Τρίτη, 09 Απριλίου 2013 19:17

Αχ καημένο ραδιόφωνο!

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Θυμάμαι ένα καλοκαίρι, κάποιο της δεκαετίας του ’90, που είχα γράψει πάνω από 80 κασέτες, ήταν το download της εποχής αυτό.

  • Ο πρώτος ραδιοσταθμός στην Ελλάδα εγκαινιάστηκε από το δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά στις 25 Μαρτίου 1938, βλέπετε η κυβέρνηση είχε ανάγκη από ένα μέσο για να διαχέει την προπαγάνδα της. Η πρώτη εκπομπή της Υπηρεσίας Ραδιοφωνικών Εκπομπών (ΥΡΕ) πραγματοποιήθηκε δύο μήνες μετά και ήταν τρίωρης διάρκειας. Μετά το πρόγραμμα ξεκινούσε στις 12:30 το μεσημέρι, διακόπτονταν στις 15:00, ξανάρχιζε στις 18:30 και συνέχιζε ως τις 12:30 το βράδυ. Το 1940 οι Γερμανοί σφράγισαν το ραδιοσταθμό της Αθήνας με αποτέλεσμα οι Έλληνες να ακούνε τις εκπομπές του BBC από παράνομες συσκευές θέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο. Μετά την απελευθέρωση θεσμοθετήθηκε το κρατικό μονοπώλιο και ιδρύθηκε η ΕΙΡ (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας), αποτέλεσμα αυτού ήταν να περάσει στα χέρια του κράτους ο μοναδικός ιδιωτικός σταθμός, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και των Βαλκανίων, που υπήρχε στη Θεσσαλονίκη και ανήκε σε κάποιον Τσιγγαρίδη. Και σαν να μην έφτανε αυτό ξεσπά ο εμφύλιος, και τότε είναι που αρχίζουν να φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια οι στρατιωτικοί σταθμοί. Χρόνια πληγιασμένα για το ραδιοφωνάκι που καρτερικά περίμενε καλύτερες μέρες. Κι οι καλύτερες μέρες άρχισαν να ξημερώνουν τη δεκαετία του ’50, τότε που ιδρύθηκε το Δεύτερο Πρόγραμμα και τα ραδιοκύματα άρχισαν να μεταδίδουν «πνεύμα»! Ολόκληρη η ιντελιγκέντσια της χώρας πέρασε από εκείνες τις εκπομπές: Οδυσσέας Ελύτης, Μάριος Πλωρίτης, Μήτσος Λυγίζος, Τόνια Καράλη και πολλοί άλλοι που, ζητώ συγνώμη, αλλά μου διαφεύγουν τώρα. Τη δε δεκαετία του ’60 το ελληνικό ραδιόφωνο δοξάζεται, κι εκείνη η μαγική συσκευή που ονομάστηκε τρανζίστορ, και δε χρειαζόταν ρεύμα παρά μόνο μπαταρίες για να λειτουργήσει έκανε τις μεταλλικές φωνές να φτάσουν ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες επαρχίες. Κι εκεί που όλα πάνε καλά, και το ραδιόφωνο είναι πια μέσο πληροφόρησης, ψυχαγωγίας, ανάδειξης νέων ταλέντων έρχεται η χούντα. Κι οι Έλληνες γυρνάνε πάλι στην παράνομη ακρόαση των ξένων σταθμών για να μαθαίνουν τι τους ξημερώνει…
  • Τελικά η δημοκρατία αποκαθίσταται και το ραδιόφωνο γίνεται πάλι ελεύθερο μέσο, λίγο αποδυναμωμένο γιατί είχε μπει στο παιχνίδι και η τηλεόραση αλλά ελεύθερο. Κι αρχίζει να παίζει μουσική… πολλή μουσική! Τα χρόνια πέρασαν, οι ραδιοσταθμοί αυξήθηκαν μέχρι που φτάσαμε στο σημείο ανάλογα με το είδος που άκουγες να είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε 5-6. Έξυπνοι και ετοιμόλογοι τύποι κάθονταν πίσω από τα μικρόφωνα, έβαζαν ωραίες μουσικές και ο κόσμος τους άκουγε φανατικά. Το κοινό έπαιρνε τηλέφωνα, ζητούσε τραγούδια, έκανε αφιερώσεις. Ο κόσμος διασκέδαζε! Και αυτοί που έκαναν εκπομπές αλλά και αυτοί που τις άκουγαν. Και μάθαινες από το ραδιόφωνο, αν αγαπούσες τη μουσική είχες πολλά να μάθεις. Θυμάμαι ένα καλοκαίρι, κάποιο της δεκαετίας του ’90, που είχα γράψει πάνω από 80 κασέτες, ήταν το download της εποχής αυτό: πάταγες το rec κι έγραφες, ήταν το saveστιγμών και συναισθημάτων.  Πρόσφατα έβαλα να τις ακούσω για να δω τι μπορώ να σώσω και με έκπληξη συνειδητοποίησα ότι πολύ λίγες φορές ακούγονταν τα ίδια τραγούδια, σε αντίθεση με τώρα…
  • Και με τούτα και με ‘κείνα φτάνουμε στο σήμερα. Κι έχω μόνο μια ερώτηση να κάνω: Που πήγε το ραδιόφωνο; Που εξαφανίστηκε εκείνο το μαγικό, ταξιδιάρικο, χαβαλετζίδικο κι ονειροπόλο μέσο των προηγούμενων δεκαετιών;  Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό σαν απάντηση είναι πάλι χούντα! Αυτή τη φορά όμως μασκαρεμένη. Ονομάζεται marketing «καλλιτεχνών», δημόσιες σχέσεις, δισκογραφικές εταιρείες. Το «ελεύθερο» σύγχρονο ραδιόφωνο πρέπει να κινηθεί σε συγκεκριμένα γρανάζια γιατί αλλιώς το «τέρας» που λέγεται  διαφήμιση δε θα του δώσει λεφτά και δε θα επιβιώσει! Έχω όλη την περασμένη βδομάδα που κάνω ένα πείραμα: ακούω κάθε μέρα, όλη μέρα χωρίς να αλλάξω, έναν από τους σταθμούς που ακούω συνήθως και καταγράφω το πόσες φορές ακούστηκε ένα τραγούδι. Είδα λοιπόν ότι υπάρχουν κάποια κομμάτια, που οι δισκογραφικές αποφάσισαν ότι θα πουλήσουν, που παίζουν συνέχεια, ασταμάτητα. Το καινούργιο των Rolling Stones ας πούμε, που κατά την ταπεινή μου άποψη δεν ακούγεται, σήμερα σε έναν από τους αγαπημένους μου σταθμούς έπαιξε 14 φορές. Σε έναν άλλο που άκουγα χτες άλλες τόσες. Γενικά κάθε μέρα ακούγονται ακριβώς τα ίδια με διαφορετική σειρά. Καμία πρωτοτυπία, καμία έκπληξη! Αν θες να ακούσεις κάτι άλλο μόνη σου λύση το YouTube. Πρόγραμμα τόσο ίδιο που πραγματικά με κάνει να απορώ γιατί κάθονται άνθρωποι πίσω από τις κονσόλες. Για να ακούμε που και που ένα καλημέρα, ένα καλησπέρα και να παραμυθιαζόμαστε ότι κάποιος διαλέγει τη μουσική που ακούμε. Ή μάλλον κάποιος τη διαλέγει, απλά δεν είναι ο παραγωγός. Είναι η δισκογραφική.
  • Κι έτσι σιγά – σιγά καθημερινά όλο και περισσότερος κόσμος κλείνει τις συσκευές και ψάχνει να ξαναβρεί τις κασέτες του μπας και νιώσει λίγη από εκείνη τη μαγεία που υπήρχε κάποτε. Αχ καημένο ραδιόφωνο, πολύπαθο μέσο που πια έχεις στρατευτεί και άθελά σου υπηρετείς τη μουσική της κονσέρβας που είναι πολύ κοντά στο να λήξει…
Διαβάστηκε 1005 φορές