Μοιραστείτε τη γνώση.

  • Ο σκοπός του Our Voice και όλων όσων βοηθάνε στην σωστή λειτουργία και ανανέωση της ιστοσελίδας, είναι να μοιραζόμαστε τις γνώσεις μας με όλους τους επισκέπτες.
  • Μπορείτε και εσείς να συμβάλλετε σε αυτόν τον σκοπό κοινοποιώντας τα άρθρα που σας αρέσουν χρησιμοποιόντας τα social links που υπάρχουν σε κάθε κείμενο.
  • Ο Δημήτρης Πουλικάκος γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1943 στην Αθήνα. Μαζί με τους Νάνο Βαλαωρίτη, Παναγιώτη Κουτρουμπούση, Γιώργο Μακρή εκδίδουν το 1963 το περιοδικό «Πάλι», όπου δημοσιεύονται και δικά του κείμενα καθώς και μεταφράσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 βρίσκεται στην Αγγλία όπου για να επιβιώσει κάνει διάφορες δουλειές του «ποδαριού», από το να κόβει εισιτήρια σε στριπτιτζάδικα ως μεταφορές και μετακομίσεις.
  • Επιστρέφει στην Ελλάδα με ωτοστόπ από το Παρίσι στις 14 Απριλίου του 1967, τρεις μέρες πριν από τη συναυλία των Rolling Stones και μια εβδομάδα πριν από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. «Το πρωί της 21ης – είχα κοιμηθεί στο σπίτι του Κουτρουμπούση, στην Πλάκα, στα Αναφιώτικα – με ξυπνάνε και μου λένε «Έγινε πραξικόπημα». Νόμιζα πως κάνανε πλάκα. Αλλά, βγαίνοντας έξω, είδα κάτι 100 που κουβαλάγανε στο πορτμπαγκάζ κουραμάνες και τέτοια. Λέω «Μάλλον αλήθεια μου λένε». Μετά περπατήσαμε μέχρι τη Βουλή και είδα και τα τανκς και ... αυτό ήτανε! Για να καταλάβεις σε τί κατάσταση τρέλας βρισκόμουνα, κυκλοφορούσα παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας, και με όπλο στην τσέπη. Έτσι και με πιάνανε θα με στήνανε και στον τοίχο, δηλαδή. Μαζευόμασταν σε ένα σπίτι κάτι φίλων στο Παγκράτι, στη Σπύρου Μερκούρη, από 7-8 μέχρι 20-25 άτομα. Εν πάση περιπτώσει σηκώθηκα κι έφυγα και πήγα στα Μάταλα, όπου έκατσα μέχρι το Σεπτέμβριο, σε μια σπηλιά», είπε ο ίδιος για τις μέρες εκείνες, σε συνέντευξή του στο rocking.gr.
  • Τον Σεπτέμβριο του 1967, ο Πουλικάκος γίνεται ο μπασίστας του συγκροτήματος M.G.C., το πρώτο συγκρότημα που έπαιξε πραγματικό ροκ στην Ελλάδα, σύμφωνα με πολλούς. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 σχηματίζεται το συγκρότημα Εξαδάκτυλος, το οποίο αν και έχει περιορισμένη δισκογραφία, αποτελεί βασικό κομμάτι της ελληνικής μουσικής της δεκαετίας του ’70. Ο Πουλικάκος είναι η φωνή του συγκροτήματος και στις αρχές του 1971 κυκλοφορεί το πρώτο και μοναδικό single του συγκροτήματος «Τα παιδιά είναι εντάξει/Σε καλή μεριά».
  • Η χουντική λογοκρισία κόβει το τραγούδι «σε καλή μεριά» και η εταιρία αναγκάζεται να αποσύρει και να επανακυκλοφορήσει το single την ίδια χρονιά, αντικαθιστώντας το λογοκριμένο τραγούδι με το «Έχουν κακούς σκοπούς». Οι Εξαδάκτυλος στην ουσία διαλύονται το 1973 και το 1974 σχηματίζεται το «Αχ-Βαχ», ένα συγκρότημα στο οποίο ο Πουλικάκος είναι πάλι τραγουδιστής ενώ ,μεταξύ άλλων, συμμετέχει και ο Σταμάτης Σπανουδάκης στο μπάσο και τα φωνητικά καθώς και ο Άλεξ Σπυρόπουλος.
  • Το 1976, μετά από 4 χρόνια προσπαθειών, ο Δημήτρης Πουλικάκος κυκλοφορεί από την Minos τον δίσκο του «Μεταφοραί - Εκδρομαί: Ο Μήτσος». Η μπάντα που παίζει στην ηχογράφηση είναι οι «Εξαδάκτυλος» συν κάποιοι άλλοι μουσικοί, ενώ τα τραγούδια του άλμπουμ είχαν αρχίσει να γράφονται από τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Βασική επιρροή στο δίσκο αυτό αναδεικνύεται ο Frank Zappa, τόσο ως μουσική όσο και προς το ιδιότυπο χιούμορ του. Παρόλο που η παραγωγή και η ενορχήστρωση δεν είναι άρτιες, στο άλμπουμ υπάρχει τέτοια μουσική ποικιλία, που δύσκολα εντοπίζεται στα μετέπειτα ελληνικά ροκ άλμπουμ, ενώ ο δίσκος εν γένη θεωρείται ορόσημο στην ελληνική ροκ δισκογραφία.
  • Το ‘78, όταν βγήκε από την φυλακή, πήγε στο Τρίτο Πρόγραμμα που είχε αναλάβει ο Μάνος Χατζηδάκις και του ζήτησε να κάνει εκπομπή. «Μου λέει, κάνε ότι θες. Θυμάμαι, την επόμενη μέρα στην καλλιτεχνική σελίδα της «Βραδυνής», τον τίτλο: «Από τον Κορυδαλλό κατευθείαν στο Τρίτο». Αυτή ήταν μια από τις δύο φορές που έκανα φυλακή. Η πρώτη ήταν το ‘68 για χασίσια. Πρόλαβα και τις φυλακές Αβέρωφ. Μας είχανε πιάσει με άλλους 12 ως σπείρα ναρκωτικών. Είχανε βρει πρώτη φορά LSD τότε, που δεν υπήρχε ακόμα στην νομοθεσία. Γράφανε «LSD» για τους ψυχεδελικούς. Το ‘75 είχε πεθάνει η πρώην γυναίκα μου, η δεύτερη, με την οποία έχουμε και μια κόρη. Οι γονείς της, για να πάρουν την κηδεμονία του παιδιού μας, ξεκίνησαν μια ολόκληρη ιστορία, η οποία κράτησε συνολικά πάνω από δέκα χρόνια με απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και προφυλάκιση έξι μηνών. Κατηγορήθηκα για ηθική αυτουργία σε ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. Η γυναίκα πέθανε στον ύπνο της από αναρρόφηση, στην Ολλανδία, ενώ εγώ ήμουν στην Ελλάδα» είπε ο ίδιος σε συνέντευξή του.
  • Η συναυλία του τον Ιούνιο του 1979, στο Δεύτερο Γυμνάσιο Ζωγράφου, έχοντας δίπλα του τους καλύτερους Έλληνες μουσικούς της εποχής εκείνης αποτελεί ιστορική συναυλία στην ελληνική ροκ μουσική ιστορία. Έμεινε στην ιστορία και ως «η συναυλία της βροχής», αφού αναβλήθηκε δύο φορές λόγω κακοκαιρίας. Ήταν εκεί που ο Δημήτρης Πουλικάκος έπαιξε για πρώτη φορά την καταπληκτική διασκευή του στο «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη – διασκευή που ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά μόλις πρόσφατα.
  • Η συναυλία στου Ζωγράφου ηχογραφήθηκε με πενιχρά μέσα και αποτέλεσε τον δεύτερο δίσκο του Δημήτρη Πουλικάκου «Crazy Love στου Ζωγράφου» που κυκλοφόρησε το 1979. Από τη δεκαετία του 1970 ξεκινάει και η επαφή του με τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τις διαφημίσεις ενώ για πολλά χρόνια υπήρξε παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών με το ψευδώνυμο «Θείος Νώντας», σε διάφορους σταθμούς. Από το 1983 μέχρι το 1987 έπαιξε με το συγκρότημα «Αδέσποτα Σκυλιά», ενώ από το 1992 έως και σήμερα παίζει με το συγκρότημα Αυτοπροσώπους.
  • Μερικές από τις γνωστότερες εμφανίσεις του στην μεγάλη οθόνη έγιναν στις ταινίες Ο δράκουλας των Εξαρχείων (1983), Made in Greece (1987), Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991), Θηλυκή εταιρεία (1999), ενώ η συμμετοχή του στους τηλεοπτικούς «Αυθαίρετους» έχει φανατικούς οπαδούς. Το 2004 κυκλοφόρησε το διπλό του άλμπουμ «Αδέσποτα Σκυλιά», δίσκος ο οποίος ξεκίνησε να ηχογραφείται το 1988. Ο Δημήτρης Πουλικάκος συνεχίζει μέχρι σήμερα να εμφανίζεται σε διάφορες μουσικές σκηνές, κάτι που ελπίζουμε να συνεχίσει να κάνει για πολύ ακόμα καιρό.

Βιογραφία

  • Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 1943, επί της οδού Πατησίων, από σχετικά εύπορη αστική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν φημισμένος καρδιολόγος της εποχής και η μητέρα του γιατρός επίσης (μικροβιολόγος - βιοχημικός). Η αδελφή του πατέρα του ήταν σύζυγος του πολιτικού Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού "Πάλι" μαζί με τους Νάνο Βαλαωρίτη, Παναγιώτη Κουτρουμπούση, Γιώργο Μακρή με δικά του κείμενα καθώς και μεταφράσεις. Για πολλά χρόνια έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές, αυτοαποκαλούμενος "Θείος Νώντας" (έτσι τον αποκαλούσε και ο Παύλος Σιδηρόπουλος, τον οποίο ο ίδιος αποκαλούσε ανηψιό), σε διάφορους σταθμούς (ποτέ δεν χρησιμοποίησε το πραγματικό του όνομα σαν ραδιοφωνικός παραγωγός). Υπήρξε μέλος του συγκροτήματος MGC, το οποίο οφείλει το όνομά του στον ηθοποιό Ντίνο Ηλιόπουλο, και αρχηγός του ροκ συγκροτήματος Εξαδάκτυλος και των "Αχ-Βαχ" (στους οποίους έπαιζαν εκτός των άλλων, μπάσο-φωνητικά ο Σταμάτης Σπανουδάκης και πλήκτρα ο Άλεξ Σπυρόπουλος, γνωστός από το Aγγλικό συγκρότημα των δεκαετιών 60-70 "Nirvana". Συνεργάσθηκε ως συνθέτης, εκτελεστής, παραγωγός και μουσικός με πολλούς άλλους 'Έλληνες rockers και συγκροτήματα. Έγινε γνωστός με τις εμφανίσεις του σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές στις δεκαετίες του '70, ’80 και του ’90. Κυριότερες εμφανίσεις: Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας (1978), Άρπα κόλλα (1982), Ο δράκουλας των Εξαρχείων (1983), Βίος και Πολιτεία (1987), Made in Greece (1987), Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991), Θηλυκή εταιρεία (1999), Σαπουνόπετρα (1995) κ.α. Οι κυριότερες τηλεοπτικές του εμφανίσεις είναι στις σειρές Οι Αυθαίρετοι (1990), το (1997) στην σειρά Δύο Ξένοι κ.α .

Συνεισφορά

  • Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ελληνικού ροκ. Ο δίσκος του "Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος" αποτελεί τον πρόδρομο της ελληνικής rock 'n roll δισκογραφίας. Η συναυλία του στα τέλη της δεκαετίας του '70 στου Ζωγράφου αποτελεί σταθμό στην ελληνική rock μουσική ιστορία.

Δισκογραφία: Albums

  •     1976 Ελλαδέξ
  •     1976 Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος
  •     1979 Crazy love στου Ζωγράφου
  •     2004 Αδέσποτα σκυλιά
  •     2010 H ύδρα των πουλιών

Δισκογραφία: Συμμετοχές

  •     1984 Ροκ ιστορίες (ΕΜΙ)
  •     1984 Ρεβάνς (Lyra)
  •     1984 Zorba the freak (ΜΙΝΟS)
  •     1996 Πασπαρτού (Lyra)
  •     1998 Ουφ! (Eros)
  •     2000 11 (Virgin)
  •     2010 Αέρα Πατέρα - Εδώ Που Φτάσαμε (Massive Productions, ΕΜΣΕ)

Πηγές:

tvxs.gr

el.wikipedia.org

Κατηγορία Πρόσωπα

Η φιλόσοφος που προκάλεσε τόσο με το έργο όσο και την έκλυτη ερωτική της ζωή

 Δεν είναι καθόλου εύκολο να βρίσκεσαι στο πλευρό του τρομερού παιδιού της γαλλικής διανόησης Ζαν-Πολ Σαρτρ και να μην κρυφτείς στη σκιά του.

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ τα κατάφερε ωστόσο μια χαρά: μια από τις διαπρεπέστερες μορφές του υπαρξισμού, θα πετύχαινε με την πένα της να αφήσει ένα πλούσιο corpus γραπτών πάνω στην ηθική, τον φεμινισμό και την πολιτική, την ίδια στιγμή που το μνημειώδες δοκίμιό της «Το Δεύτερο Φύλο» (1949) θα γινόταν η Βίβλος του παγκόσμιου γυναικείου κινήματος, μια τομή στις συνθήκες καταπίεσης και απελευθέρωσης του ρόλου της γυναίκας.

Η έμφαση που έδωσε μάλιστα στην ελευθερία και την προσωπική ευθύνη, συνθήκη που διαπνέει το σύνολο του θεωρητικού της έργου, θα τη μετέτρεπαν σε επιφανή μορφή των πολιτικών διεκδικήσεων.

Το φαινόμενο Μποβουάρ δεν εξαντλείται ωστόσο στον φιλοσοφικό λόγο: η πένα της θα σημάδευε και τη λογοτεχνία, με το μυθιστόρημα «Μανδαρίνοι» να κερδίζει το σπουδαίο Βραβείο Γκονκούρ (1954), ενώ ταυτόχρονα η παθιασμένη ζωή της και η διαρκής αναζήτηση της σεξουαλικότητας θα την έκαναν αγαπημένη του σκανδαλοθηρικού Τύπου!

Η πολυγραφότατη συγγραφέας και σύμβολο του φεμινιστικού κινήματος ήξερε καλά το παιχνίδι της πρόκλησης, μέσα από τους θυελλώδεις δεσμούς της και τις περιβόητες λεσβιακές της σχέσεις, με την ίδια να κάνει ακόμα και γυμνή φωτογράφιση, πράγμα αδιανόητο για άνθρωπο του πνεύματος!

«Ανικανοποίητη, ψυχρή, λάγνα, νυμφομανής, λεσβία, με εκατό εκτρώσεις, όλα αυτά ήμουν εγώ, ακόμη και άγαμη μητέρα», γράφει στα απομνημονεύματά της και σηκώνει θύελλα αντιδράσεων. Αυτή ήταν η Σιμόν ντε Μποβουάρ, που έπαιζε τη διανόηση στα δάχτυλα ζώντας ταυτοχρόνως κάθε στιγμή της ζωής της...

Πρώτα χρόνια

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ (Simone-Ernestine-Lucie-Marie Bertrand de Beauvoir) γεννιέται στις 9 Ιανουαρίου 1908 στο Παρίσι, με τον αριστοκρατικής καταγωγής πατέρα της να είναι ένας συντηρητικός δεξιός -αν και άθεος- δικηγόρος που δούλευε για το κράτος και τη μητέρα της γόνο ευκατάστατης αστικής οικογένειας και βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα. Το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του ζευγαριού θα χαθεί ωστόσο στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι συντηρητικές απόψεις του πατέρα της, η αστική καταγωγή του και η θρησκευτική ανατροφή που επιδίωξε η μητέρα να δώσει στη νεαρή Σιμόν θα γίνουν αντικείμενο σφοδρών ενδο-οικογενειακών αντιπαραθέσεων ήδη από νωρίς, με την αντισυμβατική κόρη να εντρυφεί από μικρή στην τεράστια οικιακή βιβλιοθήκη.

Η Σιμόν, αντίθετα από τη μικρότερη αδελφή της, ήθελε να γίνει δασκάλα και συγγραφέας από μικρή, θεωρώντας πως ο ρόλος της συζύγου και της μητέρας δεν ήταν γι' αυτή: ασφυκτιεί λοιπόν στο συντηρητικό καθολικό πλαίσιο του ιδιωτικού σχολείου θηλέων που φοιτεί, στο οποίο θα παραμείνει μέχρι τα 17 της. Εκεί συνάπτει τον πρώτο της ερωτικό δεσμό με την Elizabeth Mabille (Zaza), ο αιφνίδιος θάνατος της οποίας το 1929 θα αφήσει ανοιχτό τραύμα στην ψυχή της για πάντα.

Παρά την καθολική ανατροφή, η Σιμόν συνειδητοποιεί ήδη από τα 14 την έμφυτη αθεΐα της και αποφασίζει να σπουδάσει φιλοσοφία για να ερευνήσει περαιτέρω το θέμα του θεού...

Σπουδές και γνωριμία με τον Σαρτρ

Η Μποβουάρ γίνεται δεκτή στο Τμήμα Φιλοσοφίας της Σορβόνης το 1927, αφού ολοκλήρωσε κύκλους σπουδών στα μαθηματικά, τη λογοτεχνία, τη λογική, αλλά και στα λατινικά και τα ελληνικά. Συμμαθητές της είναι ο Μερλο-Ποντί και ο Λεβι-Στρος, με τους οποίους θα παραμείνει σε φιλοσοφικό διάλογο για όλη της τη ζωή.

Το 1929 καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση σε διαπρεπή σπουδαστικό διαγωνισμό φιλοσοφίας, κερδίζοντας μια σειρά από μεγάλα -κατοπινά- πνεύματα της Γαλλίας και χάνοντας μόνο από έναν ιδιαίτερο νεαρό, τον Ζαν-Πολ Σαρτρ! Σε ηλικία μάλιστα 21 ετών, η Μποβουάρ θα γινόταν η νεότερη καθηγήτρια φιλοσοφίας της Γαλλίας, με το πνεύμα της να λογίζεται ασύγκριτο.

Λαχταρώντας να γίνει μέλος του ελιτίστικου κύκλου σπουδαστών φιλοσοφίας που είχε ιδρύσει ο Σαρτρ, η Σιμόν γνωρίζεται με το τρομερό παιδί των γαλλικών γραμμάτων, αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά κάποιον αντάξιό της στο πνεύμα. Για το υπόλοιπο της ζωής τους οι δυο τους θα παραμείνουν «ουσιώδεις εραστές», όπως το έθεταν κομψά, με την ελεύθερη σεξουαλική τους σχέση να επιτρέπει «απρόοπτα» ερωτικά ειδύλλια, όποτε αυτά προέκυπταν.

Παρά το γεγονός ότι δεν παντρεύτηκαν ποτέ (παρά την πρόταση γάμου που της έκανε ο Σαρτρ το 1931), δεν έκαναν παιδιά και δεν έμεναν καν κάτω από την ίδια στέγη, οι δυο τους θα παραμείνουν ερωτικοί και πνευματικοί σύντροφοι μέχρι τον θάνατο του Σαρτρ το 1980, με την ελεύθερη ερωτική τους διευθέτηση ωστόσο να σοκάρει τα χρηστά ήθη της εποχής και να φέρνει στην Μποβουάρ τη φήμη της έκλυτης γυναίκας.

Προσθέτοντας μάλιστα κι άλλο αλατοπίπερο στην ήδη πιπεράτη σχέση της με τον Σαρτρ, η Σιμόν θα διατηρήσει πολυάριθμους ερωτικούς δεσμούς με άντρες και γυναίκες καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της, αποκτώντας διαβόητη φήμη και απασχολώντας συχνά τα σκανδαλοθηρικά έντυπα της εποχής!

Περιπέτειες με τη ζωή της

Το 1931, η Μποβουάρ διορίζεται σε λύκειο της Μασσαλίας, με τον Σαρτρ να περνά τον καιρό του στη Χάβρη. Το 1932 θα βρει τη Σιμόν σε λύκειο της Ρουέν, στο οποίο και θα δεχθεί επίσημη επίπληξη για τη δριμεία κριτική που ασκούσε στον περιορισμένο ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, αλλά και για τα πασιφιστικά της κηρύγματα. Το 1940, με τη ναζιστική κατοχή της Γαλλίας, οι απόψεις της θα τεθούν στο στόχαστρο του γερμανού κατακτητή και η ίδια θα απαλλαχθεί από τα διδακτικά της καθήκοντα τον επόμενο χρόνο από τη φιλοναζιστική κυβέρνηση.

Θα καταφέρει πάντως λίγο αργότερα να διοριστεί εκ νέου σε σχολείο, αυτή τη φορά όμως θα είναι γονική καταγγελία για σεξουαλική διαφθορά μαθήτριά της που θα της στερήσει μια για πάντα τη θέση της εκπαιδευτικού (1943): δεν θα επέστρεφε ποτέ στη διδασκαλία, παρά το γεγονός ότι λάτρευε το σχολικό περιβάλλον...

Συγγραφική καριέρα

Ήταν λοιπόν ώρα να ακολουθήσει τη συγγραφική καριέρα που πάντα ονειρευόταν: γράφει μια σειρά διηγημάτων με θέμα τον ρόλο της γυναίκας, τα οποία ωστόσο δεν θα εκδοθούν παρά πολύ αργότερα, το 1979. Το ερωτικό τρίγωνο βέβαια ανάμεσα στην ίδια, τον Σαρτρ και την πρώην μαθήτριά της Olga Kosakievicz θα αποτυπωθεί στο χαρτί και θα εκδοθεί το 1943, εγκαθιδρύοντάς τη στη λογοτεχνική κοινότητα της Γαλλίας.

Η γερμανική κατοχή της Γαλλίας θα εγκαινίαζε αυτό που η ίδια αποκαλούσε την «ηθική περίοδο» της λογοτεχνικής της καριέρας: γράφει (από το 1941 ως το 1943) το μυθιστόρημα «Το Αίμα των Άλλων» (1945), το οποίο θα χαιρετιστεί ως το σημαντικότερο υπαρξιστικό λογοτεχνικό έργο στα χρόνια της γαλλικής αντίστασης. Την ίδια εποχή γράφει και το πρώτο της φιλοσοφικό δοκίμιο, το «Πύρρος και Κινέας», ενώ συνεχίζει τη συγγραφή με καταιγιστικό ρυθμό, με ένα ακόμη μυθιστόρημα και το μόνο θεατρικό που έγραψε ποτέ.

Ταυτόχρονα, ο αντιστασιακός πυρετός της γαλλικής διανόησης θα ωθήσει την ίδια, τον Σαρτρ, τον Μερλο-Ποντί και μια σειρά ακόμα από διανοητές να ιδρύσουν την προοδευτική αριστερή εφημερίδα «Les Temps Modernes» (1945), στην οποία συνεισφέρει με πολυάριθμα άρθρα περί ηθικής φιλοσοφίας, φεμινιστικών επιδιώξεων και πολιτικών διεκδικήσεων. Η ίδρυση του εντύπου και η αριστερή τοποθέτησή της θα σκιαγραφούσαν την ταραγμένη σχέση της με τον κομμουνισμό, η οποία θα αποτυπωθεί αργότερα στο περίφημο μυθιστόρημά της «Οι Μανδαρίνοι» (1954).

Η πολυγραφότατη Μποβουάρ θα γράψει το 1947 την ηθική πραγματεία «Για μια ηθική της αμφισβήτησης», η οποία παραμένει χαρακτηριστικότατο έργο της υπαρξιστικής ηθικής, όπως προσεγγίζεται από την προοπτική των απαιτήσεων και των υποχρεώσεων που εκπορεύονται από τις κοινωνικές επιταγές.

Το 1949 ήταν ωστόσο η καθοριστική στιγμή της: εκδίδεται το μνημειώδες και επαναστατικό δίτομο έργο «Το Δεύτερο Φύλο», μελέτη που θα την καθιερώσει στη συνείδηση του κοινού ως φεμινίστρια και θα τη μετατρέψει σε ζωντανό σύμβολο του γυναικείου κινήματος σε παγκόσμια κλίμακα! Παρά την ευρύτατη αποδοχή από το φεμινιστικό κίνημα και τη διανόηση, το έργο θα προκαλέσει λυσσαλέες αντιδράσεις τόσο από τη Δεξιά όσο και την Αριστερά...

Κατοπινά χρόνια

Η δεκαετία του '70, η μεγάλη στιγμή του φεμινιστικού κινήματος, θα βρει την Μποβουάρ να είναι πλέον ενεργό μέλος του γυναικείου αγώνα: συμμετέχει σε διαδηλώσεις και συγκρούσεις, εκφωνεί πύρινους λόγους για τη θέση της γυναίκας και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες δράσης για την ανατροπή των καταπιεστικών συνθηκών του γυναικείου ρόλου, όπως ο εγκαινιασμός φεμινιστικής στήλης στην εφημερίδα της «Les Temps Modernes» και πολλά ακόμα.

Η Σιμόν είναι πλέον διεθνής διασημότητα, απολαμβάνοντας τη λογοτεχνική, φιλοσοφική και μαχητική της φήμη. Είναι όμως και η σχέση της με τον -ακόμα γνωστότερο- Ζαν-Πολ Σαρτρ που θα εκτόξευε το δαιμόνιο δίδυμο σε μια περίβλεπτη θέση που σπάνια επιφυλάσσεται σε στοχαστές: η κοινή τους θυελλώδης ζωή τίθεται στο στόχαστρο του σκανδαλοθηρικού Τύπου, με τους ίδιους να μετατρέπονται στα πρώτα ίσως celebrities του πνεύματος! Για το υπόλοιπο της ζωής της, θα ζει συνεχώς κάτω από το άγρυπνο μάτι των media, με τους δύο συντρόφους να αποσύρονται διακριτικά από τη δημόσια ζωή.

Εδώ και τρεις δεκαετίες, από το '40 ως το '70, αυτή και ο Σαρτρ ήταν λαμπρά μέλη της κοινωνικής, πνευματικής αλλά και κοσμικής ζωής του Παρισιού, με τη φήμη που απέκτησαν ωστόσο να τους αναγκάζει πλέον να αποσυρθούν στην ασφάλεια ενός στενού κύκλου οικείων και φίλων, που θα ονομάσουν στοργικά «Οικογένεια». Αυτό δεν σήμαινε βέβαια ότι θα έπαιρνε τέλος και το περίφημο πάθος του ζευγαριού με τα ταξίδια, με τους δυο τους να οργώνουν κυριολεκτικά τον κόσμο, δίνοντας διαλέξεις ή απολαμβάνοντας απλώς τις χαρές ξένων τόπων.

Τα τελευταία της έργα περιλαμβάνουν λογοτεχνικές προσπάθειες, φιλοσοφικά δοκίμια και αναρίθμητες συνεντεύξεις, με το ασίγαστο του πνεύματός της να μην κοπάζει ποτέ: εκδίδει την αυτοβιογραφία της σε 4 τόμους, ενώ παράλληλα δεν σταματά να αποτελεί μάχιμη πολιτική φιγούρα: καταφέρεται ακόμα και κατά του πολέμου που κήρυξε η Γαλλία στην Αλγερία και τον βασανισμό των Αλγερινών από τα γαλλικά στρατεύματα...

Θάνατος και κληρονομιά

Η Μποβουάρ έζησε το 1980 τον θάνατο του ισόβιου συντρόφου της Ζαν-Πολ Σαρτρ: συντετριμμένη και απαρηγόρητη, τον αποχαιρετά επισήμως στο βιβλίο-φόρο τιμής που γράφει το 1981.

Μετά την απώλεια του Σαρτρ, η ίδια υιοθετεί την εδώ και χρόνια σύντροφό της Sylvie le Bon και περνά το υπόλοιπο της ζωής της αποτραβηγμένη από τη δημόσια ζωή. Πεθαίνει από πνευμονικό οίδημα στις 14 Απριλίου 1986.

Η συγγραφέας, φιλόσοφος και φεμινίστρια με την αντισυμβατική ζωή, που τόσο σημάδεψε τη σύγχρονη εποχή, δεν ήταν πια στη ζωή. Η κληρονομιά της ωστόσο δεν θα χανόταν: το φεμινιστικό κίνημα πέτυχε και η ίδια τιμήθηκε με πολυάριθμα βραβεία και διακρίσεις, ζώντας παράλληλα μια γεμάτη ζωή σφαλιστή στις επικρίσεις και την κοινωνική κατακραυγή.

Η πολύπτυχη προσωπικότητα της γυναίκας-θρύλου θα μείνει φάρος στο πώς το ιδιωτικό μετατρέπεται σε δημόσιο και τανάπαλιν: πρόκειται στην ουσία για μια γυναίκα δυναμική, κυριευμένη από πόθο για γνώση και ελευθερία, η οποία πάλεψε ενάντια σε κάθε σύμβαση και έζησε με μεγάλη ένταση, καθώς ήξερε ότι «ο θάνατος καταδικάζει την επίγεια ύπαρξη, τη μία και μοναδική, να είναι πλούσια και μεστή»...

Πηγή: newsbeast.gr

Κατηγορία Ιστορία

Ο άνθρωπος που είχε ένα όνειρο και το έκανε πράξη!

  • Όταν μιλάμε για κοινωνική ισότητα και πολιτικά δικαιώματα, το όνομα του αφρο-αμερικανού ηγέτη μετατρέπεται σε παγκόσμιο σύμβολο του ειρηνικού αγώνα για κοινωνική αλλαγή.
  • Μέσω του μη βίαιου ακτιβισμού του, ο Κινγκ έπαιξε κολοσσιαίο ρόλο στην ανατροπή των ρατσιστικών νόμων και των πολιτικών φυλετικού διαχωρισμού στον αμερικανικό Νότο και σε άλλες περιοχές της χώρας.
  • Έδωσε στη φυλή του την πολιτική υπόσταση που ονειρεύονταν οι έγχρωμοι της Αμερικής από την κατάργηση της δουλείας ακόμα, μέσω της κοινωνικής ισότητας και του δικαιώματος ψήφου.
  • Το Νόμπελ Ειρήνης ήρθε ως επιστέγασμα των κοινωνικών του αγώνων, την ίδια στιγμή που η δολοφονία του θα γινόταν η καθοριστική στιγμή για την αναγνώριση του δικαιώματος των εγχρώμων να υπάρχουν στη ζωή!
  • Ας δούμε λοιπόν τη ζωή της διαπρεπέστερης μορφής του κοινωνικού αγώνα των Αφρο-Αμερικανών, μάχη για πολιτική και κοινωνική ισότητα που συνοψίζεται στον λόγο που εκφώνησε το 1963 «Έχω ένα όνειρο...».

Πρώτα χρόνια

  • Γεννημένος ως Μάικλ Κινγκ Τζ. στις 15 Ιανουαρίου 1929 στην Ατλάντα, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζ. ήταν το μεσαίο παιδί του πάστορα Μάικλ Κινγκ και της Αλμπέρτα Γουίλιαμς Κινγκ, που έλκουν την καταγωγή τους από τις επαρχίες της Τζόρτζια. Ο πατέρας του θα υιοθετήσει το όνομα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ προς τιμή του γερμανού θρησκευτικού ηγέτη των προτεσταντών Μαρτίνου Λουθήρου, με τον νεαρό Μάικλ Τζ. να ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του και να υιοθετεί τελικά το ίδιο όνομα.
  • Ο Κινγκ μεγαλώνει με τα δυο του αδέλφια μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον αγάπης και θαλπωρής, γνωρίζοντας ωστόσο από νωρίς τον ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις. Ο πατέρας του μετρούσε ήδη χρόνια μάχης με τις φυλετικές προκαταλήψεις, όχι μόνο γιατί η φυλή του υπέφερε από αυτές, αλλά κυρίως γιατί θεωρούσε τον ρατσισμό προσβολή στη θέληση του θεού, που έπλασε όλους τους ανθρώπους ίσους. Ο νεαρός Μάρτιν διαποτίζεται λοιπόν από μικρός με τις ιδέες της ισότητας.
  • Τον Μάιο του 1936 βαπτίζεται, με το γεγονός ωστόσο να μην του κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Τον Μάιο του 1941, το 12χρονο αγόρι χάνει την πολυαγαπημένη του γιαγιά και συγκλονισμένο από την είδηση πηδά από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου της οικίας του, σε μια υποτιθέμενη απόπειρα αυτοκτονίας.
  • Στο σχολείο οι επιδόσεις του λογίζονται εκπληκτικές, με τον ίδιο να «πηδά» δυο τάξεις του Γυμνασίου και να γίνεται δεκτός στο Κολέγιο Morehouse της Ατλάντα σε ηλικία μόλις 15 ετών (1944). Δημοφιλής ανάμεσα στους φοιτητές, και κυρίως στις σπουδάστριες, χάνει γρήγορα το ενδιαφέρον του για τις σπουδές, ενώ αμφισβητεί πλέον ανοιχτά τη θρησκεία εν γένει, παρά τη βαθύτατα θρησκευόμενη οικογένειά του.

Εκπαίδευση, πνευματική ανάπτυξη και έρωτας

  • Το 1948, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ πήρε το πτυχίο του στην Κοινωνιολογία από το Morehouse College, όταν αποφάσισε να φοιτήσει στο θεολογικό τμήμα του φιλελεύθερου Crozer Theological Seminary της Πενσιλβάνια. Θριαμβεύει στις σπουδές του και τελειώνει πρώτος μεταξύ των συμφοιτητών του το 1951, εκλεγμένος ήδη πρόεδρος του φοιτητικού σώματος.
  • Την ίδια εποχή συνδέεται ερωτικά με λευκή γυναίκα, παρά τις έντονες αντιδράσεις της οικογένειάς του. Στο τέλος ενδίδει στις πατρικές πιέσεις και διακόπτει τον δεσμό, ενώ την ίδια εποχή έρχεται σε επαφή με τον θεολόγο Reinhold Niebbuhr, που θα γίνει μέντορας του νεαρού και θα επηρεάσει καθοριστικά τη σκέψη του.
  • Σειρά είχαν κατόπιν οι διδακτορικές του σπουδές, με τον ίδιο να γίνεται δεκτός σε πλήθος φημισμένων πανεπιστημίων, επέλεξε ωστόσο το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης. Κατά τη διάρκεια της διδακτορικής του διατριβής, γνωρίζει την Κορέτα Σκοτ, υποσχόμενη μουσικό και τραγουδίστρια, με την οποία παντρεύεται τον Ιούνιο του 1953 και αποκτούν 4 παιδιά.
  • Το 1954, την ώρα που ολοκλήρωνε το διδακτορικό του, θα ασπαστεί το σχήμα και θα γίνει πάστορας, με την επόμενη χρονιά να του φέρνει τον τίτλο του διδάκτορα. Ο Κινγκ ήταν μόλις 25 ετών!

Το μποϋκοτάζ των λεωφορείων στο Μοντγκόμερι

  • Στις 2 Μαρτίου 1955, ένα 15χρονο έγχρωμο κορίτσι αρνείται να παραχωρήσει τη θέση του στο λεωφορείο σε λευκό άντρα, παραβαίνοντας τον τοπικό νόμο. Η Claudette Colvin συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στη φυλακή: οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για να εξεταστούν οι αντοχές της κοινωνίας, με τους ηγέτες της NAACP να επιδιώκουν να απαλλαχθούν από τους νόμους του φυλετικού διαχωρισμού. Θα αποδεικνυόταν ωστόσο ότι το νεαρό κορίτσι ήταν έγκυος, με το γεγονός να αποτελεί σκάνδαλο για τα χρηστά ήθη της εποχής και τους βαθιά θρησκευόμενους έγχρωμους της κοινότητας.
  • Την 1η Δεκεμβρίου 1955 ωστόσο η ευκαιρία θα παρουσιαζόταν και πάλι, αυτή τη φορά στο πρόσωπο της 42χρονης Ρόζα Παρκς, η οποία αρνήθηκε επίσης να παραχωρήσει τη θέση της σε λευκό επιβάτη. Η Παρκς θα συλληφθεί για παραβίαση του νόμου του Μοντγκόμερι και θα καταδικαστεί σε χρηματικό πρόστιμο έναν μήνα μετά. Το βράδυ όμως της σύλληψής της, οι πρωτεργάτες των πολιτικών δικαιωμάτων των εγχρώμων, μεταξύ των οποίων και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, αποφάσισαν να μποϋκοτάρουν τις δημόσιες συγκοινωνίες της πόλης, με τον Κινκ να εξουσιοδοτείται να ηγηθεί της πράξης αντίστασης, εξαιτίας κυρίως του νεαρού της ηλικίας του αλλά και της ιδιαίτερης εκπαίδευσής του.
  • Στον πρώτο του λόγο ως ηγέτης της ομάδας του μποϋκοτάζ, ο Κινγκ σημειώνει: «Δεν έχουμε εναλλακτική παρά να διαμαρτυρηθούμε. Για πολλά χρόνια έχουμε επιδείξει μια εκπληκτική υπομονή». Η υπομονή όμως ήταν ώρα να πάρει τέλος και στη θέση της να εγκαθιδρυθεί η ελευθερία και η δικαιοσύνη!
  • Οι ρητορικές ικανότητες του «φρέσκου» στον αγώνα των δικαιωμάτων των εγχρώμων Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έμελλε να δοκιμαστούν για πρώτη φορά λοιπόν στην Αλαμπάμα. Για όχι λιγότερες από 382 ημέρες το μποϋκοτάζ των εγχρώμων στις δημόσιες συγκοινωνίες συνεχιζόταν, μέσα σε κλίμα εκφοβισμού και βίας για την αφρο-αμερικανική κοινότητα. Το σπίτι του Κινγκ δέχτηκε επίθεση, ο αγώνας ωστόσο έπρεπε να δικαιωθεί: έπειτα από αλλεπάλληλες ήττες στα δικαστήρια και ύστερα από μεγάλα χρηματικά πρόστιμα για τους ρατσιστικούς του νόμους, το δημοτικό συμβούλιο του Μοντγκόμερι αναίρεσε τελικά την πολιτική διαχωρισμού στις δημόσιες συγκοινωνίες της πόλης!

Πανεθνική δικτύωση

  • Ενθαρρυμένοι από τη νίκη, οι ηγέτες του αφρο-αμερικανικού πολιτικού κινήματος αναγνώριζαν πλέον την ανάγκη για την ίδρυση ενός εθνικού οργανισμού που θα συντόνιζε τις τοπικές δράσεις. Τον Ιανουάριο του 1957, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Ralph Abernathy και 60 ακόμα πάστορες και ακτιβιστές ίδρυσαν το Southern Christian Leadership Conference, για να αξιοποιήσουν το ευνοϊκό κλίμα που ανοιγόταν μπροστά τους.
  • Ο στόχος τους; Μη βίαιες διαμαρτυρίες και ειρηνικές πορείες για να διεκδικήσουν την πολυπόθητη κοινωνική μεταρρύθμιση και την κατάργηση των φυλετικών πολιτικών. Η συμμετοχή του Κινγκ στο συμβούλιο θα του έδινε βήμα σε πανεθνικό επίπεδο, την ίδια ώρα που η ψήφος των εγχρώμων θεωρήθηκε η αιχμή του δόρατος του δίκαιου αγώνα.
  • Ο Κινγκ συναντήθηκε εκτεταμένα με θρησκευτικούς ηγέτες, ακτιβιστές και πρωτεργάτες των δικαιωμάτων των Αφρο-Αμερικανών, περιοδεύοντας σε όλη τη χώρα και κηρύσσοντας τη φυλετική ισότητα.

Επίσκεψη στον Γκάντι

  • Ήταν το 1959 όταν ο Κινγκ εντυπωσιασμένος από την επιτυχία του ινδού ηγέτη με τον μη βίαιο αγώνα του, αποφάσισε να τον επισκεφτεί στη γενέτειρά του στην Ινδία. Η συνάντηση με τον Γκάντι τον επηρέασε σε καθοριστικό βαθμό, εμπνέοντάς τον ταυτόχρονα να συνεχίσει με μεγαλύτερο ζήλο τον ειρηνικό του αγώνα για την ανατροπή των κοινωνικών στερεοτύπων και την πλήρη ισότητα όλων των ανθρώπων.
  • Ο αφρο-αμερικανός ακτιβιστής Bayard Rustin, αυθεντία στη διδασκαλία του Γκάντι, θα γίνει έκτοτε ένας από τους στενότερους συμβούλους του Κινγκ, προτρέποντάς τον σταθερά να παραμείνει πιστός στον ειρηνικό τρόπο αντιπαράθεσης.

Αναβρασμός και πολιτική δράση

  • Οι αφρο-αμερικανοί φοιτητές, διαποτισμένοι με τη νέα τάση ακτιβισμού που επικρατούσε, ανέλαβαν δράση στα πανεπιστήμια. Αρνούνταν να καθίσουν στα φυλετικά διαχωρισμένα καθίσματα μέσα στις αίθουσες και τις φοιτητικές λέσχες, άρνηση που πυροδοτούσε λεκτική και πολλές φορές φυσική βία εναντίον τους. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ενθάρρυνε πάντα τους φοιτητές να μην απαντούν στη βία, επιμένοντας ωστόσο στη μάχη τους με τις ρατσιστικές πολιτικές. Μέχρι τον Αύγουστο του 1960, η μαζική άρνηση των έγχρωμων σπουδαστών να κάθονται στα «ειδικά τμήματα» των φοιτητικών λεσχών θα άλλαζε άρδην το τοπίο σε 27 πολιτείες του Νότου!
  • Η φήμη του Κινγκ είχε ήδη εκτοξευτεί στην κορυφή. Ο ίδιος επέστρεψε ωστόσο ταπεινός στην Ατλάντα για να ακολουθήσει τα θρησκευτικά του καθήκοντα: συνλειτουργεί με τον πατέρα του στην εκκλησία, χωρίς να βάζει βέβαια σε δεύτερη μοίρα τον αγώνα για τα κοινωνικά δικαιώματα.
  • Στις 19 Οκτωβρίου 1960, ο Κινγκ και 75 φοιτητές απαίτησαν από τοπικό πολυκατάστημα να τους σερβίρει φαγητό στο τραπέζι (κάτι που απαγόρευαν οι ρατσιστικοί νόμοι του Νότου), αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τον χώρο όταν ο ιδιοκτήτης τους έδιωξε. Τα γεγονότα θα κατέληγαν στη σύλληψη του Κινγκ και 36 ακόμα, με τον δήμαρχο της Ατλάντα να φοβάται ωστόσο την κοινωνική κατακραυγή και να τους απελευθερώνει άρον-άρον.
  • Λίγο αργότερα βέβαια ο Κινγκ θα συλλαμβανόταν και πάλι, αυτή τη φορά για τροχαία παράβαση! Το νέο μάλιστα για τη σύλληψή του θα γινόταν μήλο της έριδος στις προεκλογικές προεδρικές καμπάνιες του 1960, με τον υποψήφιο Τζον Κένεντι να κάνει τα απαραίτητα τηλεφωνήματα εκφράζοντας την ανησυχία του για τη σκληρή μεταχείριση του ακτιβιστή πάστορα. Ο Κινγκ απελευθερώθηκε αμέσως, με το θέμα να απασχολεί ωστόσο εκτενώς τα debate και τον δημόσιο προεκλογικό λόγο...

«Έχω ένα όνειρο...»

  • Την άνοιξη του 1963, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ οργάνωσε μια μεγαλειώδη διαδήλωση στο κέντρο του Μπέρμινγκχαμ της Αλαμπάμα, με την αστυνομία να στέλνει τα σκυλιά της και να ψεκάζει με μάνικες οικογένειες και παιδιά. Ο Κινγκ θα στελνόταν και πάλι στη φυλακή, μαζί με έναν πολύ μεγάλο αριθμό υποστηρικτών του, το γεγονός ωστόσο τράβηξε το εθνικό ενδιαφέρον.
  • Από τις φυλακές του Μπέρμινγκχαμ, ο Κινγκ εξήγησε εύγλωττα τη θεωρία του μη βίαιου αγώνα, κι όταν αποφυλακίστηκε άρχισε να οραματίζεται μια μαζικότατη διαδήλωση στην καρδιά της πρωτεύουσας του έθνους, ζητώντας ειρηνικά πολιτική αλλαγή!
  • Στις 28 Αυγούστου 1963 λοιπόν έλαβε χώρα η ιστορική Πορεία της Ουάσιγκτον, με περισσότερους από 200.000 ανθρώπους να κατακλύζουν το Μνημείο του Λίνκολν. Ήταν εκεί που θα ακούγονταν τα περίφημα λόγια του έγχρωμου ηγέτη «Έχω ένα όνειρο...», τονίζοντας την πεποίθησή του ότι μια μέρα όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν αδέλφια.
  • Τα ταραγμένα ύδατα του αγώνα για κοινωνική και πολιτική ισότητα των εγχρώμων θα άφηναν βαθιά το στίγμα τους στην κοινή γνώμη: πολλοί λευκοί άρχισαν να αναρωτιούνται για τον λόγο ύπαρξης των πολιτικών του διαχωρισμού, που μετρούσαν ήδη έναν αιώνα αποτρόπαιης δράσης, κάνοντας τους Αφρο-Αμερικανούς πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Η πολυπόθητη πολιτική αλλαγή και το Νόμπελ

  • Η γενικευμένη κατακραυγή της αμερικανικής κοινωνίας θα οδηγούσε τελικά στην αλλαγή της νομοθεσίας το 1964, με την περίφημη τροποποίηση Civil Rights Act. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μπορούσε πλέον να επιβάλει στις τοπικές κυβερνήσεις τη βούλησή της για απαγόρευση κάθε φυλετικού διαχωρισμού στις δημόσιες συγκοινωνίες, τα καταλύματα και σε όλες γενικότερα τις δημόσιες υπηρεσίες. Ο αγώνας είχε δικαιωθεί, γεγονός που θα οδηγούσε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ να βραβευτεί την ίδια χρονιά με το Νόμπελ Ειρήνης.
  • Ο Κινγκ ήξερε ωστόσο ότι οι βαθιά ριζωμένες κοινωνικές προκαταλήψεις δεν θα αναιρούνταν με ένα νομοθετικό διάταγμα. Όχι μόνο δεν σταμάτησε λοιπόν τον ακτιβιστικό του αγώνα, αλλά ενέτεινε τις προσπάθειές του, καθώς πολλές φορές φαινόταν πως για κάθε βήμα μπροστά η κοινωνία έκανε δυο βήματα πίσω.
  • Όπως το περιστατικό του Μαρτίου του 1965, όπου μαζική ειρηνική διαδήλωση των Αφρο-Αμερικανών στην Αλαμπάμα μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, με την αστυνομία να ρίχνεται λυσσαλέα πάνω σε γυναικόπαιδα. Η «Bloody Sunday» των ΗΠΑ είχε μόλις συμβεί.
  • Από τα τέλη του 1965 μέχρι και το 1967, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ επέκτεινε το κίνημα των κοινωνικών δικαιωμάτων των Αφρο-Αμερικανών σε μεγαλύτερες αμερικανικές πόλεις, όπως το Σικάγο και το Λος Άντζελες, συναντώντας συχνά αντιπαράθεση και μέσα στους κόλπους του κινήματος, με τους νεότερους Αφρο-Αμερικανούς να επιζητούν πιο γρήγορες διαδικασίες και άμεσα αποτελέσματα. Η ειρηνική και υπομονετική προσέγγιση του Κινγκ και η επιρροή της στη λευκή μεσοαστική τάξη θεωρούταν αδύναμη και παθητική από τους έγχρωμους αγωνιστές...

Δολοφονία

  • Μέχρι το 1968, τα χρόνια των διαδηλώσεων και των ανοιχτών αντιπαραθέσεων είχαν κουράσει τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Η φυλάκιση, οι πορείες και οι συνεχείς απειλές για τη ζωή του τον είχαν καταβάλλει, την ίδια στιγμή που ένιωθε αποθαρρυμένος από την αργή πρόοδο που σημείωνε το κίνημα και την κριτική που δεχόταν από μερίδα «δικών» του.
  • Την άνοιξη του 1968, η εργατική απεργία του Μέμφις θα εγκαινίαζε την τελευταία «σταυροφορία» του Κινγκ: στις 3 Απριλίου, σε μια προφητική ομιλία, ο ηγέτης σημείωνε: «Είδα τη Γη της Επαγγελίας, μπορεί όμως να μη φτάσω εκεί μαζί σας». Την επόμενη μέρα, την ώρα που στεκόταν στη βεράντα του ξενοδοχείου Lorraine, ο Κινγκ χτυπήθηκε από σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή. Ο εκτελεστής James Earl Ray συνελήφθη μάλιστα δύο μήνες μετά. Η δολοφονία του έγχρωμου ηγέτη θα πυροδοτούσε κοινωνική αναταραχή και μαζικές διαδηλώσεις σε περισσότερες από 100 πόλεις των ΗΠΑ, με τον Ray να καταδικάζεται σε 99 χρόνια κάθειρξης.

Κληρονομιά

  • Η ζωή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έμελλε να έχει κατακλυσμιαίες επιπτώσεις στις φυλετικές σχέσεις της Αμερικής. Ο γνωστότερος αφρο-αμερικανός ακτιβιστής της εποχής, που πυροδότησε την ανατροπή των κοινωνικών στερεοτύπων και την πολιτικο-κοινωνική ισότητα των εγχρώμων της Αμερικής, μνημονεύεται έκτοτε κάθε χρόνο με εθνική επέτειο.
  • Ο μεγάλος οραματιστής, που αφιέρωσε τη ζωή του στην κοινωνική δικαιοσύνη μέσω ειρηνικών μέσων και μη βίαιων τρόπων πολιτικής αντιπαράθεσης, αποτελεί φάρο για κάθε πολιτικό κίνημα που επιζητεί ισότητα και ελευθερία στα πέρατα της οικουμένης...

Πηγή: newsbeast.gr

Δείτε το Video

Κατηγορία Πρόσωπα

Η πρωτεργάτρια της σύγχρονης νοσηλευτικής το έβαλε σκοπό να αλλάξει δραστικά τις κάκιστες υγειονομικές συνθήκες και τον τρόπο λειτουργίας των νοσοκομείων του καιρού της, και τα κατάφερε!

  • Το ακούραστο μέλημα που επιδείκνυε για τον πάσχοντα συνάνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ώρου θα της έφερνε την προσωνυμία «Κυρία με τη Λάμπα», ενώ οι υπεράνθρωπες προσπάθειές της να περιθάλψει τους στρατιώτες στον Πόλεμο της Κριμαίας θα την έκαναν γνωστή στον κόσμο ως «Άγγελο της Κριμαίας».
  • Όσο για το έργο της, πέρα από τη δραστική βελτίωση των συνθηκών περίθαλψης και την εισαγωγή μιας σειράς υπηρεσιών για τους νοσηλευομένους, είχε και μετρήσιμα αποτελέσματα, ρίχνοντας δραστικά τον δείκτη θνησιμότητας στα νοσοκομεία που απασχολήθηκε!
  • Ο πιονέρος της μοντέρνας νοσηλευτικής θα έκανε ωστόσο και κάτι ακόμη: μέσα από τα γραπτά της για την ιδανική λειτουργία του συστήματος περίθαλψης θα πυροδοτούσε ανακατατάξεις στα υγειονομικά πλαίσια σε παγκόσμια κλίμακα, την ίδια ώρα που η νοσηλευτική σχολή που ίδρυσε στο Λονδίνο θα γινόταν πρότυπο εκπαιδευτικής δομής.
  • Ο σύγχρονος κόσμος χρωστά πολλά στη Φλόρενς Ναϊτινγκέιλ, τη γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της (πληρώνοντας μάλιστα το τίμημα ακριβά) στη φροντίδα του πάσχοντα ανθρώπου…

Πρώτα χρόνια

  • Η Φλόρενς Ναϊτινγκέιλ γεννιέται στις 12 Μαΐου 1820 στη Φλωρεντία της Ιταλίας, ως το νεότερο από τα δύο παιδιά μιας βρετανικής οικογένειας της άρχουσας τάξης. Ο πατέρας της είναι ιδιαίτερα ευκατάστατος γαιοκτήμονας, την ίδια ώρα που η μητέρα της προσπαθεί να την αναθρέψει με τον γνώριμο τρόπο της καλής κοινωνίας της εποχής, με το νεαρό κορίτσι να ανθίσταται ωστόσο από μικρή να υποκύψει στις πιέσεις μιας «συμβιβασμένης» ζωής.
  • Με τη Φλόρενς σε ηλικία 5 ετών, η οικογένεια επιστρέφει στη Βρετανία για να λάβει η μικρή τη δέουσα εκπαίδευση: πέρα από τις σχολικές της υποχρεώσεις, μαθαίνει γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά, ενώ αναπτύσσει ήδη από πολύ νωρίς την τάση της προς τη φιλανθρωπία: εγκαταλείπει συχνά την έπαυλη για να βρεθεί στο διπλανό χωριό και να φροντίσει τους αρρώστους και τους αναξιοπαθούντες.
  • Όταν μάλιστα έφτασε σε ηλικία 16 ετών, έγινε σαφές σε όλους ότι η νοσηλευτική ήταν η κλίση της, με την ίδια να την αποδίδει σε «θεϊκό κάλεσμα». Οι γονείς δεν έμειναν βέβαια ενθουσιασμένοι με την καριέρα που διάλεξε η κόρη τους, φτάνοντας μάλιστα μέχρι το σημείο να της απαγορεύσουν κάθε εμπλοκή με τη φροντίδα των ασθενών! Ήταν άλλωστε τα βικτωριανά χρόνια, με τα κορίτσια της καλής κοινωνίας να παντρεύονται νωρίς τον εκλεκτό της καρδιάς των γονέων τους και όχι να εργάζονται σε «ταπεινές» δουλειές που προορίζονταν για τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα.
  • Στα 17 της, αρνείται λοιπόν να παντρευτεί τον τζέντλεμαν που της προξένεψαν, επιδιώκοντας να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να ακολουθήσει την πραγματική της κλίση: εγκαταλείπει την πατρική θαλπωρή το 1844 και γράφεται στη σχολή νοσηλευτικής του λουθηρανικού νοσοκομείου της πόλης Kaiserwerth της Γερμανίας…

Πρώιμη καριέρα

  • Στις αρχές του 1850, η Ναϊτινγκέιλ επιστρέφει στο Λονδίνο και πιάνει δουλειά ως νοσοκόμα στο νοσοκομείο του Middlesex. Οι επιδόσεις και ο βαθμός προσήλωσής της στον σκοπό είναι τέτοιοι που θαμπώνουν τους υπευθύνους, με την ίδια να προάγεται σε προϊσταμένη στον πρώτο κιόλας χρόνο εργασίας!
  • Ο τρόπος που χειρίστηκε μάλιστα την επιδημία χολέρας θα χαρακτηριστεί υποδειγματικός, με την ίδια να αντιλαμβάνεται ότι οι κακές συνθήκες υγιεινής που επικρατούσαν στα νοσηλευτικά ιδρύματα συντελούσαν στην περαιτέρω εξάπλωση της νόσου. Βάζει λοιπόν σκοπό της ζωής της να βελτιώσει την υγειονομική περίθαλψη, καταφέρνοντας να μειώσει σημαντικά τον δείκτη θνησιμότητας στο νοσοκομείο που εργαζόταν.
  • Ο σκληρός μόχθος ωστόσο θα άφηνε το στίγμα του στην υγεία της, με την ίδια να ταλαιπωρείται από την επιδημία. Και όταν θα βρισκόταν σε στάδιο ανάρρωσης, θα παρουσιαζόταν η μεγαλύτερη πρόκληση της νοσηλευτικής της καριέρας…

Ο Πόλεμος της Κριμαίας

  • Τον Οκτώβριο του 1853 ξεσπά ο Πόλεμος της Κριμαίας, με τους Βρετανούς να μάχονται κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας για τον έλεγχο των οθωμανικών εδαφών. Χιλιάδες βρετανοί στρατιώτες στέλνονται στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ μέσα σε έναν χρόνο 18.000 στρατιώτες διαμετακομίζονται σε στρατιωτικά νοσοκομεία.
  • Καμιά γυναίκα νοσοκόμα δεν υπηρετούσε μάλιστα στα νοσοκομεία της Κριμαίας, καθώς το κακό παρελθόν των γυναικών στο στράτευμα ανάγκασε το επιτελείο του βρετανικού στρατού να μην προσλάβει άλλες. Οι επιτακτικές ανάγκες ωστόσο για περίθαλψη και οι άθλιες συνθήκες υγιεινής των στρατιωτικών νοσοκομείων καλούσαν σε δραστικές αλλαγές: στα τέλη του 1854, η Ναϊτινγκέιλ λαμβάνει επιστολή από τον υπουργό Πολέμου Sidney Herbert, με την οποία της ζητά να οργανώσει εσπευσμένα ένα σώμα νοσοκόμων για την περίθαλψη των στρατιωτών της Κριμαίας.
  • Η Φλόρενς ανταποκρίνεται πρόθυμα και οργανώνει στη στιγμή μια στρατιά 34 νοσηλευτριών, με την αποστολή να αναχωρεί για την Κριμαία στις αμέσως επόμενες ημέρες. Φτάνοντας βέβαια στο νοσοκομείο της βρετανικής βάσης στην Κωνσταντινούπολη, η Φλόρενς κατάλαβε ότι οι συνθήκες ήταν πολύ χειρότερες απ’ όσο είχε αρχικά υπολογίσει: μολυσμένο νερό, ασθενείς με βρόμικα ρούχα, τρωκτικά και έντομα να κυκλοφορούν στους διαδρόμους, τραγική έλλειψη επιδέσμων και ιατρικού εξοπλισμού έκαναν το σκηνικό ζοφερότατο. Περισσότεροι στρατιώτες πέθαιναν από τις συνθήκες που επικρατούσαν στο νοσοκομείο παρά από τις εχθροπραξίες στη μάχη.
  • Η Νεϊτινγκέιλ στρώνεται αμέσως στη δουλειά: παρακαλεί τους λιγότερο άρρωστους νοσηλευόμενους να καθαρίσουν τον χώρο, αναγκάζει τους ιθύνοντες να φέρουν προμήθειες και οργανώνει το καθημερινό πρόγραμμα του νοσοκομείου. Η ίδια περιφέρεται ακούραστα όλη μέρα στους διαδρόμους, προστρέχοντας στην ανάγκη των αρρώστων και τραυματισμένων, ενώ το βράδυ κυκλοφορεί με μια λάμπα για να ελέγχει την κατάσταση των ασθενών. Οι στρατιώτες, συγκινημένοι από το ειλικρινές ενδιαφέρον και την αστείρευτη προσφορά της, την αποκαλούν «Κυρία με τη Λάμπα» και «Άγγελο της Κριμαίας», ενώ χάρη στη δράση της ο δείκτης θνησιμότητας του νοσοκομείου μειώνεται κατά 2/3!
  • Πέρα βέβαια από τη δραστική βελτίωση των συνθηκών υγιεινής, ο Ναϊτινγκέιλ έκανε και κάτι ακόμα: εγκαινίασε μια σειρά από υπηρεσίες για τους τροφίμους, μεταμορφώνοντας καθοριστικά την παραμονή τους στο νοσηλευτικό ίδρυμα. Η «ειδική κουζίνα» έκανε την εμφάνισή της για ασθενείς με ιδιαίτερες διατροφικές ανάγκες, την ίδια ώρα που συνέλαβε την ιδέα του «χώρου πλύσης», ενός πλυσταριού δηλαδή για να έχουν οι ασθενείς καθαρά σεντόνια και προσόψια. Ταυτόχρονα, φτιάχνει αίθουσα διδασκαλίας και βιβλιοθήκη για την «πνευματική διέγερση» των νοσηλευομένων, αλλάζοντας άρδην την ίδια την έννοια του νοσοκομείου.

Αλλαγές στη δομή του στρατού και φήμη

  • Βασισμένη στις εκτενείς παρατηρήσεις που έκανε κατά τον Πόλεμο της Κριμαίας, η Ναϊτινγκέιλ συγγράφει μια λεπτομερέστατη έκθεση 830 σελίδων (Notes on Matters Affecting the Health, Efficiency and Hospital Administration of the British Army), στην οποία αναλύει την εμπειρία της και προτείνει μέτρα για τον ρεφορμισμό της λειτουργίας του στρατιωτικού νοσοκομείου. Το βιβλίο θα πυροδοτούσε έναν πυρετό αναδιάρθρωσης της διοικητικής δομής του υπουργείου Πολέμου, την ίδια στιγμή που ανάγκασε τους επιτελάρχες να ιδρύσουν μια ανεξάρτητη δομή το 1857, τη Βασιλική Επιτροπή για την Υγεία του Στρατεύματος, για να ασχοληθεί εκτενώς με τα θέματα που έφερε στο φως η Ναϊτινγκέιλ.
  • Η ίδια παρέμεινε στην Κριμαία για 1,5 χρόνο, μέχρι το καλοκαίρι του 1856 όταν και πήραν τέλος οι εχθροπραξίες, και κατόπιν επέστρεψε στο πατρικό της στην Αγγλία. Προς μεγάλη της έκπληξη, στην πατρίδα έγινε δεκτή ως ήρωας πολέμου, παρά το γεγονός ότι αυτό δεν άρεσε καθόλου στη σεμνή και ταπεινή νοσοκόμα.
  • Η βασίλισσα της Αγγλίας παρασημοφορεί τη Φλόρενς για τα κατορθώματά της με μια εγχάρακτη καρφίτσα, που θα έμενε έκτοτε γνωστή ως «Nightingale Jewel», και ένα γενναίο οικονομικό μπόνους βεβαίως 250.000 λιρών από τη βρετανική κυβέρνηση!
  • Η νοσοκόμα θα χρησιμοποιούσε φυσικά τα χρήματα για «καλό σκοπό»: το 1860 χρηματοδοτεί την ανέγερση του Νοσοκομείου St. Thomas στο Λονδίνο και την ομώνυμη Σχολή για Νοσηλευτικό Προσωπικό, που λειτούργησε στις εγκαταστάσεις του ιδρύματος και θα άλλαζε μια για πάντα τον τρόπο που ασκούνταν τα νοσηλευτικά καθήκοντα. Η φήμη της ήταν πλέον τεράστια, με την ίδια να γίνεται λαϊκή ηρωίδα: ποιήματα, τραγούδια και θεατρικά έργα γράφονται για να την υμνήσουν, με τα νεαρά κορίτσια να ονειρεύονται πλέον μια καριέρα νοσοκόμας!
  • Στη σχολή της φοιτούσαν δίπλα-δίπλα γυναίκες από την εργατική και την ανώτερη τάξη, καθώς η νοσηλευτική είχε γίνει πια ευγενές επάγγελμα: χάρη στη Ναϊτινγκέιλ, η νοσοκόμα εγκαθιδρύθηκε στις συνειδήσεις της βρετανικής κοινωνίας ως λειτούργημα…

Κατοπινά χρόνια

  • Όντας στην Κριμαία, η Ναϊτινγκέιλ κόλλησε τον διαβόητο «πυρετό της Κριμαίας», από τον οποίο δεν ανέρρωσε πλήρως ποτέ. Μέχρι τα 38 της χρόνια, θα ήταν πλέον κλινήρης και κατάκοιτη, κατάσταση στην οποία και θα παρέμενε μέχρι το τέλος της ζωής της.
  • Γεγονός που δεν σήμαινε βεβαίως ότι θα εγκατέλειπε το θεάρεστο έργο της! Τουναντίον, έβαλε σκοπό να βελτιώσει ακόμα περισσότερο τις υγειονομικές συνθήκες και να ανακουφίσει τον πόνο του πάσχοντα ανθρώπου, συνεχίζοντας τις προσπάθειες από το κρεβάτι. Εκεί υποδεχόταν τους διακεκριμένους προσκεκλημένους και τους πολιτικούς που συνέρρεαν για να τη συμβουλευτούν, κηρύσσοντας πάντα το μήνυμα της άμεσης ανάγκης για υγειονομικό ρεφορμισμό.
  • Το 1859, εκδίδει το βιβλίο «Notes on Hospitals», το οποίο επικεντρώνεται στα πολιτικά νοσοκομεία και τον ιδανικό τρόπο λειτουργίας τους. Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου μάλιστα η Φλόρενς θα χρησιμοποιηθεί ως σύμβουλος και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές για το πώς να στηθούν καλύτερα τα στρατιωτικά νοσοκομεία στο πεδίο της μάχης.
  • Οι συμβουλές και η αυθεντία της στα ζητήματα της περίθαλψης θα χρησιμοποιηθούν περαιτέρω ως οδηγός για το υγειονομικό σύστημα της Ινδίας, τόσο το πολιτικό όσο και το στρατιωτικό, παρά το γεγονός ότι η ίδια δεν είχε επισκεφθεί ποτέ τη χώρα.
  • Το 1908, σε ηλικία 88 ετών, της απονέμεται το παράσημο τιμής από τον βασιλιά Εδουάρδο, ενώ τον Μάιο του 1910 λαμβάνει συγχαρητήριο τηλεγράφημα από τον βασιλιά Γεώργιο για τα 90ά της γενέθλια…

Θάνατος και κληρονομιά

  • Στις 12 Αυγούστου 1910, η κατάσταση της υγείας της χειροτέρευσε, με την ίδια να φεύγει από τη ζωή την επόμενη μέρα, 13 Αυγούστου, στο σπίτι της στο Λονδίνο. Χαρακτηριστικό της σεμνότητάς της, ζήτησε μια λιτή και ήσυχη κηδεία, παρά την επιθυμία του κόσμου να τιμήσει τη μνήμη της γυναίκας που αφιερώθηκε ακούραστα στην πρόληψη της ασθένειας και στην αξιοπρεπή νοσηλεία του φτωχού και του πάσχοντα.
  • Σεβόμενοι την επιθυμία της, οι οικείοι αρνήθηκαν την κήδευσή της δημοσία δαπάνη, ενταφιάζοντας σεμνά την «Κυρία με τη Λάμπα» στον οικογενειακό τάφο στο Αβαείο του Ουέστμινστερ.
  • Το Μουσείο Φλόρενς Ναϊτινγκέιλ, που βρίσκεται στο σημείο που ήταν κάποτε η περίφημη νοσηλευτική σχολή της, φιλοξενεί σήμερα περισσότερα από 2.000 εκθέματα που τιμούν τη μνήμη και τη ζωή του «Αγγέλου της Κριμαίας»…

Πηγή: newsbeast.gr

Κατηγορία Πρόσωπα

Η γυναίκα που αποφάσισε να συνοδεύσει τον ετοιμοθάνατο ασθενή στα τελευταία του στάδια, βοηθώντας τον να αποδεχτεί το οριστικό του τέλος, έμελλε να καθελκύσει στον ψυχολογικό στίβο ένα μοντέλο για τη διαχείριση των αρνητικών συναισθημάτων του πένθους, αλλάζοντας δραστικά το τρόπο που έβλεπε τόσο η επιστημονική κοινότητα όσο και η κοινωνία τον θάνατο.

  • Ο άνθρωπος που πεθαίνει πενθεί για τη ζωή του, προσπαθώντας να κρατηθεί με νύχια και με δόντια απ’ ό,τι μπορεί να βρει, αγωνιώντας και αγκομαχώντας. Η Κιούμπλερ-Ρος έβαλε σκοπό να το αλλάξει αυτό, ανακουφίζοντας την υπαρξιακή αγωνία και φέρνοντας τον ασθενή σε κατάσταση αποδοχής.
  • Το μνημειώδες βιβλίο της του 1969 «On Death and Dying» θα δονούσε συθέμελα τα οικοδομήματα της ψυχιατρικής και της ψυχολογίας, ρίχνοντας το βάρος σε έναν τομέα που φαινόταν να έχει αγνοηθεί καθοριστικά: την πορεία μέχρι τον θάνατο.
  • Το περίφημο μοντέλο της των 5 σταδίων από τα οποία διέρχεται ο ψυχισμός του ετοιμοθάνατου (άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή) θα γινόταν έκτοτε σταθερή αναφορά των επαγγελματιών της Υγείας στην προσπάθειά τους να να προσεγγίσουν το πένθος, τη θλίψη, την απώλεια, την τραγωδία και την τραυματική εμπειρία.

Ο θάνατος δεν θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος…

Πρώτα χρόνια

  • Η Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ γεννιέται στις 8 Ιουλίου 1926 στη Ζυρίχη της Ελβετίας ως τρίδυμη. Λίγο έλειψε να χαθεί στη γέννα, καθώς το μωρό ζύγιζε μόλις 1 κιλό, οι προσπάθειες των γιατρών ωστόσο θα την κρατούσαν στη ζωή.
  • Η Ελίζαμπεθ ανακάλυψε την κλίση της στην ιατρική από μικρή ηλικία, συνάντησε ωστόσο τη σθεναρή αντίσταση του πατέρα της στην απόφασή της να γίνει γιατρός. Σε ηλικία 16 ετών, ο πατέρας τής δίνει τελεσίγραφο: ή θα εργαζόταν ως γραμματέας στην οικογενειακή επιχείρηση ή θα γινόταν μαία.
  • Αψηφώντας τις οικογενειακές επιταγές, η έφηβη Ελίζαμπεθ εγκαταλείπει το σπίτι της και περιπλανιέται, κάνοντας μια σειρά από δουλειές του ποδαριού για να επιβιώσει. Είναι βέβαια και τα ζοφερά χρόνια του Β’ Παγκοσμίου, με την ίδια να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες της σε νοσοκομεία και προσφυγικούς καταυλισμούς. Μετά τον πόλεμο, βρίσκεται και πάλι εθελοντικά σε κοινότητες που μαστίστηκαν από τις εχθροπραξίες, βοηθώντας όπως μπορούσε τους πληγέντες.
  • Σε επίσκεψή της μάλιστα στο πολωνικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαϊντάνεκ, επηρεάζεται από την εικόνα των εκατοντάδων πεταλούδων που είχαν σκαλίσει οι όμηροι στους τοίχους. Τα στερνά αυτά έργα τέχνης των μελλοθάνατων εγγράφονται στη μνήμη της και επηρεάζουν τη σκέψη της για τη ζωή και τον θάνατο.

Σπουδές ιατρικής

  • Το 1951, αποφασισμένη να ακολουθήσει την κλίση της, επιστρέφει στη Ζυρίχη και γράφεται στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου της πόλης. Στα φοιτητικά έδρανα γνωρίζει τον Αμερικανό Εμάνιουελ Ρόμπερτ Ρος, επίσης σπουδαστή ιατρικής, με τον οποίο ερωτεύονται παράφορα.
  • Το ειδύλλιο καταλήγει σε γάμο το 1958, τον επόμενο χρόνο της αποφοίτησής τους, με το ζευγάρι να αποφασίζει τελικά να εγκατασταθεί στην Αμερική. Φτάνοντας στη Νέα Υόρκη, γίνονται αμφότεροι δεκτοί στο κοινοτικό νοσοκομείο του Γκλεν Κόουβ. Η Ελίζαμπεθ αποφασίζει κατόπιν να πάρει ειδικότητα στην ψυχιατρική και γίνεται τελικά ψυχίατρος στο πολιτειακό νοσοκομείο του Μανχάταν.

Συμβολή στην ψυχολογία

  • Το 1962, η Κιούμπλερ-Ρος και ο άντρας της μετακομίζουν στο Ντένβερ για να διδάξει η Ελίζαμπεθ στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κολοράντο. Η ψυχολογική στήριξη των ετοιμοθάνατων ασθενών την έχει απασχολήσει ήδη από νεαρή ηλικία, με την ίδια να ενοχλείται όταν διαπιστώνει ότι στο πρόγραμμα σπουδών της ιατρικής σχολής απουσιάζει εκκωφαντικά οποιοδήποτε μάθημα ή έστω αναφορά στον θάνατο.
  • Αντικαθιστώντας μάλιστα συνάδελφο καθηγητή, η Κιούμπλερ-Ρος φέρνει στην τάξη ένα 16χρονο κορίτσι που πέθαινε από λευχαιμία, ζητώντας από τους φοιτητές να τη ρωτήσουν ό,τι θέλουν. Οι σπουδαστές περιορίστηκαν φυσικά σε ερωτήσεις για τη σωματική της κατάσταση και την εξέλιξη της νόσου, παραλείποντας εντελώς τον παράγοντα «άνθρωπος». Ταραγμένη η κοπέλα, ξεσπά σε κλάματα και αρχίζει να μιλά για τα θέματα που την απασχολούσαν, όπως το γεγονός ότι δεν θα έφτανε ποτέ στην ενηλικίωση ή θα έχανε τον σχολικό χορό της αποφοίτησης κ.λπ. Η Κιούμπλερ-Ρος συνειδητοποίησε ότι η απουσία στην ιατρική εκπαίδευση ακαδημαϊκών θεμάτων που άπτονται του θανάτου ήταν εγκληματική.
  • Μετακομίζοντας στο Σικάγο το 1965 για τα νέα διδακτικά της καθήκοντα στο πανεπιστήμιο της πολιτείας, σχηματίζει ένα μικρό γκρουπ από φοιτητές θεολογίας για να συζητηθούν εκτενέστερα τα θέματα που αφορούν στον θάνατο. Σύντομα ο μικρός κύκλος σπουδαστών θα μετατραπεί σε σειρά σεμιναρίων με εκατοντάδες συμμετοχές, στα οποία παρουσιάζονται ζωντανές συνεντεύξεις με ετοιμοθάνατους και πάσχοντες από ανίατες ασθένειες.
  • Ο εκτεταμένος κύκλος συνεντεύξεων και η ερευνητική της δουλειά θα κατέληγαν στο περίφημο πλέον δοκίμιό της «On Death and Dying» του 1969, στο οποίο και περιγράφει το μοντέλο της για τη θλίψη, που αναγνωρίζει 5 στάδια από τα οποία περνάει ο άνθρωπος για να αποδεχτεί τελικά τον θάνατο (ή την απώλεια): άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή. Η καθέλκυση στον επιστημονικό στίβο των 5 αυτών φάσεων θα έφερνε τα πάνω-κάτω στην ψυχολογία, με σφοδρότατες κριτικές και δριμείες ενστάσεις, αν και αργότερα η θεωρία της Κιούμπλερ-Ρος θα γινόταν ευρύτερα αποδεκτή και θα ανανέωνε καθοριστικά μια σειρά από κλάδους.
  • Το περιοδικό Life φιλοξενεί άρθρο για το μοντέλο της Κιούμπλερ-Ρος τον Νοέμβριο του 1969, κάνοντάς τη ιδιαίτερα γνωστή και εκτός επιστημονικού κόσμου. Η υποδοχή της θεωρίας της και οι συζητήσεις που ξεσήκωνε επηρέασαν σαφώς την απόφαση της ψυχιάτρου να επικεντρώσει έκτοτε την καριέρα της στη στήριξη των ανθρώπων που έπασχαν από ανίατες ασθένειες αλλά και τις οικογένειές τους.
  • Από την άλλη βέβαια, ο ξεσηκωμός του επιστημονικού κατεστημένου ενάντια στη θεωρητική της εργασία θα άφηνε το στίγμα του στην καριέρα της. Αηδιασμένη από την υποδοχή και τις αντιδράσεις, εγκαταλείπει την ακαδημαϊκή καριέρα και δεν επιστρέφει ποτέ πια στην πανεπιστημιακή έδρα: ιδιωτεύει σε αυτό που η ίδια αποκαλεί «το μεγαλύτερο μυστήριο της επιστήμης», τον θάνατο…

Γραπτά και κοινωνικό έργο

  • Στη διάρκεια της καριέρας της, η Κιούμπλερ-Ρος έγραψε περισσότερα από 20 δοκίμια για τον θάνατο και τον τρόπο διαπραγμάτευσής του, φωτίζοντας μια πτυχή της ιατρικής και ψυχολογικής πειθαρχίας που παρέμενε εν πολλοίς στο περιθώριο. Η ίδια ταξίδεψε ακούραστα στα πέρατα του κόσμου, μεταφέροντας το μήνυμα της ανακουφιστικής φροντίδας σε ασθενείς τελικού σταδίου, μέσω σεμιναρίων και workshop.
  • Με τα χρήματα που αποκόμισε από τα βιβλία και τα σεμινάριά της, χρηματοδότησε την ανέγερση του Shanti Nilaya, του εκπαιδευτικού κέντρου που ίδρυσε στην Καλιφόρνια το 1977. Την ίδια εποχή, ιδρύει το περίφημο Elisabeth Kübler-Ross Center, το οποίο στα μέσα της δεκαετίας του ’80 θα μετεγκατασταθεί στο κτήμα της στη Βιρτζίνια.
  • Η σημαντικότερη συμβολή της είναι βέβαια η ανάπτυξη ενός νέου μοντέλου περίθαλψης ασθενών, του hospice: πρόκειται για ξενώνες φροντίδας ασθενών τελικού σταδίου, με το βάρος να ρίχνεται στην ψυχολογική στήριξη και την προσπάθεια αποδοχής εκ μέρους του ετοιμοθάνατου του οριστικού του τέλους.
  • Η Κιούμπλερ-Ρος θα είναι μάλιστα από τους πρώτους που θα δουλέψουν εκτεταμένα με τους ασθενείς του AIDS κατά το πρώτο κύμα εκδήλωσης της επιδημίας. Προσπάθησε να λειτουργήσει ακόμα και hospice για τη φροντίδα των ασθενών του ΗIV, συνάντησε ωστόσο δριμεία αντίθεση από το στίγμα που ενείχε η νόσος…

Θάνατος και κληρονομιά

  • Για κάποιον που ασχολήθηκε τόσο εκτενώς με τον θάνατο, η μετάβαση της Κιούμπλερ-Ρος από τη ζωή στον θάνατο δεν θα είναι καθόλου εύκολη. Η ίδια αποσύρεται στην Αριζόνα το 1995 έπειτα από μια σειρά εγκεφαλικών που την αφήνουν παράλυτη και καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι. «Είμαι σαν αεροπλάνο που έφυγε από τη φυσούνα αλλά δεν απογειώθηκε ποτέ», θα δηλώσει στην εφημερίδα Los Angeles Times, για να συνεχίσει: «προτιμώ είτε να επιστρέψω στη θύρα είτε να πετάξω ψηλά».
  • Το 2002, η Κιούμπλερ-Ρος μετακομίζει σε hospice, όπου και πεθαίνει δύο χρόνια αργότερα, στις 24 Αυγούστου 2004, από φυσικά αίτια, περιβαλλόμενη από τα δύο παιδιά της, τα δύο εγγόνια της και τους αναρίθμητους οικείους της. Λίγο πριν από τον θάνατό της μάλιστα, πρόλαβε να ολοκληρώσει το τελευταίο της σύγγραμμα για το πένθος («On Grief and Grieving»), που θα κυκλοφορούσε το 2005, κοινή εργασία με τον David Kessler.
  • Η κληρονομιά της Κιούμπλερ-Ρος δεν θα πέθαινε ωστόσο μαζί της. Η ψυχίατρος που άνοιξε τον δημόσιο διάλογο για τον θάνατο και τη συνοδεία του ασθενούς στο τελικό στάδιο της νόσου του, προωθώντας ενεργά την αποτελεσματικότερη ψυχολογική θεραπεία του ετοιμοθάνατου, άφησε έργο που θα επηρέαζε τόσο την επιστημονική κοινότητα όσο και το παγκόσμιο υγειονομικό σύστημα…

Πηγή: newsbeast.gr 

Κατηγορία Πρόσωπα
  • Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά Λακωνίας, την 1η Μαΐου του 1909. Ήταν  γιος του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου και της Ελευθερίας το γένος Βουζουναρά. Είχε τρία αδέρφια.
  • Το 1919 αποφοίτησε από το Σχολαρχείο της Μονεμβασιάς και το 1921 γράφτηκε στο Γυμνάσιο του Γυθείου. Την ίδια χρονιά πέθαναν ο αδερφός του Μανώλης και η μητέρα του. Το 1924 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στη "Διάπλαση των Παίδων" με το ψευδώνυμο Ιδανικόν Όραμα.
  • Το 1925 ολοκλήρωσε και τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γύθειο και έφυγε με την αδερφή του Λούλα για την Αθήνα. Είχε προηγηθεί η οικονομική καταστροφή του πατέρα του και έτσι ο Ρίτσος εργάστηκε στην Αθήνα, αρχικά ως δακτυλογράφος και στη συνέχεια ως αντιγραφέας στην Εθνική Τράπεζα. Το 1926 αρρώστησε από φυματίωση και επέστρεψε στη Μονεμβασιά ως το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, οπότε γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς να μπορέσει ποτέ να φοιτήσει. Υπήρξε βοηθός βιβλιοθηκάριου και γραφέας στο Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας.
  • Το Γενάρη του 1927 νοσηλεύτηκε στην κλινική Παπαδημητρίου και λίγο αργότερα μπήκε στο σανατόριο Σωτηρία, όπου έμεινε τελικά για τρία χρόνια. Στη Σωτηρία ο Ρίτσος γνωρίστηκε με τη Μαρία Πολυδούρη και με μαρξιστές και διανοούμενους της εποχής του, ενώ παράλληλα έγραψε κάποια ποιήματά του που δημοσιεύτηκαν στο φιλολογικό παράρτημα της Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας.
  • Από το φθινόπωρο του 1930 και για ένα χρόνο έζησε στα Χανιά, αρχικά στο Άσυλο Φυματικών της Καψαλώνας και μετά από προσωπική του καταγγελία των άθλιων συνθηκών ζωής που επικρατούσαν εκεί σε τοπική εφημερίδα, μεταφέρθηκε μαζί με όλους τους τρόφιμους στο σανατόριο Άγιος Ιωάννης. Τον Οκτώβρη του 1931 επέστρεψε στην Αθήνα και ανέλαβε τη διεύθυνση του καλλιτεχνικού τμήματος της Εργατικής Λέσχης. Εκεί σκηνοθέτησε και συμμετείχε σε παραστάσεις. Η υγεία του βελτιώθηκε σταδιακά, το ίδιο και τα οικονομικά του με τη βοήθεια της αδερφής του Λούλας, που είχε στο μεταξύ παντρευτεί και φύγει για την Αμερική.
  •  Τον επόμενο χρόνο ο πατέρας του μπήκε στο Ψυχιατρείο στο Δαφνί (όπου πέθανε το 1938) · πέντε χρόνια αργότερα τον ακολούθησε η Λούλα, που βγήκε το 1939.
  • Το 1933 συνεργάστηκε με το περιοδικό της Αριστεράς Πρωτοπόροι και δούλεψε στο εμπορικό θέατρο για τέσσερα χρόνια (θίασοι Ζωζώς Νταλμάς, Ριτσιάρδη, Μακέδου). Στο χώρο της δημοσιογραφίας εμφανίστηκε επίσης στις στήλες του "Ριζοσπάστη" -όπου δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή "Τρακτέρ" με το ψευδώνυμο Ι. Σοστίρ- και των "Ελεύθερων Γραμμάτων" (1945). Το 1934 προσλήφθηκε ως επιμελητής εκδόσεων του οίκου Γκοβόστη και γράφτηκε στο Κ.Κ.Ε.. Το 1937 νοσηλεύτηκε στο σανατόριο της Πάρνηθας.
  • Τον επόμενο χρόνο προσλήφθηκε στο Βασιλικό Θέατρο και το 1940 στη Λυρική Σκηνή. Κατά τη διάρκεια του ελληνογερμανικού πολέμου και της κατοχής ο Ρίτσος έζησε κατάκοιτος, παρόλα αυτά συμμετείχε στη δραστηριότητα του μορφωτικού τμήματος του ΕΑΜ και αρνήθηκε να δεχτεί χρήματα από έρανο όταν κινδύνεψε η ζωή του από τις κακουχίες. Στη διάρκεια των Δεκεμβριανών επισκεπτόταν συχνά την Καισαριανή, συναντήθηκε με τον Άρη Βελουχιώτη και συνεργάστηκε με το Λαϊκό Θέατρο Μακεδονίας. Το 1948 εξορίστηκε λόγω της αριστερής δράσης του στο Κοντοπούλι της Λήμνου, τον επόμενο χρόνο στη Μακρόνησο, το 1950-1951 στον Άη Στράτη.
  • Το 1952 επέστρεψε στην Αθήνα και πολιτεύτηκε στην ΕΔΑ. Το 1954 παντρεύτηκε την παιδίατρο Φηλίτσα Γεωργιάδου από τη Σάμο, με την οποία απέκτησε μια κόρη την Έρη. Το 1956 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση ως μέλος αντιπροσωπείας διανοουμένων και δημοσιογράφων και το 1959 επισκέφτηκε τη Ρουμανία. Το 1962 επισκέφτηκε ξανά τη Ρουμανία όπου συναντήθηκε με το Ναζίμ Χικμέτ και κατόπιν πήγε στην Τσεχία και τη Σλοβακία, όπου ολοκλήρωσε την Ανθολογία Τσέχων και Σλοβάκων ποιητών, την Ουγγαρία και τη Λ. Δ. της Γερμανίας.
  • Το 1964 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές με την ΕΔΑ. Μετά το πραξικόπημα του Παπαδόπουλου το 1967 εξορίστηκε ξανά, αυτή τη φορά στη Γυάρο και τη Λέρο, το 1968 στη Σάμο, όπου τέθηκε υπό κατ' οίκον περιορισμό στο σπίτι της γυναίκας του για λόγους υγείας. Το 1970 επέστρεψε στην Αθήνα, μετά όμως από άρνησή του να συμβιβαστεί με το καθεστώς του Παπαδόπουλου εξορίστηκε εκ νέου στη Σάμο ως το τέλος του χρόνου που μπήκε για εγχείρηση στη Γενική Κλινική Αθηνών.
  • Το 1973 συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Μετά την πτώση της δικτατορίας και τη μεταπολίτευση έζησε κυρίως στην Αθήνα και τιμήθηκε για το έργο του από την Ελλάδα και άλλες χώρες του κόσμου.
  • Ενδεικτικά αναφέρουμε εδώ πως ο Γιάννης Ρίτσος τιμήθηκε με το Μέγα Διεθνές Βραβείο Ποίησης της Biennale του Knokk - le - zont στο Βέλγιο (1972), το Διεθνές Βραβείο Δημητρώφ στη Σόφια (1975), το Μέγα Γαλλικό Βραβείο Ποίησης Alfred de Vigny, το βραβείο Λένιν (1977), το Διεθνές Βραβείο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης (1979), το βραβείο Ποιητή Διεθνούς Ειρήνης του ΟΗΕ, το Χρυσό Μετάλλιο του Δήμου Αθηναίων (1987), το Μετάλλιο Ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη (1989), τον Μεγάλο Αστέρα της Φιλίας των Λαών (Γ. Λ. Δ.), το μετάλλιο Ζολιό - Κιουρί (1990).
  • Το 1986 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (1937) και της Ακαδημίας Λογοτεχνών και Επιστημών Mainz της Ο. Δ. Γ, και ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης (1975), Μπίρμιγχαμ (1978), Karl Marx της Λειψίας (1984), της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας (1987).
  • Θεμελιώδες χαρακτηριστικό της ποίησης του Γιάννη Ρίτσου στάθηκε η στράτευσή της στην υπηρεσία του ανθρωπισμού, της αγάπης και της ελληνικότητας. Κατά τη διάρκεια της εξηντάχρονης πνευματικής πορείας του ο Ρίτσος πέρασε γρήγορα από το χώρο του νεορομαντισμού-νεοσυμβολισμού του μεσοπολέμου στην πολιτικά στρατευμένη υπέρ του κομμουνισμού τέχνη, στα πλαίσια της οποίας διαμόρφωσε μια γνήσια λυρική γραφή και πρόβαλε την κοσμοθεωρία του, παραμένοντας σ' όλη τη ζωή του ένας εξαιρετικά ευαίσθητος δέκτης των συνεπειών των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων τόσο στην Ελλάδα, όσο και σ' όλο τον κόσμο.
  • Πέθανε το Νοέμβρη του 1990 και η σορός του ενταφιάστηκε στη γενέτειρά του.

 Δείτε το Video

Το έργο του

Ποιήματα

«Τρακτέρ », (1934)
«Πυραμίδες», (1935)
«Επιτάφιος», (1936)
«Το τραγούδι της αδελφής μου», (1937)
«Εαρινή συμφωνία», (1938)
«Το εμβατήριο του ωκεανού», (1940)
«Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής», (1943)
«Δοκιμασία», (1943)
«Ο σύντροφός μας», (1945)
«Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», (1952)
«Αγρύπνια», (1954)
«Πρωινό άστρο», (1955)
«Η σονάτα του σεληνόφωτος», (1956)
«Χρονικό», (1957)
«Αποχαιρετισμός», (1957
«Χειμερινή διαύγεια», (1957)
«Πέτρινος χρόνος», (1957)
«Οι γειτονιές του κόσμου», (1957)
«Οταν έρχεται ο ξένος», (1958)
«Ανυπόταχτη πολιτεία», (1958)
«Η αρχιτεκτονική των δέντρων», (1958)
«Οι γερόντισσες κ' η θάλασσα», (1959)
«Υδρία », (1957)
«Το παράθυρο», (1960)
«Η γέφυρα», (1960)
«Ο Μαύρος Αγιος», (1961)
«Το νεκρό σπίτι», (1962)
«Κάτω απ' τον ίσκιο του βουνού», (1962)
«Το δέντρο της φυλακής και οι γυναίκες», (1963)
«12 ποιήματα για τον Καβάφη», (1963)
«Μαρτυρίες Α», (1963)
«Παιχνίδια τ'ουρανού και του νερού», (1964)
«Φιλοκτήτης», (1965)
«Ρωμιοσύνη», (1966)
«Μαρτυρίες Β», (1966)
«Ορέστης», (1966)
«Όστραβα», (1967)
«Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα», (1972)
«Η Ελένη», (1972)
«Χειρονομίες», (1972)
«Τέταρτη διάσταση», (1972)
«Η επιστροφή της Ιφιγένειας», (1972)
«Χρυσόθεμις», (1972)
«Ισμήνη», (1972)
«Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», (1973)
«Διάδρομος και σκάλα», (1973)
«Γκραγκάντα», (1973)
«Σεπτήρια και Δαφνηφόρια», (1973)
«Ο αφανισμός της Μήλος», (1974)
«Υμνος και θρήνος για την Κύπρο», (1974)
«Καπνισμένο τσουκάλι», (1974)
«Κωδωνοστάσιο», (1974)
«Χάρτινα », (1974)
«Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη», (1974)
«Η Κυρά των Αμπελιών», (1975)
«Η τελευταία προ Ανθρώπου Εκατονταετία», (1975)
«Τα επικαιρικά», (1975)
«Ημερολόγιο εξορίας», (1975)
«Μαντατοφόρες», (1975)
«Θυρωρείο», (1976)
«Το μακρινό», (1977)
«Γιγνεσθαι», (1977)
«Βολιδοσκόπος», (1978)
Τοιχοκολλητής, (1978)
Τροχονόμος, (1978)
Η Πύλη, (1978)
Το σώμα και το αίμα, (1978)
Μονεβασιώτισσες, (1978)
Το τερατώδες αριστούργημα, (1978)
Φαίδρα, (1978)
Λοιπόν;, (1978)
«Το ρόπτρο»,(1978)
Μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα, (1978)
«Γραφή Τυφλού»,(1979)
Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού, (1980)
Διαφάνεια, (1980)
Πάροδος, (1980)
Μονόχορδα, (1980)
«Τα ερωτικά»,(1981)
Συντροφικά τραγούδια, (1981)
Υπόκωφα, (1982)
Μονοβασιά, (1982)
Το χορικό των σφουγγαράδων, (1983)
Τειρεσίας, (1983)
Με το σκούντημα του αγκώνα, (1984)
Ταναγραίες, (1984)
«Ανταποκρίσεις», (1987)
3Χ111 Τρίστιχα, (1987)
Αργά πολύ αργά μέσα στη νύχτα, (1991)

Συλλογές

    «Ποιήματα - Α τόμος», (1961)
    «Ποιήματα - Β τόμος», (1961)
    «12 ποιήματα για τον Καβάφη», (1963)
    «Μαρτυρίες - Σειρά 1η», (1963)
    «Ποιήματα - Γ τόμος», (1964)
    «Μαρτυρίες - Σειρά 2η», (1966)
    «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», (1973)
    «Ποιήματα - Δ τόμος», (1975)

Θεατρικά

    «Μια γυναίκα πλάι στη θάλασσα », (1942)
    «Πέρα απ'τον ίσκιο των κυπαρισσιών», (1947)
    «Τα ραβδιά των τυφλών», (1959)
    «Ο λόφος με το συντριβάνι»

Μεταφράσεις

    «Α.Μπλόκ: Οι δώδεκα», (1957)
    «Ανθολογία Ρουμανικής ποίησης», (1961)
    «Αττίλα Γιόζεφ: Ποιήματα», (1963)
    «Μαγιακόφσκι: Ποιήματα», (1964)
    «Ντόρας Γκαμπέ: Εγώ, η μητέρα μου και ο κόσμος», (1965)
    «Ιλία 'Ερεμπουργκ: Το δέντρο», (1966)
    «Ναζίμ Χικμέτ: Ποιήματα», (1966)
    «Ανθολογία Τσέχων και Σλοβάκων ποιητών», (1966)
    «Νικόλας Γκιλλιέν: Ο μεγάλος ζωολογικός κήπος», (1966)
    «Α.Τολστόη : Η γκρινιάρα κατσίκα», (1976)
    «Φ.Φαριάντ: Ονειρα με χαρταετούς και περιστέρια», (1988)
    «Χο τσι Μινχ: Ημερολόγιο της φυλακής»

Πηγή: eirinika.gr

Κατηγορία Πρόσωπα
  • Πολύς ο καιρός και λίγος ταυτόχρονα απ’ το ξημέρωμα της πρωτομαγιάς του 1976… Πολύς, γιατί οι αριθμοί είναι αμείλικτοι:τρεισήμισι δεκαετίες… Λίγος, γιατί ο Αλέκος και όσα εκπροσωπεί – ναι, συνειδητά χρησιμοποιώ ενεστώτα – είναι περισσότερο από ποτέ άλλοτε επίκαιρος και σύγχρονος.Ο Αλέξανδρος Παναγούλης δεν ήταν απλώς ένα προϊόν της εποχής του. Κατάφερε να γίνει αυτός ο ίδιος η εποχή του. Δεν έμεινε όμως εκεί. ΄Απλωσε ρίζες σαν το δέντρο και “αγκάλιασε”το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συναιρώντας τα με έναν τρόπο μοναδικό.
  • ΄Ηταν το 1968. ΄Ενας νέος άνθρωπος τότε, εμφορούμενος από ιδανικά και αξίες, θα ορθώσει το ανάστημά του απέναντι σε μια τυραννία. Την ώρα που οι πολλοί χάνονταν στη θεωρητικολογία και στην αμπελοφιλοσοφία – οποία ομοιότης με το σήμερα! -  επιβεβαιώνοντας μόνο την “αφασία” τους μπροστά στο καθεστώς της 21ης Απριλίου που είχε μόλις πριν από ένα χρόνο εγκαθιδρυθεί, αυτός, ο “ένας”, θα αποπειραθεί να εξοντώσει το δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο και το καθεστώς του.
  • Και όλα αυτά, χωρίς τη βοήθεια που του είχαν υποσχεθεί κάποιοι που αργότερα έκαναν “καριέρα αγωνιστή ενάντια στη χούντα”… Θα αποτύχει ως προς το εγχείρημά του… Θα πετύχει όμως να αφυπνίσει για πρώτη φορά τις κοιμισμένες ελληνικές συνειδήσεις και θα “χαλάσει” διεθνώς την εικόνα που το καθεστώς επιμελώς τεχνουργούσε, ότι δήθεν δηλαδή η Χούντα ήταν μια επανάσταση που είχε την αποδοχή της πλειονότητας του ελληνικού λαού…Θα συλληφθεί. 
  • Θα περάσει πέντε χρόνια κρατούμενος στις φυλακές, υφιστάμενος βασανισμούς πρωτοφανούς αγριότητας και “διεστραμμένης φαντασίας”. Δε θα υποκύψει, δε θα παρακαλέσει, δε θα συμβιβαστεί ποτέ. Η προσωνυμία “ο ανίκητος”, που του είχαν δώσει οι σύντροφοί του, θα βρει τον ιδανικότερο εκφραστή της… Μαζί με αυτόν θα βασανιστούν και τα μέλη της οικογένειάς του. Ποιος απ’ τους παλαιότερους δε θυμάται τη μητέρα του Αθηνά, αυτό  το αιώνιο σύμβολο της ελληνίδας μάνας…Το ίδιο και τον αδελφό του Στάθη, ο οποίος γνώρισε και αυτός τις “περιποιήσεις” της διαβόητης ΕΣΑ…
  • Ο Αλέξανδρος Παναγούλης θα ζήσει. Το 1974 θα πολιτευθεί. Θα βροντοφωνάξει ότι η Δημοκρατία μπορεί να ζήσει χωρίς τάφους και δε θα εκδηλώσει σε καμιά περίπτωση τάσεις εκδίκησης… Διψά μόνο για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη. Θα αγωνιστεί με το ίδιο πάθος για να σταθεί η νεότευκτη μεταχουντική δημοκρατία στα πόδια της. Θα θελήσει  να ρίξει όμως και άπλετο φως στα σκοτεινά σημεία του πρόσφατου χουντικού παρελθόντος… Και ξαφνικά, το τέλος… Τα ξημερώματα της πρωτομαγιάς του 1976 θα βρει τραγικό θάνατο σε ένα ύποπτο τροχαίο ατύχημα. ΄Ενα τροχαίο που ποτέ δε φωτίστηκε επαρκώς και που, ακόμη και σήμερα, προκαλεί συζητήσεις και ερωτηματικά. Ατύχημα ή δολοφονία;  Το σίγουρο είναι ότι εκείνο το βράδυ στη λεωφόρο Βουλιαγμένης  σταμάτησε μια πορεία αρετής προς την αληθινή, ατόφια δημοκρατία…  Πέθανε μια δημοκρατική συνείδηση που είχε γεννηθεί πολύ πριν το 1968 στους κόλπους της νεολαίας της ΄Ενωσης Κέντρου και που το 1976 θα λέγαμε ότι πλέον είχε “ενηλικιωθεί” και μεστώσει…
  • Ο Αλέκος Παναγούλης, ο “Αλέξανδρός μας” είναι όμως νεκρός μόνο βιολογικά.  Η ανάμνησή του μας εμπνέει και μας οδηγεί. Και σίγουρα, μας λείπει… Κάποιους τους ενοχλεί γι’ αυτό και επεδίωξαν να τον ρίξουν στα τάρταρα της λήθης.Μόλις δύο γραμμές στο σχολικό βιβλίο της ιστορίας της Γ΄ Λυκείου, έτσι ώστε οι μαθητές να μην τον γνωρίσουν… Σε όλους αυτούς έχω να πω ότι ματαιοπονούν. Γιατί τον Παναγούλη θα τον βρεί εκείνος που το θέλει, Ποιός ξέρει; Πολλοί από εμάς ίσως να κουβαλάμε ένα μικρό κομμάτι του μέσα μας. Πώς να το κάνουμε; Δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχει το φως, υπάρχει και το σκοτάδι. Υπάρχουν οι κολοσσοί, υπάρχουν και οι “νάνοι”. Υπάρχει η αρετή, υπάρχει και η ποταπότητα. Οι ΄Ελληνες μπορεί να κυλάμε προς τα κάτω αλλά τρέφουμε διαχρονικά μια απεριόριστη εκτίμηση προς το “υψηλό”. Και αυτό το “υψηλό” συνδέθηκε άρρηκτα με τον τιτάνιο αυτό αγωνιστή.
  • ΄Ισως γι’ αυτό και φέτος θα τον θυμηθούμε πιο έντονα από κάθε άλλη φορά. Γιατί ο Αλέκος ήταν το μέτρο και ο ορθός λόγος στην νεοελληνική αμετροέπεια και στον παραλογισμό, ήταν η απάντηση στο “τις πταίει” για το κατάντημα της “ελληνικής πολιτείας”, ήταν το γόνιμο “γιατί;” στην πλάνη της μακαριότητάς μας. Γι’ αυτό και ταπεινότητά μου ένιωσε το χρέος να γράψει αυτές εδώ τις γραμμές. Γι’ αυτό τον τιμά, τον αγαπά και με συγκίνηση και σεβασμό κλίνει το γόνυ μπροστά στο μεγαλείο του.

Πηγή: 

Δείτε σπάνιο Video πιο κάτω - Δείτε Αρχείο ΕΡΤ: Κηδεία Αλέκου Παναγούλη Εδώ 

 

Κατηγορία Πρόσωπα
Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013 13:31

Κωνσταντίνος Καβάφης (1863 – 1933)

Ποιητής της ελληνικής διασποράς, με παγκόσμια ακτινοβολία.

  • Ο Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 17 Απριλίου 1863 (29 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο). Ήταν το ένατο και τελευταίο παιδί του μεγαλέμπορου βαμβακιού Πέτρου-Ιωάννου Καβάφη, με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του είχε ζήσει στην Αγγλία και ήταν κάτοχος βρετανικού διαβατηρίου.
  • Τα πρώτα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη γενέτειρά του, στην αριστοκρατική οδό Σερίφ, μέσα σ’ ένα πλούσιο περιβάλλον με Γάλλο παιδαγωγό και Αγγλίδα τροφό. Με τον θάνατο του πατέρα του το 1870 αρχίζει η παρακμή της οικογένειάς του. Δύο χρόνια αργότερα, η μητέρα του Χαρίκλεια Καβάφη (το γένος Φωτιάδη) υποχρεώνεται να φύγει από την Αλεξάνδρεια και να μετακομίσει με τα παιδιά της, πρώτα στο Λονδίνο και μετά στο Λίβερπουλ.
  • Στα έξι χρόνια της διαμονής του στην Αγγλία ο νεαρός Κωνσταντίνος θα μάθει σε βάθος την Αγγλική γλώσσα και θα καλλιεργήσει την έμφυτη ροπή του προς τα Γράμματα. Το 1878 η οικογένειά του αντιμετωπίζει εκ νέου οικονομικά προβλήματα, εξαιτίας της Κρίσης του 1873 και επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια. Ο δεκαπενταετής Κωνσταντίνος μελετά κατ’ οίκον και το 1881 συνεχίζει τις σπουδές του στο εμπορικό λύκειο Ο Ερμής, που ιδρύεται εκείνη τη χρονιά από τον Κωνσταντίνο Παπαζή.
  • Τον επόμενο χρόνο, η οικογένειά του θα μετακομίσει εκ νέου, αυτή τη φορά στην Κωνσταντινούπολη, εξαιτίας των εθνικιστικών ταραχών στην Αίγυπτο, που καθιστά επισφαλή τη θέση των Ευρωπαίων. Ο αγγλικός στόλος βομβαρδίζει την Αλεξάνδρεια και η οικία Καβάφη γίνεται παρανάλωμα του πυρός. Η οικογένειά του θα φιλοξενηθεί επί τριετία από τον παππού του Γεωργάκη Φωτιάδη.
  • Την περίοδο της παραμονής του στην Πόλη εκδηλώνονται οι πρώτες συστηματικές προσπάθειές του στην ποίηση. Η ατμόσφαιρα και το τοπίο της φαίνεται να τον
    Konstantinos Kavafis-2
    εμπνέουν και αυτό διαπιστώνεται στα ποιήματά του Ο Βεϊζαδές προς την ερωμένη του (1884), Dünya Güzeli (1884), Νιχώρι (1885) και το πρώτο του πεζό Μια νυξ στο Καλντέρι (1884).
  • Πάντως, το πρώτο κείμενο που σώζεται στο αρχείο του γράφτηκε το 1882. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο σε αγγλική γλώσσα, με τον τίτλο Constantipoliad-En Epic (Κωνσταντινοπουλιάς - Ένα έπος), στο οποίο περιγράφονται οι προετοιμασίες για την αναχώρηση της οικογένειας από την Αλεξάνδρεια, το πολεμικό κλίμα των ημερών εκείνων και το ταξίδι ως την Κωνσταντινούπολη.
  • Τον Οκτώβριο του 1885 επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια, μαζί με τη μητέρα του και τα δυο αδέλφια του, Αλέξανδρο και Παύλο, αφού πήραν αποζημίωση για τις καταστροφές του 1882. Μία από τις πρώτες αποφάσεις του είναι να αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα. Αρχίζει να εργάζεται πρώτα ως δημοσιογράφος και στη συνέχεια ως μεσίτης στο Χρηματιστήριο Βάμβακος. Το 1889 προσλαμβάνεται αρχικά ως άμισθος γραμματέας στην Υπηρεσία Αρδεύσεων και από το 1892 ως έμμισθος υπάλληλος, θέση στην οποία θα παραμείνει έως το 1922, φθάνοντας στον βαθμό του υποτμηματάρχη.
  • Το 1891 θεωρείται σημαντική χρονιά για τον Καβάφη. Εκδίδει το πρώτο αξιόλογο ποίημά του (Κτίσται) και δημοσιεύει μερικά από τα σπουδαιότερα πεζά κείμενά του (Ολίγα περί στιχουργίας, Ο Σακεσπήρος περί της ζωής, Ο καθηγητής Βλάκη περί της νεοελληνικής και δύο κείμενα για τα Ελγίνεια).
  • Από το 1893 έως το τέλος του αιώνα γράφει μερικά από τα σημαντικότερα ποιήματά του, όπως τα: Κεριά (1893), Τείχη (1896), Περιμένοντας τους Βαρβάρους (1899). Το 1896 συνεργάζεται με την εφημερίδα Phere d’ Alexandrie. O δημοσιογράφος και συγγραφέας Γεώργιος Τσοκόπουλος τον χαρακτηρίζει «Σκεπτικιστής, φιλοσοφικός, μελαγχολικός, με ειρωνική πικρία». Τον επόμενο χρόνο επισκέπτεται το Παρίσι και το Λονδίνο.
  • Το 1899 φεύγει από τη ζωή η μητέρα του Χαρίκλεια, την οποία υπεραγαπούσε. Είχαν προηγηθεί οι θάνατοι του παιδικού του φίλου Μικέ Ράλλη (1889), του αδελφού του Πέτρου-Ιωάννη (1891) και του παππού του Γεωργάκη Φωτιάδη (1896).
  • To 1902 ταξιδεύει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και συγκεκριμένα την Αθήνα, όπου γνωρίζεται με τους ομοτέχνους του Γρηγόριο Ξενόπουλο και Ιωάννη Πολέμη. Σε μια επιστολή του αναφέρει ότι στην Αθήνα αισθανόταν, όπως ένας πιστός που πηγαίνει προσκυνητής στη Μέκκα. Τον επόμενο χρόνο επισκέπτεται και πάλι την Αθήνα, ενώ στις 30 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς ο Ξενόπουλος γράφει στο περιοδικό Παναθήναια το ιστορικό άρθρο Ένας Ποιητής, που αποτελεί την πρώτη εγκωμιαστική παρουσίαση του καβαφικού έργου στο ελλαδικό κοινό. Το 1904 θα γράψει ένα από τα σπουδαιότερα ποιήματά του, το Περιμένοντας τους Βαρβάρους. Το 1905 επισκέπτεται για τρίτη φορά την Αθήνα για την κηδεία του αδελφού του Αλέξανδρου.
  • Τον Δεκέμβριο του 1907 εγκαθίσταται στο σπίτι της οδού Λέψιους 10, όπου και θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του, δημιουργώντας το σημαντικότερο τμήμα του
    Konstantinos Kavafis-3s
    έργου του. Η φήμη του διαρκώς εξαπλώνεται και στο διαμέρισμά του τον επισκέπτονται προσωπικότητες της λογοτεχνίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως ο φουτουριστής Τομάσο Μαρινέτι, ο Αντρέ Μαλρό, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Κώστας Ουράνης και η Μυρτιώτισσσα.
  • Το 1911 θα γράψει το περίφημο ποίημά του Ιθάκη. Το 1914 γνωρίζεται με τον σπουδαίο Άγγλο μυθιστοριογράφο Έντουαρντ Μόργκαν Φόρστερ και συνδέεται μαζί του με φιλία. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Φόρστερ θα συστήσει τον Καβάφη στο αγγλικό κοινό.
  • Το 1917 γνωρίζεται με τον Αλέκο Σεγκόπουλο, κατ’ άλλους νόθο γιο του, κατ’ άλλους ερωτικό του σύντροφο, πάντως μετέπειτα γενικό κληρονόμο του. Τον Απρίλιο του 1922 παραιτείται από την Υπηρεσία Αρδεύσεων για να αφοσιωθεί στο ποιητικό του έργο. «Επιτέλους απελευθερώθηκα από αυτό το μισητό πράγμα», γράφει κάπου. Τον επόμενο χρόνο πεθαίνει ο τελευταίος εν ζωή αδελφός του, ο Τζον Καβάφης, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος θαυμαστής και μεταφραστής του έργου του.
  • Το 1926 η κυβέρνηση του δικτάτορα Πάγκαλου του απονέμει το παράσημο του Φοίνικος, διάκριση την οποία ο ποιητής αποδέχεται, υποστηρίζοντας ότι «το παράσημο μού το απένειμε η Ελληνική Πολιτεία, γι’ αυτό και το κρατώ». Το 1930 αρχίζει να υποφέρει από τον λάρυγγά του. Οι γιατροί διαπιστώνουν καρκίνο. Ο Καβάφης δεν μπορεί να μιλήσει και το 1932 υποβάλλεται σε τραχειοτομία στην Αθήνα.
  • Το 1933 επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια, με την υγεία του διαρκώς να χειροτερεύει. Στις αρχές Απριλίου μεταφέρεται στο Ελληνικό Νοσοκομείο και στις 2 το πρωί της 29ης Απριλίου ο ποιητής αφήνει την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 70 ετών.

Αυτοβιογραφικό σημείωμα του Κ. Π. Καβάφη 

Είμαι Κωνσταντινουπολίτης την καταγωγήν, αλλά εγεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια - σ' ένα σπίτι της οδού Σερίφ· μικρός πολύ έφυγα, και αρκετό μέρος της παιδικής μου ηλικίας το πέρασα στην Αγγλία. Κατόπιν επισκέφθην την χώραν αυτήν μεγάλος, αλλά για μικρόν χρονικόν διάστημα. Διέμεινα και στη Γαλλία. Στην εφηβικήν μου ηλικίαν κατοίκησα υπέρ τα δύο έτη στην Κωνσταντινούπολη. Στην Ελλάδα είναι πολλά χρόνια που δεν επήγα. Η τελευταία μου εργασία ήταν υπαλλήλου εις ένα κυβερνητικόν γραφείον εξαρτώμενον από το υπουργείον των Δημοσίων Έργων της Αιγύπτου. Ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά και ολίγα Ιταλικά.

Πηγή: sansimera.gr 

Κατηγορία Πρόσωπα

Γρηγόρης ΛαμπράκηςΟ Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις 3 Απρίλη του 1912. Αγωνιστής της Αντίστασης, αργότερα βουλευτής της ΕΔΑ, υφηγητής της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, παλιός βαλκανιονίκης, υπήρξε ειρηνιστής, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Βαλκανική Συνεννόηση, ενώ μετά από δική του πρωτοβουλία του ιδρύθηκε η Eλληνική Eπιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (EEΔYE). Στις 21 Aπριλιου 1963 το ελληνικό Kίνημα Eιρήνης οργανώνει την πρώτη Mαραθώνια Πορεία Eιρήνης παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Καραμανλή φροντίζει να την απαγορεύσει. Παράλληλα η Αστυνομία και η Χωροφυλακή ανακοινώνουν ότι για τις 21 Απριλίου, ημέρα που θα πραγματοποιούνταν η πορεία, απαγορευόταν κάθε συγκέντρωση σε ανοιχτό χώρο, σε ολόκληρη τη χώρα. Η πορεία πραγματοποιείται και ο ειρηνιστής Γρηγόρης Λαμπράκης πρωτοστατεί.

Σύμφωνα με το τότε ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» την 21η Απριλίου του 1963 η πρωτεύουσα βρισκόταν «επί ποδός πολέμου», ενώ «διά πρώτην φοράν τα περίφημα Τάγματα Ασφαλείας ενεφανίσθησαν επισήμως εις διαφόρους περιοχάς περί τον Μαραθώνα, έτοιμα προς δράσιν εις περίπτωσιν ανάγκης. Ακόμα και ναύται του Λιμενικού εχρησιμοποιήθησαν διά τη φρούρησιν της παραλίας του Μαραθώνος, διά τον φόβον προφανώς... αποβάσεως των οπαδών του Συνδέσμου "Μπέρτραντ Ράσελ"». Επί ποδός βρίσκονται συνολικά 10.000 άνδρες της Aστυνομίας, της Xωροφυλακής, του Λιμενικού Σώματος. Oι προσβάσεις προς τον Mαραθώνα αποκλείονται.

Ο κύριος όγκος των «οδοιπόρων της ειρήνης», περιγράφει ο Tύπος της εποχής, περί τους 3.000, αναχαιτίζεται, απωθείται, διαλύεται στους Aμπελόκηπους στο ύψος της Αγίας Tριάδας και στον Άγιο Δημήτριο, στην οδό Πανόρμου. Συλλαμβάνονται 628, ανάμεσά τους ο Mίκης Θεοδωράκης, ο Mίνως Aργυράκης, ο Aλέκος Aλεξανδράκης, η Aλίκη Γεωργούλη και πρώην βουλευτές και υποψήφιοι του κόμματος της Eνιαίας Δημοκρατικής Aριστεράς (EΔA).

Στον Tύμβο του Mαραθώνα μπόρεσαν να φτάσουν τέσσερις. Ανάμεσα τους ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Aπό τον Tύμβο θα ξεκινήσει την πορεία που θα μείνει στην ιστορία του ελληνικού ειρηνιστικού κινήματος ως η Πρώτη Πορεία Eιρήνης. Kρατάει στα υψωμένα χέρια του ένα απλό πανό με τη λέξη EΛΛAΣ και με το σύμβολο του «Συνδέσμου Eιρήνης Mπέρτραντ Pάσελ», τον κύκλο με τον τσακισμένο σταυρό, παγκόσμιο σύμβολο της ειρήνης. Θα διανύσει έτσι πέντε χιλιόμετρα προς την Αθήνα.

Στη Ραφήνα οι αρχές ασφαλείας θα επιχειρήσουν να τον σταματήσουν και να τον σύρουν στο δάσος. Θα αποτύχουν μετά από την επέμβαση κατοίκων της περιοχής και όσων συνοδεύουν το Λαμπράκη. Οι τελευταίοι θα συλληφθούν κοντά στο Πικέρμι. Ο ίδιος ο Λαμπράκης θα συλληφθεί κοντά στο Χαρβάτι.

Οι αρχές ασφαλείας τον επιβιβάζουν σε ένα όχημα και αφού τον περιφέρουν για τρεισήμισι ώρες των εγκαταλείπουν στη Νέα Ιωνία. «Η πορεία ειρήνης, έστω και συμβολικά έγινε, μολονότι η κυβέρνησις έλαβε μέτρα που ούτε στην κατοχή είχαμε γνωρίσει. Ακολουθώντας πολιτική βάσεων και πυρηνικών υποβρυχίων "Πολάρις" δε θέλησε να επιτρέψει στο λαό να εκδηλώσει τη θέληση του για ειρήνη. Δεν το κατόρθωσε» θα δηλώσει ο Λαμπράκης στον τύπο.

Η δολοφονία Λαμπράκη

Ένα σχεδόν μήνα αργότερα, στις 22 Μάη 1963 και ώρα 22:15, κοντά στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού στη Θεσσαλονίκη, ο Γρηγόρης Λαμπράκης δέχτηκε δολοφονική επίθεση και τραυματίστηκε θανάσιμα. Μετά τις εκλογές του 1961, γνωστές ως εκλογές «βίας και νοθείας» καθώς, όπως έμεινε στην ιστορία «ψήφισαν και τα δέντρα», το πολιτικό σύστημα της χώρας βρισκόταν σε οξεία κρίση και επικρατούσαν κοινωνικές αναταραχές. Κάθε φιλειρηνική κίνηση ήταν απαγορευμένη. Η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη, ήταν σχεδόν παράνομη και το κλίμα ψυχροπολεμικό.

Σε αυτές τις συνθήκες, ο Γρ. Λαμπράκης θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να μιλήσει σε συγκέντρωση της Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη με θέμα: «Ειρήνη και αφοπλισμός διά τον κόσμον ολόκληρον και διά την Ελλάδα» που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος.

Την ώρα που ο Λαμπράκης κατευθύνεται προς τα γραφεία για την έναρξη της εκδήλωσης βρίσκεται σε εξέλιξη αντισυγκέντρωση. Πλήθος παρακρατικών και αστυνομικών με πολιτικά είχαν καταλάβει τα γειτονικά πεζοδρόμια, φωνάζοντας συνθήματα και προπηλακίζοντας όσους προσέρχονταν στην αίθουσα. Αν και μεγάλος αριθμός ένστολων αστυνομικών βρίσκεται γύρω από το χώρο που πραγματοποιείται η συγκέντρωσή, παρά τις διαμαρτυρίες των οργανωτών και του ίδιου του Λαμπράκη δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο για την απώθηση των παρακρατικών.

Στην είσοδο του κτιρίου ένας από αυτούς επιτίθεται στο Λαμπράκη και τον χτυπά στο κεφάλι. Αυτό το τραύμα είναι ελαφρύ. Σοβαρά τραυματίζεται ο αριστερός βουλευτής, Γιώργος Τσαρουχάς. Οι παρακρατικοί προσπαθούν να μπουν στο κτίριο και η αστυνομία δεν κάνει καμία προσπάθεια να τους εμποδίσει.

Τα μέλη της Επιτροπής με δυσκολία καταφέρνουν να κλείσουν την πόρτα. Όταν αρχίζει την ομιλία του και ακούγεται από τα μικρόφωνα, οι παρακρατικοί αρχίζουν να πετάνε πέτρες στο κτίριο Τα τζάμια σπάνε και πέφτουν στα κεφάλια των ομιλητών και των παρευρισκομένων. «Κάτω η ειρήνη», «Θέλουμε πόλεμο» «Λαμπράκη θα πεθάνεις» είναι σύμφωνα με το Ριζοσπάστη τα συνθήματα που ακούγονται, ενώ Λαμπράκης διακόπτει την ομιλία του: «Προσοχή, προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Ως εκπρόσωπος του έθνους και του λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονικής απόπειρας εναντίον μου και καλώ τον υπουργό Βορείου Ελλάδας, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή Αστυνομίας Πόλεων, τον διοικητή Ασφαλείας Θεσσαλονίκης να προστατεύσουν τη ζωή των συγκεντρωμένων φίλων της ειρήνης και τη ζωή μου...»

Με την ολοκλήρωση της εκδήλωσης, ο Λαμπράκης εγκατέλειψε την αίθουσα για να γυρίσει στο ξενοδοχείο του. Τον ακολούθησαν μόνο δύο σύντροφοί του, καθώς η αστυνομία απέκλεισε το κοινό της εκδήλωσης στο εσωτερικό της αίθουσας, απαγορεύοντας προσωρινά την έξοδο. Στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Ελ. Βενιζέλου και παρά το γεγονός ότι η αστυνομία είχε αποκλείσει όλους τους δρόμους, ένα τρίκυκλο εμφανίστηκε από το πουθενά, πλησίασε το Λαμπράκη με μεγάλη ταχύτητα. Ο ένας από τους δύο επιβαίνοντες του επέφερε ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι με λοστό. Κανείς αστυνομικός δεν κινήθηκε για να εμποδίσει το τρίκυκλο πριν το χτύπημα, να συλλάβει τον οδηγό του μετά, ή ακόμα και να βοηθήσει τον αιμόφυρτο Λαμπράκη.

Ο παριστάμενος, Μανώλης Χατζηαποστόλου, γνωστός και με το παρατσούκλι «Τίγρης» κινήθηκε αστραπιαία πηδώντας στην καρότσα του τρίκυκλου. Για ένα περίπου χιλιόμετρο το τρίκυκλο έτρεχε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης χωρίς κανένα αστυνομικό ή άλλο όχημα να το καταδιώκει. Ο Χατζηαποστόλου εξουδετέρωσε μετά από σκληρή πάλη το μοναδικό επιβάτη της καρότσας, Μανόλη Εμμανουηλίδη και κατόπιν υποχρέωσε τον οδηγό Σπύρο Γκοτζαμάνη να σταματήσει.

Ακολούθησε νέα πάλη αυτή τη φορά ανάμεσα στον Χατζηαποστόλου και τον Γκοτζαμάνη, έως ότου εμφανίστηκε ένας απλός αστυνομικός, ο οποίος μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη κατόπιν υποδείξεων των περαστικών. Ο Λαμπράκης βαριά τραυματισμένος μεταφέρεται στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Η κατάσταση, είναι μη αναστρέψιμη. Αυτό επιβεβαιώνουν εκτός από τους Έλληνες γιατρούς και τέσσερις διάσημοι νευροχειρουργοί που καλούνται από το εξωτερικό ειδικά την περίπτωση του Λαμπράκη. Στις 27 Μάη, στις 01:22, ο Γρηγόρης Λαμπράκης χάνει τη μάχη για τη ζωή.

Η δίκη

Η επίσημη αστυνομική εκδοχή αντίθετα, ήταν ότι επρόκειτο για τροχαίο ατύχημα και ήταν αυτή που αρχικά υιοθέτησε και η κυβέρνηση της χώρας. Στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν ανακρίσεις από τον Χρήστο Σαρτζετάκη και τον εισαγγελέα Δημήτριο Παπαντωνίου, υπό τη γενική εποπτεία του εισαγγελέα εφετών Παύλου Δελαπόρτα. Η ηγεσία της Xωροφυλακής Θεσσαλονίκης έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποκρύψει κρίσιμα στοιχεία και να εκφοβίσει τους μάρτυρες.

Η ανακριτική ομάδα, παρά τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις και πιέσεις που δέχτηκε από τον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και μετέπειτα πρώτο πρωθυπουργό της δικτατορίας, Κωνσταντίνο Κόλλια κατόρθωσε να στοιχειοθετήσει ότι επρόκειτο για προμελετημένο έγκλημα και να αποκαλύψει τους ηθικούς αυτουργούς του.

Εκτός από τους φυσικούς αυτουργούς, Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη κατηγορήθηκαν οι Κωνσταντίνος Μήτσου, επιθεωρητής Βορείου Ελλάδος, Ευθύμιος Καμουτσής, διευθυντής αστυνομίας, Κωνσταντίνος Δόλκας και άλλοι οι οποίοι παραπέμφθηκαν για παράβαση καθήκοντος.

Στους ηθικούς αυτουργούς συμπεριλαμβανόταν ο πρόεδρος της παρακρατικής οργάνωσης στην οποία ανήκε ο Γκοτζαμάνης, Ξενοφών Γιοσμάς και ο υπομοίραρχος Εμμανουήλ Καπελώνης, διοικητής του αστυνομικού τμήματος Τούμπας. Στη δίκη που πραγματοποιήθηκε το 1966 και παρά την εισαγγελική πρόταση, οι ένορκοι έκριναν ένοχους μόνο τους δύο φυσικούς αυτουργούς και τον Ξενοφών Γιοσμά.

Η δίκη ουσιστικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε δολοφονία. Οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί αθωωθηκαν. Ο Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουηλίδης, καταδικάστηκαν σε 11 και 8,5 χρόνια, αντίστοιχα, για πρόκληση «βαριών σωματικών κακώσεων» και «συνέργεια» αντίστοιχα. Αποφυλακίστηκαν επί χούντας.

Ο ξένος τύπος

H αγγελία του θανάτου του θα προκαλέσει εκτενή δημοσιεύματα σε ολόκληρο τον διεθνή Τύπο.

Τι έγραφαν τα πρωτοσέλιδα της εποχής:

Δολοφονία ή δυστύχημα;
«The Economist»

H ανάκριση για το φόνο Έλληνα αριστερού αποκαλύπτει δράση αντικομουνιστικών ομάδων
«The New York Times»

Ο άνθρωπος που πέθανε για τη δημοκρατία
«Tribune»

100.000 Έλληνες στην κηδεία. Οι αριστεροί κραυγάζουν όχι άλλο αίμα!
«The Daily Telegraph»

H τεράστια λαϊκή εκδήλωση επί ευκαιρία της κηδείας του Λαμπράκη ανησυχεί την Ελληνική Κυβέρνηση
«L'Humanité»

Βδελυρά απόπειρα κατά αριστερού βουλευτή
«Aurore»

Ζωηρή συγκίνηση στην Αθήνα: Ο βουλευτής της Αριστεράς Λαμπράκης απεβίωσε λόγω των πληγών του
«Le Figaro

Ο φόνος ενός βουλευτή διαιρεί την Ελλάδα
«Paris Presse»

Στο μεταξύ ο λόρδος Ράσελ θα δηλώσει στην «Sunday Telegraph»: «Τέτοια είναι η τρομοκρατία στην Ελλάδα ώστε παρέστη ανάγκη να απευθυνθεί τηλεφωνική έκκληση σε μένα για να εξευρεθούν χειρούργοι οι οποίοι να θεραπεύσουν τον τραυματία».

«Κάθε νέος και Λαμπράκης»

Το χτύπημα κατά του Λαμπράκη προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου πολιτική κρίση, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και το σύνολο του κεντρώου και αριστερού Τύπου να κάνουν λόγο από την πρώτη στιγμή για οργανωμένο σχέδιο δολοφονίας.

«Η Ένωση Κέντρου καταγγέλλει τον αρχηγό της ΕΡΕ Κωνσταντίνο Καραμανλή ως ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο κ. Καραμανλής προβαίνει στην οργάνωση τρομοκρατικών ομάδων δια τα εγκλήματα των οποίων βεβαίως καθίσταται ηθικός αυτουργός. Θα πρέπει δια τούτο όχι μόνο να ντρέπεται αλλά και να λογοδοτήσει ενώπιον του Λαού και της Δικαιοσύνης» θα δηλώσει ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Γεώργιος Παπανδρέου.

«Με τη σημερινή του δήλωση, ο Γεώργιος Παπανδρέου θα ντρέπεται εις όλη του τη ζωή» θα του απαντήσει ο αρχηγός της ΕΡΕ, Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Ωστόσο, η κυβέρνηση κλονίζεται και κάτω και από τη διογκούμενη λαϊκή πίεση, θα παραιτηθεί είκοσι μέρες μετά τη δολοφονία με τον Καραμανλή να αναρωτιέται «Επιτέλους, ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;».

Η απάντηση θα έρθει λίγους μήνες μετά με το πραξικόπημα και την εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας του Παπαδόπουλου.

Η κηδεία πραγματοποιήθηκε σε τεταμένο κλίμα. Την παρακολούθησε πλήθος 500.000 ανθρώπων, φωνάζοντας τα συνθήματα «Λαμπράκη ζεις, εσύ μας οδηγείς», «Ζει, Ζει, Ζει» και «Κάθε νέος και Λαμπράκης».

Την ίδια χρονιά της δολοφονίας ιδρύθηκε η «Νεολαία Λαμπράκη», της οποίας πρώτος πρόεδρος εκλέχτηκε ο Μίκης Θεοδωράκης και η οποία αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες εκφράσεις του αριστερού νεολαιίστικου κινήματος στην Ελλάδα.

Ο Λαμπράκης έζησε…

«Στο πρόσωπο του άξιου γιου της Ελλάδας Γρηγόρη Λαμπράκη, ζήτησαν να σκοτώσουν την ειρήνη, την λεβεντιά, την ανθρωπιά. Μα σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος; Η Ελλάδα σύσσωμη είναι στο πόδι. Όχι για ταφή, μα για ανάσταση» Διδώ Σωτηρίου

Πηγή: tvxs.gr

 

 

Κατηγορία Πρόσωπα
Σελίδα 1 από 2

Σχόλια Επισκεπτών

Απόψεις Επισκεπτών