή τη φορά ανάμεσα στον Χατζηαποστόλου και τον Γκοτζαμάνη, έως ότου εμφανίστηκε ένας απλός αστυνομικός, ο οποίος μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη κατόπιν υποδείξεων των περαστικών. Ο Λαμπράκης βαριά τραυματισμένος μεταφέρεται στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Η κατάσταση, είναι μη αναστρέψιμη. Αυτό επιβεβαιώνουν εκτός από τους Έλληνες γιατρούς και τέσσερις διάσημοι νευροχειρουργοί που καλούνται από το εξωτερικό ειδικά την περίπτωση του Λαμπράκη. Στις 27 Μάη, στις 01:22, ο Γρηγόρης Λαμπράκης χάνει τη μάχη για τη ζωή.

Η δίκη

Η επίσημη αστυνομική εκδοχή αντίθετα, ήταν ότι επρόκειτο για τροχαίο ατύχημα και ήταν αυτή που αρχικά υιοθέτησε και η κυβέρνηση της χώρας. Στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν ανακρίσεις από τον Χρήστο Σαρτζετάκη και τον εισαγγελέα Δημήτριο Παπαντωνίου, υπό τη γενική εποπτεία του εισαγγελέα εφετών Παύλου Δελαπόρτα. Η ηγεσία της Xωροφυλακής Θεσσαλονίκης έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποκρύψει κρίσιμα στοιχεία και να εκφοβίσει τους μάρτυρες.

Η ανακριτική ομάδα, παρά τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις και πιέσεις που δέχτηκε από τον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και μετέπειτα πρώτο πρωθυπουργό της δικτατορίας, Κωνσταντίνο Κόλλια κατόρθωσε να στοιχειοθετήσει ότι επρόκειτο για προμελετημένο έγκλημα και να αποκαλύψει τους ηθικούς αυτουργούς του.

Εκτός από τους φυσικούς αυτουργούς, Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη κατηγορήθηκαν οι Κωνσταντίνος Μήτσου, επιθεωρητής Βορείου Ελλάδος, Ευθύμιος Καμουτσής, διευθυντής αστυνομίας, Κωνσταντίνος Δόλκας και άλλοι οι οποίοι παραπέμφθηκαν για παράβαση καθήκοντος.

Στους ηθικούς αυτουργούς συμπεριλαμβανόταν ο πρόεδρος της παρακρατικής οργάνωσης στην οποία ανήκε ο Γκοτζαμάνης, Ξενοφών Γιοσμάς και ο υπομοίραρχος Εμμανουήλ Καπελώνης, διοικητής του αστυνομικού τμήματος Τούμπας. Στη δίκη που πραγματοποιήθηκε το 1966 και παρά την εισαγγελική πρόταση, οι ένορκοι έκριναν ένοχους μόνο τους δύο φυσικούς αυτουργούς και τον Ξενοφών Γιοσμά.

Η δίκη ουσιστικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε δολοφονία. Οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί αθωωθηκαν. Ο Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουηλίδης, καταδικάστηκαν σε 11 και 8,5 χρόνια, αντίστοιχα, για πρόκληση «βαριών σωματικών κακώσεων» και «συνέργεια» αντίστοιχα. Αποφυλακίστηκαν επί χούντας.

Ο ξένος τύπος

H αγγελία του θανάτου του θα προκαλέσει εκτενή δημοσιεύματα σε ολόκληρο τον διεθνή Τύπο.

Τι έγραφαν τα πρωτοσέλιδα της εποχής:

Δολοφονία ή δυστύχημα;
«The Economist»

H ανάκριση για το φόνο Έλληνα αριστερού αποκαλύπτει δράση αντικομουνιστικών ομάδων
«The New York Times»

Ο άνθρωπος που πέθανε για τη δημοκρατία
«Tribune»

100.000 Έλληνες στην κηδεία. Οι αριστεροί κραυγάζουν όχι άλλο αίμα!
«The Daily Telegraph»

H τεράστια λαϊκή εκδήλωση επί ευκαιρία της κηδείας του Λαμπράκη ανησυχεί την Ελληνική Κυβέρνηση
«L'Humanité»

Βδελυρά απόπειρα κατά αριστερού βουλευτή
«Aurore»

Ζωηρή συγκίνηση στην Αθήνα: Ο βουλευτής της Αριστεράς Λαμπράκης απεβίωσε λόγω των πληγών του
«Le Figaro

Ο φόνος ενός βουλευτή διαιρεί την Ελλάδα
«Paris Presse»

Στο μεταξύ ο λόρδος Ράσελ θα δηλώσει στην «Sunday Telegraph»: «Τέτοια είναι η τρομοκρατία στην Ελλάδα ώστε παρέστη ανάγκη να απευθυνθεί τηλεφωνική έκκληση σε μένα για να εξευρεθούν χειρούργοι οι οποίοι να θεραπεύσουν τον τραυματία».

«Κάθε νέος και Λαμπράκης»

Το χτύπημα κατά του Λαμπράκη προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου πολιτική κρίση, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και το σύνολο του κεντρώου και αριστερού Τύπου να κάνουν λόγο από την πρώτη στιγμή για οργανωμένο σχέδιο δολοφονίας.

«Η Ένωση Κέντρου καταγγέλλει τον αρχηγό της ΕΡΕ Κωνσταντίνο Καραμανλή ως ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο κ. Καραμανλής προβαίνει στην οργάνωση τρομοκρατικών ομάδων δια τα εγκλήματα των οποίων βεβαίως καθίσταται ηθικός αυτουργός. Θα πρέπει δια τούτο όχι μόνο να ντρέπεται αλλά και να λογοδοτήσει ενώπιον του Λαού και της Δικαιοσύνης» θα δηλώσει ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Γεώργιος Παπανδρέου.

«Με τη σημερινή του δήλωση, ο Γεώργιος Παπανδρέου θα ντρέπεται εις όλη του τη ζωή» θα του απαντήσει ο αρχηγός της ΕΡΕ, Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Ωστόσο, η κυβέρνηση κλονίζεται και κάτω και από τη διογκούμενη λαϊκή πίεση, θα παραιτηθεί είκοσι μέρες μετά τη δολοφονία με τον Καραμανλή να αναρωτιέται «Επιτέλους, ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;».

Η απάντηση θα έρθει λίγους μήνες μετά με το πραξικόπημα και την εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας του Παπαδόπουλου.

Η κηδεία πραγματοποιήθηκε σε τεταμένο κλίμα. Την παρακολούθησε πλήθος 500.000 ανθρώπων, φωνάζοντας τα συνθήματα «Λαμπράκη ζεις, εσύ μας οδηγείς», «Ζει, Ζει, Ζει» και «Κάθε νέος και Λαμπράκης».

Την ίδια χρονιά της δολοφονίας ιδρύθηκε η «Νεολαία Λαμπράκη», της οποίας πρώτος πρόεδρος εκλέχτηκε ο Μίκης Θεοδωράκης και η οποία αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες εκφράσεις του αριστερού νεολαιίστικου κινήματος στην Ελλάδα.

Ο Λαμπράκης έζησε…

«Στο πρόσωπο του άξιου γιου της Ελλάδας Γρηγόρη Λαμπράκη, ζήτησαν να σκοτώσουν την ειρήνη, την λεβεντιά, την ανθρωπιά. Μα σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος; Η Ελλάδα σύσσωμη είναι στο πόδι. Όχι για ταφή, μα για ανάσταση» Διδώ Σωτηρίου

Πηγή: tvxs.gr

 

 

Κατηγορία Πρόσωπα

1997. Η κυρία ζούσε με την οικογένεια σε ένα τεσσάρι στην Κυψέλη. Ο σύζυγος, λογιστής φοροτεχνικός, η ίδια σε κάποια υπηρεσία του Δημοσίου. Είχαν και δυο παιδάκια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, στρουμπουλά ροδαλά και αντιπαθητικά που τσίριζαν διαρκώς και στις δέκα λέξεις που έλεγαν οι οχτώ ήταν «θέλω» η ένατη «τώρα» και η δέκατη μία ομοβροντία φωνηέντων στην διαπασών που υπογράμμιζε δραματικά το «θέλω τώρα». Του Γιώργου Πήττα

 

Η ομοβροντία, έρχονταν μετά από την εκατοστή-περίπου- επανάληψη του εκάστοτε αιτήματος: παγωτό, Barbie, transformer, σοκολάτα, τσαντάκι ό,τι νά' ναι.

Η κυρία, επίσης ευτραφέστατη αλλά με τη Λουί Βιτόν παραμάσχαλα τέλεια συνδυασμένη με πέδιλο της λαϊκής όταν πια δεν άντεχε τις τσιρίδες των καρπών της, έβγαζε ένα μάτσο δραχμοχιλιάρικα τσαλακωμένα σαν πετσετάκια τα έδινε στην στωική Φιλιππινέζα με την κοφτή εντολή:

«Κάντα να σκάσουν  και γρήγορα»

«Yesmadam» απαντούσε η έρμη, λες και είχε άλλη επιλογή.

Η madam όταν μιλούσε στις φίλες της στο supermarket, αναφερόταν στην οικιακή βοηθό της  όχι με το όνομα της αλλά με την εθνικότητα:

Η Φιλιππινέζα μου αυτό, η Φιλιππινέζα μου εκείνο, η Φιλιππινέζα μου το άλλο.

Όπως λέμε «το αυτοκίνητο μου», «το τραπέζι μου» «τα παπούτσια μου» «το βρακί μου».

Γιατί και ο σκύλος ή ο γάτος που ζει μαζί μας, έχει όνομα.

Η περίφημη «Μαντάμ Σουσού» του Δημήτρη Ψαθά γράφτηκε μεσούσης της Κατοχής, το 1942.

Έχω την ελαφρά εντύπωση πως αυτό, κάτι  μας λέει.

Ο Ψαθάς δεν θα διάλεγε ένα περιθωριακό και αμελητέο κοινωνικό σύμπτωμα για να γράψει με εξαιρετική έμπνευση ένα τέτοιο έργο.

Καθρεφτίζει –ξεκαρδιστικά μεν- αλλά καυστικότατα, μια κοινωνία που σε ένα μεγάλο μέρος της είναι μωροφιλόδοξο, επιδεικτικό, κούφιο και εν τέλει θλιβερό.

Αλήθεια.

Ποια είναι η απόσταση που χωρίζει την Σουσού του Ψαθά από την μαντάμ της Κυψέλης του 1997;

Και ποια η απόσταση που υπάρχει από αυτές τις κυρίες με τους εγκληματίες της  Μανωλάδας;

Καμία κατά τη γνώμη μου.

Απλά, οι συνθήκες διαφοροποιούν το μέτρο και τον τρόπο που  εκδηλώνεται η βαρβαρότητα.

Όσοι πιστεύουν πως η Μανωλάδα και όσα έγιναν εκεί τις προάλλες είναι προϊόντα της κρίσης εθελοτυφλούν τόσο πολύ, ώστε να μετέχουν, να συνεργούν ουσιαστικά στο έγκλημα.

Στην περήφανη Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, της Eurovision και του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο ήταν που οι αστυνομικοί είχαν εισέβαλλαν  σε διαμερίσματα Αφγανών προσφύγων και στη συνέχεια βασάνισαν (και με φάλαγγα) δυο εξ αυτών στο υπόγειο γκαράζ του Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα.

 2004, όταν η εθνική αυτοπεποίθηση ζύγιζε πια μεγατόνους με την φυλή των Ελλήνων να είναι βέβαιη πως κρατά τον Πάπα από τα μαλακά.

Η αυτοπεποίθηση τελικά, ήταν τόσο βαριά που τα γυάλινα ποδάρια της έγιναν θρύψαλα με αποτέλεσμα να πέσει κάτω και να κοπεί σε χίλια κομμάτια από τα θραύσματα.

-Ξέρεις ρε ποιος είμαι εγώ;

-Ναι. Ένας μαλάκας και μισός. Είσαι «Έλληνας».

Ή μάλλον, «τσιφτετέλληνας» όπως έξοχα σε τραγούδησε ο Σαββόπουλος.

Είχα γράψει παλαιότερα πως η Χρυσή Αυγή πρέπει να απομονωθεί  πολιτικά και όχι να κηρυχτεί εκτός νόμου.  Όμως, τελικά νομίζω πως η στιγμή για μια τέτοια συζήτηση έχει έρθει και ας ξεκινήσει η πρωτοβουλία από οποιονδήποτε. Υπό την προϋπόθεση πως θα κάτσουν κάτω όλα τα κόμματα –πλην της συμμορίας ασφαλώς- για να βρουν τρόπους. Ας ξεκινήσουν από κάπου, από την απόλυτη πολιτική απομόνωση ας πούμε. Γράφω πιο κάτω, πρακτικά για αυτό.

Μπορεί ο ρατσισμός και οι κοινωνικές διακρίσεις να είναι παλιά ιστορία στην Ελλάδα, και είναι-ας θυμηθούμε ή ας ψάξουμε να μάθουμε την ελληνική κοινωνία έναντι του οποιουδήποτε «διαφορετικού» , αλλά,  οι επιστάτες της Μανωλάδας, πήραν τ’ όπλο τους ενθαρρυμένοι από την ύπαρξη μιας Χρυσής Αυγής.

Μιας Χρυσής Αυγής που μιλά μέσα στη Βουλή για «αλλοδαπούς υπανθρώπους» και δεν αποβάλλονται  οι βουλευτές της  από την αίθουσα αυθωρεί και παραχρήμα.

Και αν το Προεδρείο είτε δεν έχει τα απαραίτητα αντανακλαστικά ή δεν υπάρχει πρόβλεψη από τον Κανονισμό για αποβολή Βουλευτών από την αίθουσα λόγω ύβρεων, θα όφειλαν την ίδια στιγμή, όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα να αποχωρήσουν και να αφήσουν τη συμμορία μόνη της μέσα να γρυλλίζει και να μουγκανίζει.

2012 ήταν, στη Μανωλάδα πάλι, όταν το ντόπιο ανθρωποειδές έσυρε δεμένο στο αυτοκίνητο έναν αιγύπτιο εργάτη. Το ανθρωποειδές, παρέμεινε ανέπαφο, ασύλληπτο και την έβγαλε με κάποιες «φιλικές συστάσεις».

Μα απορούμε;

Στην Ελλάδα Μανωλάδα Μανελλλάδα βρισκόμαστε.

Εδώ, που μία «κυρία» αν και κατηγορούμενη από το 2011 για μαχαίρωμα Αφγανού πρόσφυγα, κατέβηκε ανενόχλητη ως υποψήφια βουλευτής της Χρυσής Αυγής στις τελευταίες εκλογές.

Αν και δεν εκλέχτηκε (πάλι καλά) η δίκη της ακολουθεί την διαδρομή του ΚαSSιδιάρη: Αναβολή στην αναβολή.

Από την «γραφική» μαντάμ Σουσού μέχρι την κυρία της Κυψέλης που ανέφερα στην αρχή και από αυτήν μέχρι τις Μανωλάδες, έχει τρέξει πολύ νερό στ’ αυλάκι.

Μεσολάβησε η «παιδεία» του «λαού» από την επίσημη αγαπημένη του Ανδρέα Παπανδρέου, την Αυριανή.

Μεσολάβησε η πλήρης επικυριαρχία του λαϊκισμού συνδυασμένη με την καθιέρωση του χρηματισμού, των δανείων, του lifestyle, των κολλητών.

Μεσολάβησε η αποθέωση των Πολιτών Πελατών, η υφαρπαγή τεράστιων κεφαλαίων για νεοπλουτισμό, η χώρα παραδόθηκε σε απόλυτα ανθρωπάκια, εξανδραποδίσθηκε και ξεχαρβαλώθηκε τελείως.

Τώρα, στην αθλιότητα που κατασκεύασαν οι ίδιοι που λένε πως θα την διορθώσουν, οι Μανωλάδες  δεν ξέρω πόσες είναι, αλλά ξέρω πως είναι περισσότερες από όσες μαθαίνουμε.

Αν θέλει το Πολιτικό Σύστημα, έστω αυτό, το Αστικό, να τηρήσει τουλάχιστον κάποια προσχήματα ας κινηθεί γρήγορα προς την εκτός νόμου κήρυξη της Χρυσής Αυγής και πριν από αυτή τον πολιτικό εξοστρακισμό της.

Η Χρυσή Αυγή, που ακόμα και αυτή τη στιγμή μετά από όσα έγιναν, έχει το απύθμενο θράσος να εγκαλεί τον Δένδια (!) γιατί επισκέφθηκε τους «λαθρομετανάστες» στο νοσοκομείο.

Ο εξοστρακισμός, μπορεί να γίνει:

Όλα τα κόμματα να κάτσουν κάτω και να βρουν διέξοδο εάν για μία απαγόρευση υπάρχει Συνταγματικό κόλλημα. Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ,  ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΞΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ.

Την λύση, τον δρόμο, δείχνουν οι Γερμανοί της Βουλής της Σαξονίας.

Σοσιαλδημοκράτες, Αριστερά, Συντηρητικοί, Πράσινοι, συνεννοήθηκαν και πήραν συγκεκριμένα μέτρα:

  1. Όποτε υποβάλλει ερώτηση Νεοναζί, απαντά και η κυβέρνηση αλλά και η αντιπολίτευση.
  2.  Όποια πρόταση νόμου και να καταθέτουν οι Νεοναζί, θα καταψηφίζεται ομόφωνα από όλους.
  3. Κανένας απολύτως δεν θα συνυπάρχει σε εκδηλώσεις που μετέχουν νεοναζί βουλευτές.

Τα παραπάνω, είναι απλά, ψυχρά, τετράγωνα, απέχουν από ανέξοδες αντιφασιστικές φανφάρες αλλά, είναι αποφασιστικά και αποτελεσματικά. Απομονώνουν χωρίς πολλά λόγια το καρκίνωμα.

Είναι άραγε σε θέση τα Ελληνικά κόμματα να κάνουν κάτι τέτοιο;

Ή θα είναι για πάντα παραδομένα στο φτηνό θυμικό των πελατών-ψηφοφόρων;

Πηγή:tvxs.gr 

Κατηγορία Επίκαιρα
Δευτέρα, 08 Απριλίου 2013 20:51

Αλέξανδρος Παναγούλης

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) υπήρξε πολιτικός και ποιητής. Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Παγκόσμια γνωστός, ιδιαίτερα για την θαρραλέα του πράξη, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν. Στην μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.)

Βιογραφία

  • Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς Κακαβούλη και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από το Σύβρο Λευκάδας. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.

Πολιτική

  • Πνεύμα ελεύθερο και δημοκρατικό, ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάζεται στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.

Αντιδικτατορική δράση

  • Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση. Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωση του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο[1]
  • Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968[2] και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968[1]. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη. Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.), όπου και του επιβλήθηκε η "ποινή του εντοιχισμού" όπως λέει ο ίδιος.[3] Από εκεί δραπετεύει στις 5 Ιουνίου 1969, συλλαμβάνεται όμως εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο στου Γουδή για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.
  • Ο Α. Παναγούλης σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973 – μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.

Μεταπολίτευση

220px-Panagoulis Grave

Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ., σήμερα Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου), καθώς αρνείται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ και με τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο παρομοίζε με φασίστα και έλεγε πως ήταν ο Έλληνας Μουσολίνι, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.

Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον "προδότη" στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μηνύματα που του άφηναν άγνωστοι κλπ.

Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976[4] σε ηλικία 36 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν έχει παρουσιαστεί ωστόσο μέχρι σήμερα κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.
Ποιητικό έργο

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης βασανίζεται καθημερινά, με τα πιο ευφάνταστα, σκληρά και αποκρουστικής σύλληψης βασανιστήρια καθ΄ όλη την διάρκεια της κράτησης του. Η αυτοκυριαρχία του, η αυτοπειθαρχία του, το πείσμα στο να υπερασπιστεί αυτό που πιστεύει και το χιούμορ που διέθετε λειτουργούν σαν ασπίδες χάρη στις οποίες κατορθώνει να επιβιώσει τον σωματικό και ψυχικό βιασμό. Κατά πολλούς, στις φυλακές του Μπογιατίου γράφει τα καλύτερα του ποιήματα στον τοίχο του κελιού του ή σε μικροσκοπικά παλιόχαρτα, με μελάνι συχνά το ίδιο του το αίμα. Πολλά από τα ποιήματα του δεν διασώθηκαν. Αρκετά όμως από αυτά είτε κατάφερε να τα βγάλει από την φυλακή με διάφορους τρόπους είτε να τα ξαναγράψει αργότερα χάρη στο ισχυρό μνημονικό του. Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati (Άλλοι θα ακολουθήσουν: ποίηση και ντοκουμέντα από τις Φυλακές του Μπογιατίου) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρη και τον Ιταλό σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε. Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.


Ποιήματα

  •     Υπόσχεση

    Τα δάκρυα που στα μάτια μας
    θα δείτε ν' αναβρύζουν
    ποτέ μην τα πιστέψετε
    απελπισιάς σημάδια.
    Υπόσχεση είναι μοναχά
    γι' Αγώνα υπόσχεση

    (Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, Φεβρουάριος 1972)

    Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974

 

  •     Διεύθυνσή μου

    Ένα σπιρτόξυλο για πέννα
    αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι
    το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί
    Μα τι να γράψω;
    Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω
    Παράξενο και πήζει το μελάνι
    Μέσ’ από φυλακή σας γράφω
    στην Ελλάδα

    (Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό)

    Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974.

Σύμβολο

  • Η ζωή και το έργο του Αλέξανδρου Παναγούλη τροφοδότησε τους καλλιτεχνικούς κύκλους. Συγκεκριμένα, ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, κατατρεγμένος επίσης για τα πολιτικά του πιστεύω από την Χούντα των Συνταγματαρχών, μελοποίησε ποιήματα του. Ακόμη, η ποίηση και η ζωή του Α. Παναγούλη έγινε αντικείμενο μελέτης για πολλούς ερευνητές. Σε αυτή την ομάδα εντάσσεται και το έργο Un Uomo (Ένας Άντρας) που εκπονήθηκε από την Ιταλίδα δημοσιογράφο και σύντροφο του Οριάνα Φαλάτσι.
  • Κατά πολλούς, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ο παραλίγο «τυραννοκτόνος», με την θαρραλέα του πράξη (την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα) έχει καθιερωθεί σαν σύμβολο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών και χάρη στο πολιτικό του ήθος εμπνέει τις νέες γενιές στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.
  • Η ελληνική πολιτεία, κατόπιν παρότρυνσης συναγωνιστών, φίλων και θαυμαστών του, για την αναγνώριση της προσφοράς του Αλέξανδρου Παναγούλη εξέδωσε σαν ελάχιστο φόρο τιμής γραμματόσημο (σειρά «Πρόσωπα» - 20 δρχ. του 1996), τηλεκάρτα (100 μονάδων του 1996) και έδωσε το όνομα του σε δημόσιους χώρους (π.χ. δρόμους, πλατείες), μεταξύ των οποίων και ο σταθμός «Άγιος Δημήτριος/Αλέξανδρος Παναγούλης» του μετρό της Αθήνας (2004).

Πηγή: el.wikipedia.org

 

Παρασκευή 12 Απριλίου 21:00 Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
"Ωδή στον Αλέξανδρο Παναγούλη" με την Ελένη Ερήμου
Κείμενο Σκηνοθεσία Δήμος Αβδελιώδης

 

Βασισμένο στο βιβλίο του Κώστα Μαρδά, «Αλέξανδρος Παναγούλης, Πρόβες Θανάτου»
Από τον Θεατρικό Οργανισμό Ακροπόλ

 

Κατηγορία Πρόσωπα
Σελίδα 1 από 2

Σχόλια Επισκεπτών

Απόψεις Επισκεπτών